Μορφή που μας λείπει ο Γιώργος Τσοπανάκης...

Γράφει ο Νικήτας Κουσκούσης
Αθλητικογράφος

 

Eίναι πολύ δύσκολο για κάποιον που σέβεται και εκτιμά τις μνήμες του, να τις αποτυπώσει  έξω από το μυαλό και την καρδιά του… Ήταν 15 Ιουνίου του 1998… Πέρασαν κιόλας 20 χρόνια αλλά… η εικόνα του είναι αναλλοίωτη…

Συζητάς, εργάζεσαι, είσαι στο γήπεδο, παίρνεις μέρος σε πολιτικό πάνελ, ασχολείσαι με θέματα υγείας και το μυαλό σου τρέχει πάντα στη μορφή του… 

Αισθανόμαστε τον Γιώργο Τσοπανάκη πάντα δίπλα μας! Να  μας στηρίζει στην όποια προσπάθεια,  σε οποιοδήποτε στίβο και να προσπαθεί με τον δικό του μοναδικό τρόπο, να μας δείξει ποιος είναι ο σωστός δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουμε…

Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει την μεγάλη προσφορά τους και τις γεμάτες ουσία απόψεις του 
-Είτε για το συμφέρον της μεγάλης του αγάπης του Διαγόρα, 

-Παίρνοντας σημαντικές αποφάσεις στη Διοίκηση της ΕΠΣΔ, την οποία υπηρέτησε και τις στήριξε κατ’ επέκταση στις Γενικές Συνελεύσεις της ΕΠΟ. Δεν είναι τυχαίο, που η ΕΠΣΔ προσέδωσε στο Σούπερ Καπ της το όνομά του.  

-Αντιπολιτευόμενος στη Δημοτική αρχή της πόλης μας και του νησιού μας για το καλό του τόπου, αφήνοντας στην άκρη εγωισμούς αλλά και αντιπαραθέσεις διαφορετικών χρωμάτων 

-Δείχνοντας τον σωστό δρόμο στους συναδέλφους του στον Δικηγορικό σύλλογο τον οποίο υπηρέτησε πιστά. 

-Προσπαθώντας να δημιουργήσει, σωστές αλλά και ανθρώπινες συνθήκες υγείας σαν πρόεδρος του Νοσοκομείου  μας, αλλά περισσότερο 

-Ήταν ο καθοδηγητής μας σε όλες τις επαγγελματικές μας εκφάνσεις στην εφημερίδα ΡΟΔΙΑΚΗ  

- Προ πάντων ΑΝΘΡΩΠΟΣ, σπουδαίος οικογενειάρχης και ΚΑΛΟΣ ΦΙΛΟΣ!

Είχε ένα ιδιαίτερο μοναδικό τρόπο να στηρίζει τις απόψεις του και να δείχνει τον σωστό δρόμο, σε όλους τους συνεργάτες του και σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής.

Πολεμούσε πάντα για τις αξίες και τα ιδανικά της κοινωνίας, ανεξάρτητα από πολιτική τοποθέτηση και χρώμα, με όλη την δύναμη της ψυχής του, προσπαθώντας να δώσει με την ενασχόληση του πάντα το κάτι παραπάνω. Ήταν με δυο κουβέντες πηγή ιδεών και είχε ένα μοναδικό τρόπο να λύνει τα προβλήματα που παρουσιαζόταν στους δρόμους που ακολούθησε στη ζωή του.

Θα μπορούσε κανείς να γράφει σελίδες ολόκληρες για τα έργα και την προσφορά του Γιώργου Τσοπανάκη στο κοινωνικό σύνολο. 

Είναι όμως από τους ανθρώπους, που είναι πολύ δύσκολο να βγουν από τη μνήμη και από την καρδιά όσων βοήθησε. Και σε μένα το έπραξε… Και σε θέματα υγείας το 1996 όταν πέρασα την πόρτα του νοσοκομείου, αλλά και επαγγελματικά, όταν ήρθε η στιγμή να μπω στον χώρο που βρίσκομαι τώρα για τα καλά… Πάμπολλες οι νουθεσίες του σε πολλά θέματα… 

Το ευχαριστώ είναι πολύ λίγο για να αποτυπώσει την αξία και την προσφορά ενός ανθρώπου, που δεν είναι πια μαζί μας… Πιστεύω πως από κει που βρίσκεται,  εξακολουθεί να μας προσέχει, όπως έπραττε και εν ζωή…

ΑΞΕΧΑΣΤΟΣ!!!