Επιβάλλεται η κατασκευή  τεχνητού πευκοδάσους, αφού η Ρόδος μοιάζει φαλακρή

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου

Μου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες, αφιερώνουν ένα μεγάλο μέρος των παραγωγικών αναπτυξιακών τους έργων και δραστηριοτήτων, στην αξιοποίηση άγονης καλλιεργητικά γης και στην κατασκευή τεχνητών πευκοδάσων όπου η φυσική ανάπτυξη καθυστερεί και δεν διαφαίνεται καμία ελπίδα, το παλιό δάσος που κάηκε να ξαναγεννηθεί.

Η Ρόδος έχει υποστεί τις καταστροφικότερες των πυρκαγιών που έχουν εξαφανίσει στην κυριολεξία τα όμορφα, μεγάλα υγιή και ανεπτυγμένα δάση, μέσα στα οποία μπορούσε να αναπτυχθεί η αξιοποίηση του δασικού πλούτου, όπως τα παλιά χρόνια, ρυτίνη, χρήσιμη εμπορεύσιμη ξυλεία, ξυλεία για καύση αλλά και αξιοποίηση όλων των υπολοίπων σε περιπτώσεις υλοτομίας και την μετατροπή τους σε χρήσιμο κάρβουνο, καύσιμο.

Γεννημένος προπολεμικά στο Βάτι, χωριό μεσόγεια  που το περιέβαλλαν μεγάλες δασικές εκτάσεις, πλούσια και όμορφα δάση και που έδιναν μια άλλη όψη, στην περιοχή αλλά και εργασία, αφού η υλοτομία αποτελούσε νόμιμη και αποδοτική απασχόληση των κατοίκων, με όλα τα άλλα ευεργετήματα που έχει ένα ζωντανό δάσος για όλα τα άλλα ζώα, θάμνους και φυτά, σε αντίθεση με το σήμερα που βλέπουμε όλο τον δασικό πρώην χώρο που μας περιέβαλλε, σχεδόν φαλακρό, μόνο με θάμνους, χωρίς δέντρα.

Μου κάνει όχι καλή εντύπωση το γεγονός ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες της τοπικής αυτοδιοίκησης εν γένει που είναι χρεωμένες με την παραγωγή και ανάπτυξη, ανταγωνίζονται μόνο μεταξύ τους για ποιος έκανε ένα μεγάλο ή μικρό τεχνηκό έργο και δεν αξιοποιούν με ειδικά προγράμματα το έμπειρο επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό που διαθέτουν οι δ/νσεις Γεωργίας και Δασών, για την αξιοποίηση της εγκαταλελειμμένης γης της Ρόδου και την αναγέννηση των δασών με τεχνητά πευκοδάση, τα αφήνουν άμοιρα στην τύχη τους.

Ο δραστήριος πρόεδρος του Δημόσιου Φυτωρίου κ. Μπαριανάκης, νομίζω ότι μπορεί και πρέπει να αναλάβει μια τέτοια πρωτοβουλία για να αξιοποιηθούν όλα τα φαλακρά βουνά της Ρόδου, όπως αυτοί καλώς γνωρίζουν, σε συνδυασμό με τους υπάρχοντες ελαιώνες και άλλες καλλιέργειες.
Στο παρελθόν διένεμαν δωρεάν φυτά, δέντρα ελιάς και δάσους.