Ιλιγγιώδεις ρυθμοί και ανθρωποσφαγή

Γράφει ο Φίλιππος Ζάχαρης
(zachfil64@gmail.com)

Μέσα σε όλες τις προσπάθειες που καταβάλλει κανείς,  είναι και να παραμείνει όρθιος απέναντι στις καθημερινές προκλήσεις που του παρουσιάζονται στην πορεία.

Πέρα από την λιτότητα και την φτώχεια, αυτό που συναντά κανείς με των πρώτη ματιά είναι η έλλειψη Παιδείας και μόρφωσης σε πολλούς επαγγελματικούς και μη χώρους, στο όνομα της ταχύτητας μετάδοσης εμπειρίας που αποκτάται εν μέσω ιλιγγιώδους ρυθμού, που με την σειρά του δεν προσφέρει ούτε τις ευκαιρίες ούτε τις δυνατότητες γνωσιακής εξέλιξης.

Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, εκλείπουν πλέον οι ευκαιρίες ανταλλαγής όχι τόσο πληροφοριών, που και ελεγχόμενες για την γνησιότητά τους δεν είναι,  αλλά και ακατάσχετα διασπείρονται.

Δεν προφταίνει κανείς σήμερα, όπως λένε, να επικοινωνήσει πραγματικά με τον διπλανό του, να ανταλλάξει απόψεις και ιδέες για μια καλύτερη ζωή, μακράν αυτής της μιζέριας που σκεπάζει τα πάντα. Δεν προλαβαίνει να ωφελήσει τον εαυτό του και τους συνανθρώπους του, να συμβάλλει με τις δυνατότητες που έχει αποκτήσει στην εξεύρεση διανοητικών οδών που θα εκπορθήσουν το καθημερινό οχυρό της φτηνής διασποράς τσιτάτων και σλόγκαν, που περιπλέκουν σε μεγάλο βαθμό την ανθρώπινη  επικοινωνία.

Αυτός ο περιορισμός του χρόνου, η συμπίεση και ο εκτοπισμός της πνευματικής ορμής που έχει αντικατασταθεί εδώ και δεκαετίες με την τάση για ολοένα και μεγαλύτερο κέρδος, η συνήθεια της απόκτησης ολοένα και περισσότερων αγαθών σε βάρος της καλλιέργειας του μυαλού, αν μη τι άλλο δημιουργεί έναν στην κυριολεξία εφιάλτη, μέσα στον οποίο καλείται ο καθένας να επιβιώσει με όποιο τρόπο μπορεί.

Το μπέρδεμα είναι τόσο μεγάλο που πολλοί δεν καταλαβαίνουν ούτε τα όρια, ούτε τους λόγους που πρέπει να μεταβληθεί άμεσα η εν λόγω αγωνιώδης δοκιμασία. Καλούμενος ο καθένας να ανταπεξέλθει στην σημερινή πραγματικότητα, αυτό που πετυχαίνει δεν είναι παρά μόνο να εκτελεί τα καθήκοντά του στην διορία που του δίνουν και να μην προσπαθεί να σκεφθεί πως υπάρχει και άλλη λύση, άλλο πέρασμα.

Η μόνη δυνατή διέξοδος του φαίνεται πως είναι μόνο η κατανάλωση αγαθών για την ικανοποίηση των αναγκών του, που έχουν διαμορφωθεί με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην πιστεύει κανείς ότι πέρα από τα υλικά αγαθά υπάρχει κάτι άλλο πιο σημαντικό.

Πέραν όμως της τήρησης της διορίας και την εκπλήρωση των επαγγελματικών στόχων, δεν υπάρχει κάτι άλλο πιο ουσιαστικό. Οι μικρές ανάσες ανάπαυλας αντικαθιστώνται από την απόλαυση ξεχωριστών στιγμών που επέβαλλε ετσιθελικά η βιομηχανία της ψυχαγωγίας, για να μπορεί να ελέγξει περαιτέρω τους πολίτες.

Αν λοιπόν βγάζει κανείς μπόλικο χρήμα, δεν έχει παρά να το σπαταλήσει σε εγκεκριμένους από το σύστημα τόπους εκτόνωσης και τεχνητού κατευνασμού της έντονης επιθετικότητας που το ίδιο καλλιεργεί στους πολίτες. Αν δεν βγάζει, υπάρχουν και οι free εκδηλώσεις για αντιστάθμισμα, που αν μη τι άλλο χρησιμεύουν ως εναλλακτική λύση αλλά όχι όπως θα ήθελε κάποιος.

Θέλει όμως μεγάλη προσπάθεια για να κρατηθεί κανείς όρθιος. Θέλει πίστη και θέλω, αφοσίωση και επιμονή.

Για υπομονή ούτε λόγος αφού αυτή εξαντλείται στις καθημερινές δοσοληψίες. Οι προκλήσεις είναι πολύ μεγάλες, ο καθημερινός αγώνας επιβίωσης σκληρός, οι ευκαιρίες πραγματικής επικοινωνίας ελάχιστες. Στο τέλος του απολογισμού διακρίνει κανείς με ευκρίνεια και τους αντίπαλους παίχτες και τους χορηγούς που στηρίζουν το παιχνίδι της καθημερινότητας.

Αν μη τι άλλο βλέπει καθαρά πως δεν υπάρχει διάθεση επικοινωνίας σε αυτή την τεχνητή ζούγκλα, όπου όλοι όσοι κερδίζουν, επιθυμούν περισσότερα και όσοι χάνουν, εξοβελίζονται. Μένουν μόνο οι ιλιγγιώδεις ρυθμοί να θυμίζουν πως εδώ διεξάγεται η μέγιστη ανθρωποσφαγή προς ικανοποίηση  τεχνητών αναγκών.

Πως η ζωή ετούτη έχει μεταβληθεί σε μία αρένα όπου οι μονομάχοι δεν αποφασίζουν να στρέψουν την απόγνωσή τους κατά αυτών που την καλλιεργούν. Πως όλα γίνονται για την τήρηση των προθεσμιών, την αποθέωση της χρονικής διορίας που δεν επιτρέπει σε κάποιον να εργάζεται παρά να σκλαβώνεται.