Δημοκρατίας ούσης έστι παρρησία...

Γράφει ο Παναγιώτης Χαμουζάς

(Σπαράγματα—από ένα βιβλίο μας - σ’ ένα, (1),  και  μόνο  ένα, ελαχιστότατο μόριο  των όσων έχουμε υποστεί!...

Μη  προσωποποιώντας  τους πάντες, αναλαμβάνουμε την ευθύνη των λόγων μας
 Μια αυτοκρατορική  αυτοδιοίκηση,   στην ακατασίγαστη λαγνεία της για  προβολή κατάντησε... Show,  υπερφιάλου αυθαιρεσίας... σε βάρος του πολίτη, των νόμων, της Δημοκρατίας.

Σεμνυνόμαστε, χρόνια τώρα, να αποκαλούμε ένα ανύπαρκτο και σάπιο σύστημα, Δημοκρατία! Και μεγαλοφρονώντας μερικοί σοσιαλιστικής υφής,  για την, τάχα μου, πίστη τους προς το είδος αυτής, της ολοδικής τους προδομένης Δημοκρατίας, οι μνηστήρες της απάτης και του συμφέροντος, με αποφθεγματική μεγαλοστομία  και αυταρέσκεια, πουλώντας αέρα πατριωτισμού, και ξεγελώντας τους αμαθείς, στις ψευδαισθήσεις τους, με ύφος υποκριτικής, Φαρισαϊκής  αλαζονείας,   γνωμοδοτούν:

«Στη…Δημοκρατία δεν… υπάρχουν αδιέξοδα!»
Στην υποκρισία αυτής, της διάγνωσης, θυσιάστηκαν τα πάντα, σε βάρος της πατρίδας, σε βάρος του συνόλου των πολιτών, της ίδιας, της Δημοκρατίας, για το…συμφέρον τους και μόνο...
Και βέβαια,  η Δημοκρατία  ως ιδέα  δεν… πεθαίνει! Δεν πεθαίνει, όμως, μόνο στο ηθικό υπόβαθρο  των ασκούντων  την εξουσία της.

* * *

 Η  ΡΟΔΟΣ, τελικά ..., ατύχησε σε... sui generis  αυτό-διοικητικούς ηγέτες;
 Ήταν προσωπική μας η εκτίμηση να κρατάμε, επί πολλά χρόνια, τις  σκέψεις μας  συντεταγμένες με την εσωστρέφειά μας, με τον μέσα μας, θέλω να πω,  κώδικα των αρχών μας.

Από σεβασμό προς τον εαυτό μας και προς τον χρόνο της γύρω μας δημοσιονομικής παραζάλης και της διαχεόμενης αγωνίας, για την τύχη της πατρίδας μας, αποφεύγαμε, επί ικανό χρόνο (9-10 χρόνων), να κατέβουμε σε φτηνά επίπεδα φαιδρότητας, ουτοπιών, προπέτειας, θρασύτητας και...όχι μόνο...

Και, επί του προκειμένου,  ενοχοποιούνται  όχι  οι καιροσκόποι αυτουργοί, όσο  οι ανατριχιαστικά  αδιάφοροι πτυχιούχοι ταγοί, λαϊκιστές, λιποτάκτες... των αξιών που  απεμπόλησαν, σαν τον Φάουστ,  την ψυχή τους για την εκλογή τους.

 Βέβαια, σε ένα κράτος υπαρκτό, μερικοί θα είχαν γίνει αργοί πάσης αυτοδιοικητικής  ιεροτελεστίας,  κοινώς, πολιτικώς έκπτωτοι. Αλλ’ οι πλείστοι διοικούντες  μετεωρίζονται στις ανάσες του διαρκούς ατομισμού και φιλαρχίας, κατά πώς κρίνουν μερικοί αμόρφωτοι, φαντασιοκόποι στα ετερόκλητα τοπία της αυτοδιοίκησης.

 «Η Νέμεση», προγονική μας θεά, έρχεται, αμελλητί, αυτόκλητος τιμωρός στους  κάθε υπερόπτες  Κρέοντες, για  να δικαιώσει, στο καθήκον  της, την αλήθεια, το δίκαιο, τους νόμους, γραπτούς και άγραφους  και τον... σεβασμό  προς την πατρίδα και τον πολίτη!». (Σοφοκλέους Αντιγόνη).

Στον ξεφτισμένο, σήμερα, πολιτικό- αυτο-διοικητικό  ιστό, που πλήττεται  από ανεμοστρόβιλους αντιθέσεων, απαξίωσης  προς τον  πολίτη... ήρθε... αόρατη η Νέμεση:

«Μην  σιωπάς, αντιστάσου, πάρε   μαστίγιο και σαν τον Albert Einstein, διαλάλησε να το μάθει αυτός, ο λαός: «Δεν θέλουμε ανθρώπους της... επιτυχίας, θέλουμε ανθρώπους της...αξίας!»

* * *

Στην ανέλιξη του λόγου μας, κατ’ αποσπάσματα, θα σκιαγραφηθούν λακωνικά, λακωνικότατα,  αυθαιρεσίες και  παραβάσεις καθήκοντος  τοπικών παραγόντων, εις βάρος της πρώτης, κοινωνικής και νομικής αξίας, ... πολίτη, άτομο.  Άλλωστε το δικαίωμα αντίστασης του πολίτη απορρέει κατασφαλισμένο από το Σύνταγμα.     
* * *

Σήμερα, ο πολίτης, έχει πετάξει  τα κλειδιά της υπομονής. Δεν θεωρεί ηθική πράξη την συγχώρηση εκείνων  που γίνονται χειρότεροι. Δεν αρκείται... στην ακαδημαϊκή θέαση των αυθαιρεσιών, της αδιαφορίας, των απειλών, των παρανομιών κ.λπ.

Ποιοι νόμοι,  ποιες αρχές, ποια δημοκρατία. ποια ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ποια παιδεία  όταν τα πάντα, εδώ και χρόνια, οιονεί σκύβαλα, ποδοπατήθηκαν, περιφρονήθηκαν, όταν οι πολίτες, οι υπεύθυνοι πολίτες φαντάζουν, σήμερα, ερημίτες… μες στην πολυκοσμία!

* * *

Ρόδος, πού  έδυ σου το κάλλος, πού σού...η φήμη; Πού σού τα κτίρια, οι δρόμοι, η καθαριότητα, οι ιβίσκοι, τα γιασεμιά; Παντού, τα πάντα σου, θρηνωδία, το...λεγόμενο!  

* * *

Μας ανησυχεί η  παντελής απουσία...εγκληματο-προληπτικής προστασίας του ...πολίτη...

Σήμερα, το θέμα της ανασφάλειας τού πολίτη,  το εκλαμβάνουμε ... μειζόνως σοβαρό, όταν  τα θεσμικά πρόσωπα αγνοούν ότι «ο ρόλος του ποινικού δικαίου, στην θεωρία του, λειτουργεί, «στοχευμένα», αποτρεπτικός,  όχι...τιμωρητικός!.. (Πρωταγόρας, 5ος αιώνας π.Χ.)                                                                      

* * *

«Τα είπαμε και, κατά κόρο, τα ξαναείπαμε. Τα γράψαμε και,  κατά κόρο, τα ξαναγράψαμε. Και, επί χρόνια,  τα εξαντλήσαμε μέχρι κεραίας...ίνας,  και κατά συρροή και κατά πλήθος,  και τα υποβάλαμε... σ’ όλη την τοπική, θεσμική διαβάθμιση.»

Πλην, στον λαϊκισμό τους,  οι οικείοι φορείς, στον έκνομο εκτροχιασμό μιας παράβασης του  καθήκοντός  τους, εξακολουθούν να σιωπούν, παρά τα μετέωρα απειλητικά ρίχτερ  μιας, sui generis,   ενστικτώδους επιθετικότητας... σε βάρος του πολίτη.

* * *

Κωπηλατώντας, επί 35 χρόνια, στα χωρικά ύδατα  της κλασικής μας παιδείας,  νιώθαμε, πλάθαμε όνειρα, μέχρι που  ήρθε ολετήρας το  άσχετο διοικητικό μας  γίγνεσθαι...

Και δεν θα επανερχόμασταν αν, έστω και  ένας,  από αυτούς που  απευθύνθηκε ο πολίτης, επί  9 χρόνια, έθετε τηλεφωνικά  ένα Stop, στους βρυχώμενους με εριστικές  συμπεριφορές  σε βάρος του πολίτη, και όχι...μόνο...

Αλλά, μια Διοίκηση, χωρίς  ιδεολογική συνάφεια και συνοχή, είθισται να  πολτοποιεί σε κοκτέιλ την σοβαρότητα των αξιών, φτάνει να ασκεί η ίδια την εξουσία.                                                        

* * *

 Και τί να πρωτο-διηγηθεί ο πολίτης  στην, επί 9 έτη,  ψυχοφθόρα περιπέτειά  του; Υπάρχει γραφείο που δεν το επισκέφτηκε η...ηλικία του;  Ποσάκις ανέβηκε τις κλίμακες  της «Ύπατης του βαθέος κράτους της αδιάφορης τοπικής Αρμοστίας»;

 Οι πάντες, στην εκλεκτική τους συγγένεια και στην κοινή ιδιοσυγκρασιακή τους ταυτότητα, με θλίψη  μας το λέμε, πρόβαλλαν εξόφθαλμη την ανεπάρκεια στο καθήκον  και την πίστη τους προς την αλήθεια, τον σεβασμό προς τον πολίτη.

 Και  σ’ ένα θέμα ουτοπία, περί όνου σκιάς, μιας μικρόνοιας, γελοιότητας κ.λπ. δεν  τόλμησαν να το αντιμετωπίσουν με ένα και μόνο τηλεφώνημα!.

* * *

...Πού πετάχτηκαν  άραγε τα τοπογραφικά και κτηματολογικά σχεδιαγράμματα και οι έγγραφες αναφορές του πολίτη;...Οι  αναφορές του;

Ούτε είδαμε, στην... ανευθυνότητά τους,  να  γνωρίζουν μερικοί κήνσορες ότι «εγγυητής τής τιμής και  της... αξιοπρέπειας του πολίτη και της... «επιχείρησης» δεν είναι ο κομματικά, τυχάρπαστος ή ο έστω αγαθός και σεμνός,  διαπλεγμένος «ημέτερος»...  άσχετος, αλλά ο κατά το Σύνταγμα καταρτισμένος  και ο  κατ’ ήθος και καθ’ ύλην αρμόδιος, ο  δίκαιος και αμερόληπτος δικαστής ως ο μόνος εγγυητής της τιμής και αξιοπρέπειας  του πολίτη!

Αλλά, στον τόπο σου, τα πόστα είναι υπεσχημένα προεκλογικά,  αλληλένδετα αντίδωρα πελατειακής συναλλαγής, της αμφίδρομης  σχέσης:  Do ut des, δίνω για να δώσεις...  

Αυτό,  και τίποτε άλλο...

Σοφέ, Αριστοτέλη «μου», πού να ξέρουν οι Νεοέλληνες ότι: «Τίποτα δεν κατορθώνεται στα πολιτικά πράγματα, χωρίς την ηθική ποιότητα των πολιτικών!»

«Ουδέν εν τοις πολιτικοίς πράξαι άνευ τού ποιόν τινά είναι!» (Α. Ηθικά 118α-β)
 Ακόμα κι ο άθεος Σοπενγχάουερ αναθεμάτισε αυτούς που στερούν τον κόσμο από  το ήθος,  τη δικαιοσύνη, την αλήθεια!

Δυστυχώς σήμερα ο πολίτης «Δεν κάνει το... καλό που θέλει, αλλά... κάνει το κακό που δεν...  θέλει!.  
«οὐ γὰρ ὃ θέλει ποιεί ἀγαθόν, ἀλλ᾿ ὃ οὐ θέλει κακὸν τοῦτο πράσσει.» (Παύλος, προς Ρωμαίους, Ζ΄19)
Έπονται...συνέχειες....