Αποφεύγοντας... αποφάσεις

Γράφει η ψυχολόγος, Msc
Μαρία Καρίκη

Αναβολή στην αναβολή. Μια φράση που μας αντιπροσωπεύει συχνά. 
Από τη μια μεριά διαμαρτυρόμαστε και παραπονιόμαστε για πολλά πράγματα και από την άλλη, την ώρα της πράξης, δεν δείχνουμε διατεθειμένοι να τολμήσουμε την αλλαγή. 

Σαν να έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ τον «ανικανοποίητο» εαυτό μας που μας είναι δύσκολο να τον αποχωριστούμε! 
Μας έχει γίνει τόσο οικείος ο συμβιβασμός που φοβόμαστε να διεκδικήσουμε το διαφορετικό, το καλύτερο! Αναρωτιόμαστε πώς θα είναι άραγε τα πράγματα μετά από τις «επιθυμητές» αλλαγές. Κι αν είναι χειρότερο το άγνωστο, το καινούριο;;; 
Οι κρίσιμες αποφάσεις ζωής κουβαλάνε ένα τεράστιο συναισθηματικό φορτίο: αβεβαιότητα, φόβο, αγωνία, άγχος, ρίσκο, κόπο, αμφιβολία. 
Όσο κι αν προσπαθείς να προνοήσεις και να προβλέψεις, ξέρεις ότι κάτι τέτοιο δεν γίνεται. 

Το μόνο που ξέρεις είναι ότι το «τώρα» σου δεν είναι όπως το θες. Όχι γιατί είσαι αγνώμων ή ιδιότροπος, αλλά γιατί δεν βρίσκεις τη γαλήνη σου, την ευτυχία σου… 
Οφείλεις απέναντι στον εαυτό σου να κάνεις κάτι γι’ αυτό! Είναι η σχέση σου που πια δεν σε γεμίζει, η δουλειά σου που σε βουλιάζει, οι φίλοι που όλο και απομακρύνονται, το μέρος που σε «πνίγει». Όπου και να κοιτάξεις, κάτι πρέπει να κάνεις. Οι αποφάσεις αργά ή γρήγορα πρέπει να παρθούν. Αλλιώς, θα νιώθεις συνεχώς είτε στάσιμος είτε παθητικός δέκτης των όσων υπάρχουν στη ζωή σου.

Φοβάσαι να κάνεις την ανατροπή, να δηλώσεις τη δυσανασχέτησή σου μήπως χάσεις ανθρώπους, μήπως στεναχωρήσεις ή δυσανασχετήσεις τους άλλους γύρω σου. 
Το  αποτέλεσμα είναι να μην τολμάς να υπερασπιστείς το δικαίωμά σου να αντιδράσεις απέναντι σε ό,τι σε βαραίνει και δεν σε αφήνει να αναπνεύσεις! Ίσως και να υπερεστιάζεις στις πιθανές δυσκολίες που θα προκύψουν και πείθεις τον εαυτό σου να «βολευτεί» εδώ που είναι με αυτά που έχει. Καταπιεσμένος, ανικανοποίητος, θλιμμένος, απογοητευμένος, θυμωμένος. 
Ωστόσο, δεν πειράζει…αρκεί που θα αποφύγεις τις πιθανές δυσκολίες…το «ξεβόλεμα»…

Η αναποφασιστικότητα οδηγεί σε φαύλους κύκλους, σε αδιέξοδα, σε μόνιμες συγκρούσεις. Όλα μοιάζουν «βουνό». Προσπαθούμε με τόση επιμονή να εκλογικεύσουμε τις καταστάσεις που μας δυσανασχετούν, μήπως και τις δικαιολογήσουμε μέσα μας, μήπως και τις νιώσουμε πιο ανάλαφρες. Μάταια, όμως. Αυτό που εξαρχής διαπιστώσαμε ότι δεν μας δίνει χαρά, εξακολουθεί να μη μας δίνει χαρά. 

Σε κάθε αναβολή χάνουμε πολύτιμο χρόνο, χάνουμε καινούριους ανθρώπους, χάνουμε μέρος από την «αλήθειά» μας. Πόση υπομονή… Πόση εκλογίκευση… Πόση μη παραδοχή…για να μείνουμε στα ίδια! Για να δώσουμε και πάλι παράταση σε κάτι που έχει τελειώσει προ πολλού…που έχει σταματήσει να μας εκφράζει εδώ και καιρό..! 

Πιέζουμε τον εαυτό μας να αντέξει κι άλλο…κι άλλο…κι άλλο!
Η άρνηση να αποδεχτούμε τις λάθος επιλογές μας και να τις διορθώσουμε είναι μερικές φορές έντονη, σχεδόν απόλυτη. 
Μας τρομάζει η επανεκκίνηση. 
Μας τρομάζει η νέα αρχή. Ίσως γιατί τότε δεν θα έχουμε πια «δικαιολογίες». Δεν θα υπάρχει πια «άλλοθι» για την αδράνεια και τη νωχελικότητά μας. 
Δεν θα είναι πια οι άλλοι εκείνοι που θα φταίνε, αλλά μόνο εμείς! 
Αν επιλέξουμε, όμως, να μην κάνουμε τίποτα, να μην πάρουμε καμία νέα απόφαση, θα γεμίσουμε απωθημένα, καταπιεσμένα κι ανολοκλήρωτα συναισθήματα. Θα γίνουμε ένα μπερδεμένο «κουβάρι» μέσα μας που δεν θα μάθει ποτέ τι θα γινόταν «αν» κάποτε τολμούσαμε να πάμε κόντρα στον φοβισμένο, αλλά και συνάμα «βολεμένο» εαυτό μας. 
Θα μας “τρώει” αυτό το «τι θα γινόταν άραγε αν»…