Όσο υπάρχουν δάσκαλοι...

Άλλη μια σχολική χρονιά πλησιάζει στο τέλος της. 

Με αυτή την ευκαιρία θα ήθελα να πω κάποια πράγματα που πιστεύω ότι καλό θα ήταν να λέγονται για να αναγνωρίζεται το έργο κάποιων ανθρώπων που τιμούν το επάγγελμά τους και προσφέρουν απλόχερα και κυρίως σωστά τις υπηρεσίες τους στην εκπαίδευση.

Έχω την τύχη να έχω δύο εγγονές, οι οποίες και οι δύο (η μία πέρυσι και η άλλη φέτος) πήγαν στο 12ο Νηπιαγωγείο Ρόδου, το οποίο συστεγάζεται με το 1ο (και μοναδικό) Ειδικό σχολείο πόλεως Ρόδου.
Εκεί είχαμε την τύχη να είναι νηπιαγωγός η κυρία Αρτίκη Μαρία. 

Αρχικά πριν καν την γνωρίσω όταν παίρναμε τηλέφωνο για να δούμε σε ποιο σχολείο ανήκουμε, μας έκανε τρομερή εντύπωση ότι οι συνάδελφοί της από τα άλλα νηπιαγωγεία (προς τιμήν τους) μας μίλησαν με τα καλύτερα λόγια για την κυρία Μαρία. 

Έτσι λοιπόν τα παιδιά είχαν την τύχη να έχουν την κυρία Μαρία νηπιαγωγό. Ερχόμενη καθημερινά σε επαφή μαζί της λόγω του ότι έπαιρνα εγώ τα παιδιά στο σχολείο και έπρεπε να έχω και κάποια συνεργασία με τη δασκάλα, ανακάλυψα έναν Άνθρωπο ακούραστο που υπηρετεί το επάγγελμά της με τόσο πάθος, τόση αγάπη, πράγμα δυσεύρετο στις μέρες μας. Είναι για τα παιδιά μια δεύτερη μητέρα και η αγκαλιά της και η καρδιά της τα χωράει όλα.

Ένας άνθρωπος δημιουργικός που προσπαθεί με όλο της το είναι να μεταφέρει στα παιδιά γνώση, δημιουργικότητα, ευαισθησίες και συναισθήματα. 

Θα πασχίσει ό,τι κάνουν να είναι όσο πιο τέλειο (για την ηλικία τους) γίνεται. Θα ασχοληθεί με όλα τα παιδιά και με το καθένα ξεχωριστά (όπως και με τους γονείς), θα τα παρηγορήσει όταν πονούν, όταν κλαίνε για το παιχνίδι τους ή όταν πληγωθούν από κάποιο παιδί.  

Ευρηματικές δημιουργίες με φαντασία και μεράκι θα γίνουν με κάθε αφορμή (Χριστούγεννα, Πάσχα, γιορτές). Θα μάθουν ν’ αγαπούν τη ζωή, να φτιάχνουν χίλια δυό πράγματα (κατασκευές, φαγητά, γλυκά κ.λπ) και να σέβονται τις παραδόσεις. 

Θα φροντίσει ακόμη και το φαγητό τους στο σχολείο να είναι ό,τι καλύτερο για τα παιδιά και θα ασχοληθεί με το καθένα για να μην μείνει νηστικό και θα ενημερώσει αναλυτικά και τους γονείς το μεσημέρι. 
Στις γιορτές και τις παραστάσεις, θα προσέξει και την τελευταία λεπτομέρεια για να βγει κάτι όμορφο με ελάχιστα μέσα. 

Για να μην μακρυγορώ, αξίζει ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ κι ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στην κυρία Μαρία Αρτίκη και να ευχηθούμε να υπάρξουν κι άλλοι τέτοιοι εκπαιδευτικοί για το καλό των παιδιών μας. 

Ήθελα όμως να πω και κάτι τελευταίο μήπως και ακούσει κάποιος απ’ τους υπεύθυνους. 

Όπως είπα, το νηπιαγωγείο συστεγάζεται με το ειδικό σχολείο. Κατ’ αρχήν οι γονείς να μην έχουν κανένα ενδοιασμό γι’ αυτό γιατί δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα με τα παιδιά και συνυπάρχουν μια χαρά (με ξεχωριστές ώρες διαλειμμάτων κ.λπ).

Όμως ειλικρινά ντρέπομαι για τις αρχές του τόπου μας (Δήμο ή Περιφέρεια και κάθε υπεύθυνο) γιατί ενώ έπρεπε το Ειδικό Σχολείο να είναι το καλύτερο απ’ όλα τα σχολεία, είναι παρατημένο από τους αρμόδιους χωρίς καμία παροχή και οι εγκαταστάσεις απαράδεκτες για τέτοιου είδους σχολείο. 

Ντροπή! Μόνο αυτό έχω να πω! Και είναι ένα σχολείο που φιλοξενεί παιδιά και από άλλα νησιά όχι μόνο από τη Ρόδο. Με χίλια ζόρια βάψανε πέρυσι την παιδική χαρά και έβαλαν ένα χλοοτάπητα στην αυλή. (Απλά για να ησυχάσουν τη συνείδησή τους).

Βλέπετε έχουν την “τύχη” να μην έχουν κάποιο παιδί σ’ αυτό το σχολείο και ό,τι δεν είναι το σπίτι τους δεν είναι πρόβλημά τους. Μόνο λόγια!

Αυτά είχα να πω, και πάλι ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στην κυρία Μαρία Αρτίκη, που δίνει την ψυχή της για τα παιδιά μας. 

Μετά τιμής
Κωνσταντίνα Βασιλείου