Σύμη: «Το σκηνικό του δικού μου καλοκαιριού»

Από τον Τζώρτζη Μηλιά*



Φθάνοντας στη Σύμη, μένεις άφωνος. Καθώς το πλοίο πλησιάζει, αντικρίζεις μόνο πέτρες και αγκάθια κι εκεί που αναρωτιέσαι πού είναι το λιμάνι, ο περίφημος οικισμός εμφανίζεται εμπρός σου.

Δίπατα νεοκλασικά ψηλοτάβανα σπίτια, με μακρόστενα παράθυρα και ψηλές πόρτες, είναι αμφιθεατρικά χτισμένα στις πλαγιές πάνω από τα γαλανά νερά, φτιάχνοντας όμορφες αντιθέσεις με τα χρώματά τους: με την ώχρα δίπλα στο καφέ και με μπλε, πράσινα και κόκκινα ή κεραμιδί παράθυρα.

Με χρήματα που προέρχονταν από τα σφουγγάρια και τα ναυπηγεία έχτισαν οι Συμιακοί αυτά τα σπίτια, διαμόρφωσαν τις πέτρινες σκάλες και πλακόστρωσαν τις αυλές τους. Νοικοκύρεψαν τον τόπο τους και στα πιο όμορφα σημεία, εκείνα με την καλύτερη θέα, έχτισαν εκκλησίες.

Στις αρχές του 20ού αιώνα η οικονομική κρίση ανάγκασε πολλούς ντόπιους να μεταναστεύσουν, κάποιοι όμως παρέμειναν στη Σύμη, φροντίζοντας να διατηρήσουν όσα είχαν βρει. Ένας από αυτούς ήταν και ο θείος μου, Κώστας Φαρμακίδης.

Οδοντίατρος στο επάγγελμα, ήταν παράλληλα ένας παθιασμένος ερασιτέχνης αρχαιολόγος που ασχολήθηκε ενεργά ώστε να διατηρηθεί αναλλοίωτος ο οικισμός. Η Σύμη παρέμεινε ένα αρχιτεκτονικό κόσμημα μοναδικό και ο Γιαλός μοιάζει με σκηνικό θεάτρου.

Σε αυτά τα υπέροχα κτήρια σήμερα στεγάζονται εστιατόρια, μαγαζιά, μπαρ και ξενώνες, με κάποια από αυτά να ξεχωρίζουν με την ιστορία και την ποιότητά τους. Κλασικό παλιό καφενείο είναι αυτό του Πάχου, ενώ με καλό ψάρι έχουν συνδέσει το όνομά τους τα εστιατόρια του Μάνου και του Παντελή. Γνήσιο σπιτικό φαγητό μπορεί να βρει κανείς στο Πέδι, στην ταβέρνα του Τόλη, ενώ για γκουρμέ γεύσεις και ιδιαίτερο περιβάλλον θα πάει στο Πέταλο.

Για να δείτε όλο το νησί από ψηλά, μια όμορφη και ιδιαίτερη διαδρομή περιλαμβάνει 10 λεπτά οδήγηση και στη συνέχεια 20 λεπτά περπάτημα σε καλογραμμένο μονοπάτι μέχρι τον Σταυρό του Πολέμου, την κορυφή των βουνών της Σύμης με θέα στο Αιγαίο και τη δύση.

 

Η παραλία του Αϊ-Γιώργη του Δυσάλωνα είναι προσβάσιμη μόνο διά θαλάσσης.  (Φωτογραφίες: © ΜΑΡΩ ΚΟΥΡΗ)
Η παραλία του Αϊ-Γιώργη του Δυσάλωνα είναι προσβάσιμη μόνο διά θαλάσσης. (Φωτογραφίες: © ΜΑΡΩ ΚΟΥΡΗ)


Εγώ δεν έχω γεννηθεί στη Σύμη, αλλά έχω περάσει όλα τα καλοκαίρια της ζωής μου εκεί, σε ένα από αυτά τα όμορφα νεοκλασικά που ανήκε στην οικογένεια της γιαγιάς μου. Με την ξύλινη βάρκα μας, την «Αργώ», πηγαίναμε σε έρημες τότε παραλίες για κολύμπι και ψάρεμα. Στις ίδιες πηγαίνεις τώρα πια με καΐκια, που κάνουν τακτικά δρομολόγια την καλοκαιρινή περίοδο.

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποια, θα διάλεγα του Αϊ-Γιώργη του Δυσάλωνα. Μια παρθένα παραλία, χωρίς καθόλου υποδομές, με γκρεμούς να εμποδίζουν την πρόσβαση με τα πόδια, εκτός κι αν είσαι έμπειρος ορειβάτης. Το μέρος είναι απλώς μαγικό, μ’ ένα κάτασπρο εκκλησάκι στη βάση της ορθοπλαγιάς να δεσπόζει πάνω από την παραλία. Διακόσια μέτρα ψηλά, ζωγραφισμένη στον βράχο, μια ελληνική σημαία κοιτάζει ανατολικά προς την Τουρκία, που βρίσκεται παντού γύρω από τη Σύμη!

* Ο Τζώρτζης Μηλιάς έχει καταγωγή από τη Σύμη, είναι εκπαιδευτικός, οδηγός βουνού και συγγραφέας του βιβλίου «Το ταξίδι του Οδυσσέα για τη Σύμη» και το άρθρο του δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Καθημερινή”.