Δεν άκουσα, δεν είδα, δεν ξέρω

Άρθρο του
Νίκου K. Μουτσάκη
Φοιτητή Νομικής του ΑΠΘ

Τα πρόσφατα γεγονότα της Λέρου φέρνουν στο προσκήνιο ένα μεγάλο πρόβλημα που υφίσταται στην κοινωνία μας. 

Σαφώς και δεν γνώριζε σύσσωμη η κοινωνία του νησιού το τι συνέβαινε στο σπίτι των ανθρωπόμορφων κτηνών που ασελγούσαν σε βάρος των ίδιων τους των παιδιών. Ωστόσο, το κουβάρι της ιστορίας ξετυλίγεται και φαίνεται πως κάποιοι ήξεραν.

Μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα από τότε που έγινε γνωστή σε όλη την Ελλάδα η αρρωστημένη κατάσταση που βίωναν τα παιδιά μέσα στο σπίτι τους, έγινε γνωστό πως ένα συγγενικό πρόσωπο, η δασκάλα του 14χρονου κοριτσιού, το Χαμόγελο του Παιδιού αλλά και η αστυνομική αρχή, όπου είχαν γίνει καταγγελίες, είχαν κάποιες ενδείξεις, αν όχι γνώσεις. 

Φυσικά, τον βαθμό της γνώσης θα τον εξετάσουν οι αρχές και ο εισαγγελέας στον βαθμό που θα είναι απαραίτητο για τη διαλεύκανση της υπόθεσης. Απίστευτο δεν θα είναι, όμως, να βγουν στη φόρα δηλώσεις και από άλλους κατοίκους του νησιού που θα ¨μαρτυρήσουν¨ παραπάνω στοιχεία. 
Βέβαια, η παραπάνω σιωπή είναι λογική -και φυσικά απαράδεκτη- καθώς το κοινό αίσθημα ¨ξεχνάει¨ να καταδικάσει και να θελήσει να πάρει τον νόμο στα χέρια του όταν βλέπει έναν γονιό να ασκεί σωματική βία στο παιδί του. 

Προφανώς, δεν έχει την ίδια βαρύτητα -τουλάχιστον με την πρώτη ματιά- η σωματική με τη σεξουαλική κακοποίηση ενός ατόμου, ωστόσο όταν εξετάσει κανείς μια κατάσταση, η οποία μάλιστα αφορά ανήλικα παιδιά, αποκτά αυτομάτως άλλη σοβαρότητα.

Ο 27χρονος γιος της οικογένειας αποκάλυψε πως υπήρχαν άτομα που ήξεραν πως ο πα-τέρας έδερνε τα παιδιά του και τον είχαν απειλήσει πως θα τον καταγγείλουν στην αστυνομία. 
Η καταγγελία δεν έγινε ποτέ καθώς αυτός σταμάτησε να ασκεί βία στα παιδία του δημοσίως. Είναι αδιανόητο το μέγεθος της εγκληματικής αμέλειας, όλων αυτών που τον απείλησαν να σταματήσει, και ούτε που σκέφτηκαν ότι ένας άρρωστος νους που οδηγείται στο να κακοποιεί τα παιδιά του δημοσίως, θα διαπράττει χειρότερα εγκλήματα πίσω από τις κλειστές πόρτες!
Εγκληματική αμέλεια και από τους ψυχολόγους που έκριναν στο παρελθόν πως το οικογενειακό περιβάλλον είναι κατάλληλο για το κορίτσι. 

Για ένα κορίτσι που προσπάθησε να αποδράσει από το νοσοκομείο για να ξεφύγει από την κόλαση του σπιτιού του. Πλημμελής εκπλήρωση καθηκόντων από την άλλη για την αρχή που ενώ έλαβε καταγγελίες δεν προχώρησε ποτέ σε έρευνα τους, μέχρι που έφτασε ο κόμπος στο χτένι και στη δημοσιότητα.
Σχεδόν μία εβδομάδα μετά, φαίνεται πως το μαρτύριο των τεσσάρων παιδιών θα μπορούσε να έχει τελειώσει εδώ και χρόνια. Η νοοτροπία του ¨δεν άκουσα - δεν είδα - δεν ξέρω¨ δεν αθωώνει κανέναν. Αντίθετα όσοι ενήργησαν έτσι είναι (έστω και ηθικά) συνεργοί στο έγκλημα. Κι ενώ φυσικά δεν γνώριζαν όλοι, είναι αυτονόητο πως σε μια μικρή και κλειστή κοινωνία οι φήμες, οι υπόνοιες, τα νέα ταξιδεύουν ταχύτατα…