To Θέατρο ως μέσον Παιδείας και Ψυχαγωγίας

Γράφει η Μαίρη Παπανδρέου

Οι σοφοί αρχαίοι μας πρόγονοι, όπως και άλλοι πνευματικά εξελιγμένοι λαοί της υφηλίου, όπως οι Κινέζοι π.χ. είχαν αναγάγει τις Θεατρικές Παραστάσεις ως μέσον παιδεία, πνευματικής ανάπτυξης και καλλιέργειας και μάλιστα με ιδιαίτερα ευχάριστο τρόπο. «Άρτο και Θεάματα», έλεγαν και οι παππούδες μας, και ας μην το ξεχνάμε.

Στην αρχαία Αθήνα ιδιαίτερα, οι πολίτες, απολάμβαναν τις τραγωδίες ή τις κωμωδίες, συχνά και επί πολλές ώρες, γι αυτό έπαιρναν μαζί τους κι ένα «κολατσιό»! Οι θεατρικές παραστάσεις, αποτελούσαν μέσον παιδείας και «διδασκαλίας» υψηλών διανοημάτων, όπως «Δημοκρατία», «υπακοή στο Νόμο από πίστη και όχι από φόβο», «Φιλοπατρία», κ.α.

Να θυμόμαστε και το μοναδικό στην παγκόσμια Τραγωδία του Σοφοκλή, το «Ούτοι συνέχθειν αλλά συμφιλείν έφυν…», (δεν γεννήθηκε για να μισώ, αλλά για ν’ αγαπώ), την απάντηση της Αντιγόνης στο Κρέοντα. Και σήμερα, αναγνωρίζεται από τους πολιτισμένους λαούς, η σημαντικότητα του θεάτρου, όχι μόνον για ψυχαγωγία – που άγει την ψυχή σε ανώτερα πνευματικά επίπεδα - αλλά και για την διάδοση υψηλών ιδανικών και εκλεπτυσμένων συναισθημάτων.

Το Θέατρο,  σήμερα αναγνωρίζεται ως μέσον ψυχαγωγίας, παιδείας αλλά και θεραπείας ψυχοπνευματικών νοσημάτων.
 


Οι σημερινοί μας Εκπαιδευτικοί, Δάσκαλοι, Καθηγητές, Παιδαγωγοί, αναγνωρίζοντας τη σημαντικότητα της θεατρικής παράστασης, έχουν θεσπίσει και στα σχολεία - από τα νηπιαγωγεία ακόμα - τις θεατρικές παραστάσεις. Πολιτιστικοί Σύλλογοι της Ρόδου, έχουν ιδρύσει θεατρικές ομάδες, όπως και ο Δήμος Ροδίων.

Είναι όμως, ιδιαίτερα σημαντικό, να συμμετέχουν παιδιά σε επιλεγμένα θεατρικά έργα, μαζί με ενήλικες ερασιτέχνες ηθοποιούς, όπως απολαύσαμε πριν από κάποιες ημέρες, τις παραστάσεις της γνωστής Θεατρικής Ομάδας του «Ψηλορείτη» στο Δημοτικό Θέατρο, με το έργο του Κονδυλάκη «Πατούχας». Η ιδιαιτερότητα των παραστάσεων και η «προσφορά» της Θεατρικής Ομάδας του «Ψηλορείτη», στην Τέχνη, στην Παράδοση, στην Ιστορία του τόπου μας,  έχει αναγνωριστεί για την πολύπλευρή προσφορά της.

Η συμμετοχή τεσσάρων μικρών παιδιών, στον «Πατούχα», της Θεατρικής Ομάδας του Ψηλορείτη, στο έργο του Νίκου Κονδυλάκη, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, επειδή η ενεργός παρουσία παιδιών σε έργο όπου πρωταγωνιστούν ενήλικες, με έμπρακτο τρόπο διδάσκει τα παιδιά, την εποικοδομητική συνεργασία, το σεβασμό στον συμπρωταγωνιστή, την εστίαση της προσοχής τους - διότι πρέπει να προσέχουν τα λόγια του συμπαίκτη τους αν επιθυμούν να πετύχουν και τα ίδια ως ηθοποιοί – τη χαρά της συνεργατικότητας, το ξεπέρασμα από ενδεχόμενες καμουφλαρισμένες φοβίες όπως είναι η

«έκθεσή» τους σε τόσα βλέμματα, η άσκηση στην ρητορική, η ενδυνάμωση της μνήμης, η αρμονική κίνηση του σώματος, η προσπάθεια βελτίωσης στο λόγο και στην έκφραση, η χαρά που μπορεί να αντλήσει κάποιος από την επιτυχημένη ομαδική προσπάθεια, ακόμα και η υποσυνείδητη καταγραφή στο νου, πως βοηθώντας τον «συμπαίκτη/ηθοποιό» βοηθούμε περισσότερο τον εαυτό μας, και πολλά ακόμα ψυχοπνευματικά αλλά και σωματικά οφέλη, όπως να γίνει το παιδί κυρίαρχο στο σώμα του, καθώς πρέπει να κάνει ορισμένες κινήσεις την σωστή στιγμή και πάρα πολλά ακόμα ευεργετήματα, που αποκομίζουν από τη συμμετοχή τους σε θεατρική παράσταση.

Αξίζει ένα εύγε, κατ’ αρχήν στους γονείς, που νιώθουν τη βαθύτερη σημασία της πολυεπίπεδης «παιδείας» που προσφέρεται στα παιδιά μέσο μιας θεατρικής παράστασης. Εύγε και στους οργανωτές, που σκέφτηκαν να δώσουν αυτή την πολύτιμη ευκαιρία στους μικρούς μας φίλους, όπως και στον άξιο σκηνοθέτη κ. Φλώρο, που με ανείπωτη στοργή, τρυφερότητα και γνώση, δίδαξε στα παιδιά έμπρακτα, ότι «ηθοποιός, σημαίνει αυτός ο οποίος ποιεί Ήθος».

Τα τέσσερα παιδιά που συμμετείχαν στην παράσταση, ήταν: η Ευγενία Στεφανάκη, η Μαρία Στεφανάκη, ο Γιώργος Στεφανάκης και η Ευγενία Στεφανάκη, αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση.