Επιβεβλημένη η ψήφος  των παρεπιδημούντων Ελλήνων κατοίκων του εξωτερικού

Γράφει ο Ηλίας Κ. Κυπραίος
Πολιτευτής Δωδεκανήσου


Εδώ και πολλά χρόνια, τίθεται και επανέρχεται προς συζήτηση το θέμα της ψήφου των παρεπιδημούντων Ελλήνων κατοίκων του εξωτερικού, η νομοθετική καθιέρωση της οποίας συνεχώς αναβάλλεται, με προεξάρχοντα τα επιχειρήματα ότι αφενός σε μερικές χώρες δεν επιτρέπεται η προβολή συνθημάτων και συμβόλων ορισμένων κομμάτων και ως εκ τούτου η προεκλογική εκστρατεία δεν θα μπορούσε να διεξαχθεί επί ίσοις όροις και αφετέρου ότι οι Έλληνες κάτοικοι του εξωτερικού δεν έχουν  επαρκή ενημέρωση για τα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα και ότι αυτό θα τους οδηγούσε σε εσφαλμένη επιλογή υποψηφίων και κομμάτων.        

Είναι προφανές ότι και τα δύο επιχειρήματα στερούνται πειστικότητας, διότι ουδέποτε στο παρελθόν οι Έλληνες του εξωτερικού πραγματοποίησαν δημόσιες κομματικές προεκλογικές συγκεντρώσεις και ούτε ποτέ υποβλήθηκε εκ μέρους τους ανάλογο αίτημα στην κυβέρνηση του τόπου διαμονής τους, οπότε αυτός ο ισχυρισμός είναι εκ των πραγμάτων υποθετικός, ούτε άλλωστε κανείς δεν στέρησε ποτέ τη δυνατότητα να πραγματοποιούν συγκεντρώσεις σε κλειστούς χώρους.     

Όσον αφορά στο άλλο επιχείρημα περί έλλειψης επαρκούς ενημέρωσης, αυτός εκ των πραγμάτων είναι έωλος, διότι στο νομοσχέδιο δεν θα περιλαμβάνονται οι Έλληνες «μετανάστες» με την κυριολεκτική έννοια του όρου, αλλά αποκλειστικά και μόνο οι πρόσφατα μετακομίσαντες και διαμένουν προσωρινά στο εξωτερικό Έλληνες, οι περισσότεροι των οποίων έχουν πλήρη γνώση της ελληνικής πραγματικότητας και ουδέποτε έπαυσαν να εκδηλώνουν έντονο ενδιαφέρον και ενεργή συμμετοχή στα δημόσια πράγματα, οι οποίοι είναι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους, που αναθεωρούνται και ενημερώνονται συνεχώς.      

Οι δισταγμοί των κομμάτων για τη νομοθετική παροχή του δικαιώματος ψήφου στους Έλληνες κατοίκους του εξωτερικού, οφείλονται κυρίως στη διαμορφωθείσα  πεπλανημένη  άποψη η οποία ερείδεται σε παλαιές «κατηγοριοποιήσεις», σύμφωνα με τις οποίες π.χ. οι απόδημοι Έλληνες της Αμερικής εθεωρούντο κατά 90% δεξιοί, της Αυστραλίας κατά 50%, ενώ εκείνοι της Γερμανίας και του  Βελγίου ήσαν κατά 90% αριστεροί, πράγμα που αποτυπώνεται στο γνωστό λαϊκό άσμα «στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές».  

Σήμερα, για να περιοριστούμε μόνο σ΄αυτό το λαϊκό τραγούδι, τα ανθρακωρυχεία στο Βέλγιο έχουν κλείσει και στη Γερμανία δεν υπάρχουν πλέον οι «φάμπρικες» της δεκαετίας του 1950 και του 1960.

Οι  Έλληνες κάτοικοι του Βελγίου και της Γερμανίας είναι στην πλειονότητά τους διακεκριμένοι επιστήμονες, υψηλόβαθμα στελέχη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ξένων  τραπεζών, καθώς και γνωστοί επιχειρηματίες με παγκόσμια εμβέλεια, όπως π.χ. η γνωστή βιομηχανία στις Βρυξέλλες.          

Συνεπώς τα πολιτικά κόμματα δεν θα πρέπει να ανησυχούν για την ψήφο των Ελλήνων που παρεπιδημούν στο εξωτερικό και οι οποίοι ανήκουν σε όλα τα πολιτικά κόμματα.  Ο Γεώργιος Παπανδρέου, με το σπινθηροβόλο πνεύμα του, έλεγε ότι «η κάλπη είναι σαν την έγκυο γυναίκα. Δεν ξέρεις τι μπορεί να γεννήσει». 

Σήμερα, παρ’ όλο που με τη βοήθεια της επιστήμης γνωρίζουμε πλέον το φύλο του κυοφορούμενου τέκνου, η ανωτέρω ρήση του Γεωργίου Παπανδρέου, όσον αφορά την κάλπη, παραμένει διαχρονική.