Θα ζει για πάντα στις καρδιές μας ο Γιώργος Τσοπανάκης

Χατζής Χατζηευθυμίου
πρώην Δήμαρχος Ρόδου

 

Πεθαίνει κανείς μόνον όταν ξεχαστεί. Όταν πάψουμε να τον φέρνουμε στη μνήμη μας και να αναφερόμαστε σ’ αυτόν.
Είκοσι χρόνια πέρασαν από τότε που ένας καλός φίλος, ένας άριστος οικογενειάρχης, ένας χρήσιμος για την κοινωνία μας άνθρωπος έφυγε από κοντά μας.

Όμως ποτέ δεν πέρασε στη λησμονιά. Και δεν πέρασε στη λησμονιά διότι στο σύντομο πέρασμά του από αυτή τη ζωή δημιούργησε τόσα πολλά, ασχολήθηκε με τόσα χρήσιμα πράγματα, έκανε τόσο έντονη την παρουσία του στην κοινωνία της Ρόδου και όχι μόνον που ο καθένας σε κάθε συζήτηση όποιου κοινωνικού, επαγγελματικού ή πολιτικού περιεχομένου κάτι θα έχει να θυμηθεί για να αναφερθεί σ’ εκείνον.

Όλοι μας όταν πληροφορηθούμε την απώλεια κάποιου αγαπημένου μας προσώπου  πάντα μας βασανίζει το ίδιο αναπάντητο ερώτημα. ΓΙΑΤΙ; και  ακολουθεί σχεδόν πάντα η επισήμανση  «ήταν ακόμη νέος»

Το ΓΙΑΤΙ είναι ερώτημα για το οποίο δεν υπάρχει απάντηση, πλην του ότι νομοτελειακά αυτή είναι η κατάληξη κάθε ζωντανού οργανισμού.
Το «ήταν τόσο νέος» νομίζω ότι δεν έχει καμία σημασία. Διότι σημασία έχει το τι έχει κάνει κάποιος στη ζωή του και όχι πόσα χρονιά έζησε.
Αξία έχει το αποτύπωμα που αφήνει πίσω του κανείς όταν φεύγει από τη ζωή.
Και ο Γιώργος Τσοπανάκης άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα παρά το σύντομο πέρασμά του από τη ζωή.

Πίστευε σε αξίες της ζωής. 
Και οι αξίες που υιοθετεί ο κάθε άνθρωπος διαμορφώνονται εν μέρει από την εκπαίδευση και την παιδεία που ο καθένας μας έχει, από την οικογένεια μέσα στην οποία έχει μεγαλώσει και ανατραφεί αλλά και από το πολιτιστικό περιβάλλον και τις πεποιθήσεις που κυριαρχούν σ΄ αυτό.  

Ο Γιώργος Τσοπανάκης είχε εκπαίδευση Πανεπιστημιακού επιπέδου, Παιδεία και ήθος δυσεύρετο και είχε την ευτυχία να έχει βιώματα από καταξιωμένους σε Διεθνές επίπεδο όπως ο θείος του ο Αγαπητός Τσοπανάκης καταξιωμένος Πανεπιστημιακός Δάσκαλος και Ακαδημαϊκός.
Μεγάλωσε σε οικογένεια με Αξίες και Αρχές και με αυτό το πρότυπο άρχισε να κτίζει και τη δική του οικογένεια.   

Σύμφωνα με τον συγγραφέα Πανεπιστημιακό Δάσκαλο και Παιδαγωγό Estevez  Pujol I Pons οι 20 Αξίες της ζωής είναι οι παρακάτω:
Ο Σεβασμός, η Υπομονή, η Σταθερότητα. Η Σύνεση, η Κοινωνικότητα, η Υπευθυνότητα, η Ειλικρίνεια, η Ευγένεια, η Πειθαρχία, η Εμπιστοσύνη, ο Διάλογος, η Ανεκτικότητα, η Δημιουργικότητα, η Συνεργασία, η Συμπόνια,  η Γενναιοδωρία, η Φιλία, η Ελευθερία, η Δικαιοσύνη, η Ειρήνη.

Προσωπικά αδυνατώ να προσδιορίσω ποια από αυτές τις Αξίες δεν είχε ο Γιώργος Τσοπανάκης. Όλες αυτές οι Αξίες ήταν κομμάτι της προσωπικότητάς του και πέραν αυτών τον διέκρινε και μια τεράστια δύναμη Ψυχής που του επέτρεπε να αντιμετωπίζει κάθε αντιξοότητα.
Πέτυχε σε όλα όσα ασχολήθηκε είτε αυτά ήταν Προσωπικά , η Επαγγελματικά, είτε Κοινωνικά.

Άρχισε  να κτίζει τη δική του οικογένεια στα πρότυπα που είχε. Με τη σύζυγό του Ήβη απέκτησαν τρία παιδιά τα οποία δυστυχώς δεν ευτύχησε να τα καμαρώσει βλέποντάς τα να μεγαλώνουν και να πετυχαίνουν τους στόχους που θα έθεταν στη ζωή τους, αλλά και να τους γαλουχήσει με τις αξίες της ζωής τις οποίες ο ίδιος πίστευε και υπηρετούσε. 
Δημιούργησε ένα σοβαρό Δικηγορικό γραφείο, υπηρετώντας τη Θέμιδα, τη Μητέρα των Επιστημών όπως εκείνος χαρακτήριζε το λειτούργημα του Δικηγόρου.

Ανήσυχο πνεύμα όμως όπως ήταν δεν μπορούσαν να τον περιορίσουν οι τέσσερις τοίχοι ενός γραφείου. Έτσι προχώρησε στον ανασχεδιασμό και τον εκσυγχρονισμό των εγκαταστάσεων της οικογενειακής επιχείρησης που εξέδιδε τις εφημερίδες «Η ΡΟΔΙΑΚΗ» και «Η ΓΝΩΜΗ» θέλοντας με τον τρόπο αυτό να βοηθήσει στην ανάδειξη και επίλυση τοπικών ζητημάτων αλλά και να συμβάλει στην προώθηση ιδεών με τις παρεμβάσεις των εφημερίδων στα τοπικά πολιτικά, κοινωνικά, αθλητικά, πολιτιστικά θέματα και όχι μόνον.

Είχε ο ίδιος ενεργό πολιτική δράση θυσιάζοντας προσωπικά του συμφέροντα με μοναδικό σκοπό και στόχο του να βοηθήσει τον τόπο του.
Πολλοί μπορεί να διαφωνούσαν με τις τοποθετήσεις και τις ιδέες του, αλλά ποτέ κανείς δεν του χρέωσε υστεροβουλία και προσωπική εμπάθεια. Πάντα κέρδιζε τον όποιον «αντίπαλό» του στηριζόμενος στο διάλογο και την επιχειρηματολογία του. 

Βλέποντας ότι υπήρχε δυνατότητα καλύτερης αξιοποίησης των δυνατοτήτων που είχε η Ρόδος, εξέφρασε την επιθυμία να στρατευθεί στην Τοπική Αυτοδιοίκηση διεκδικώντας τη θέση του υποψήφιου Δημάρχου Ρόδου με τη στήριξη του Κόμματος το οποίο πίστευε και υπηρετούσε, τη Ν.Δ.

Η προσωπικότητα, το ήθος, ο ενθουσιασμός και η ενεργητικότητα που επεδείκνυε τα προηγούμενα χρόνια δεν άφησαν ασυγκίνητα τα στελέχη της Ν.Δ., τα οποία με τη συντριπτική πλειοψηφία του 90%, εξέφρασαν την στήριξή τους στην υποψηφιότητα του Γιώργου Τσοπανάκη στη διεκδίκηση της Δημαρχίας του πρώην Δήμου Ροδίων. 
Η ηγεσία της Ν.Δ. είχε άλλη επιλογή.          
Και εδώ παρουσιάσθηκαν πολλά από τα χαρίσματα της προσωπικότητάς του.

Άλλος στη θέση του θα δημιουργούσε διάφορα προβλήματα. Εκείνος, όμως, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Στήριξε την επιλογή του Κόμματος, συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο του υποψηφίου που η ηγεσία του Κόμματός του υπέδειξε, ως υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος και η κοινωνία της Ρόδου, αναγνωρίζοντας την ωριμότητα και τη σοβαρότητα που επέδειξε, τον ανέδειξε πρώτο Δημοτικό Σύμβουλο με περισσότερους από 1.000 σταυρούς προτίμησης, κάτι το οποίο επετύγχανε υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Ροδίων για πρώτη φορά στην μέχρι τότε ιστορία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στο Δήμο μας.

Μοναδικό του επιχείρημα και σλόγκαν στην θριαμβευτική του εκλογή μια λέξη «ΓΝΩΡΙΖΟΜΑΣΤΕ» και περιέκλειε η λέξη αυτή  κάθε υπόσχεση και δέσμευσή του απέναντι στο Ροδιακό Λαό, διότι το παρελθόν του προσδιόριζε και τη μελλοντική λειτουργία του.

Εδώ όμως δεν τελειώνει η ανάμειξή του στην Τ.Α. Η παρουσία του στα έδρανα του Δημοτικού μας Συμβουλίου υπήρξε απόλυτα θετική, καταθέτοντας προτάσεις για έργα και δράσεις που βοήθησαν την πόλη της Ρόδου στην επίλυση πολλών προβλημάτων που αντιμετώπιζε.

Η δραστηριότητα και ο ζήλος του για τα τοπικά μας πράγματα δεν άφησαν ασυγκίνητους τους Κυβερνώντες, οι οποίοι είδαν ότι θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν τις γνώσεις, τη δραστηριότητα και την επιθυμία για προσφορά που είχε ο Γιώργος Τσοπανάκης και του ανέθεσαν τη θέση του Διοικητή του Νοσοκομείου μας.

Και εκεί διέπρεψε. Κατόρθωσε να αναβαθμίσει τις παρεχόμενες υπηρεσίες, αλλά και το κτιριακό συγκρότημα του Νοσοκομείου μας.
Δημιούργησε τα Νέα Εξωτερικά Ιατρεία δίνοντας με τον τρόπο αυτό τη δυνατότητα στο Ιατρικό προσωπικό του Νοσοκομείου μας να προσφέρει ποιοτικότερες υπηρεσίες στους ασθενείς. 

Δρομολόγησε τη δημιουργία της Νέας πτέρυγας του Νοσοκομείου μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα αναβαθμίζοντας όλες τις παρεχόμενες υπηρεσίες.
Το ανήσυχο του χαρακτήρα του δεν θα μπορούσε να παραβλέψει τη διάπλαση του χαρακτήρα των νέων μας. Έχοντας ειλικρινές ενδιαφέρον για τη νεολαία μας ασχολήθηκε και με τον αθλητισμό θέλο-ντας να στρέψει το ενδιαφέρον, τη δραστηριότητα  και την ενέργεια των νέων ανθρώπων στον αθλητισμό, μακριά από δραστηριότητες που καταστρέφουν τους νέους μας και οδηγούν σε απόγνωση τις οικογένειές τους.

Η οικογένεια της Ιστορικής ομάδας του Διαγόρα, με την Εθνική δράση πέραν όλων των άλλων δραστηριοτήτων της, από πολύ νωρίς ενέπνευσε και καλοδέ-χθηκε τον Γιώργο Τσοπανάκη, ο οποίος ασχολήθηκε με θέρμη στην προώθηση όλων των αθλητικών δραστηριοτήτων του Σωματείου.

Ένα από τα ορατά αποτελέσματα της ενεργούς δραστηριότητας του αυτής είναι και η κατασκευή του γηπέδου καλαθοσφαίρισης γνωστό και ως Τέντα ακριβώς πίσω από τη λέσχη του Διαγόρα, εκεί που από πολύ παλιά χρόνια υπήρχε το ανοιχτό γήπεδο, 

Αναφέρθηκα με συντομία στις δραστηριότητες του Γιώργου Τσοπανάκη και θα ήθελα και πάλι να επαναλάβω τις Αξίες Ζωής του συγγραφέα Estevez  Pujol I Pons:
Σεβασμός, Υπομονή, Σταθερότητα, Σύνεση, Κοινωνικότητα, Υπευθυνότητα, Ειλικρίνεια, Εμπιστοσύνη, Διάλογος, Ανεκτικότητα, Δημιουργικότητα, Συνεργασία, Συμπόνια, Γενναιοδωρία, Φιλία, Ελευθερία, Δικαιοσύνη και  Ειρήνη
και να θέσω το ερώτημα σε κάθε καλοπροαίρετο πολίτη: Ποιά από τις Αξίες αυτές δεν υπηρέτησε στη ζωή του ο Γιώργος Τσοπανάκης;

Όλες αυτές οι Αξίες υπήρξαν στάσεις Ζωής για τον Γιώργο. Όσοι τον γνώρισαν, και ήταν πολλοί, γνωρίζουν ότι ήταν πάντα αυτός που παρουσιαζόταν, καθαρός και ντόμπρος και ποτέ δεν παρουσιάσθηκε με προσωπείο.
Να επαναλάβω ξανά ότι σημασία δεν έχει το πόσα χρόνια έζησε κανείς, σημασία αλλά και Αξία έχει το αποτύπωμα Ζωής που αφήνει ο καθένας μας. 
Πεθαίνει λοιπόν κανείς μόνο όταν ξεχαστεί, όταν πάψουμε να τον φέρνουμε στη μνήμη μας και να αναφερόμαστε σ’ αυτόν.

Πώς μπορεί να ξεχαστεί ο Γιώργος Τσοπανάκης όταν πίσω του άφησε ένα τόσο έντονο αποτύπωμα;
Πάντα θα στροβιλίζει στο μυαλό μας η μορφή, το γέλιο, η καθαρή του σκέψη, η καλοσύνη που τον διέκρινε, η υπευθυνότητα με την οποία χειριζόταν κάθε θέμα, η διαλλακτικότητά του και τόσα άλλα.

Όλοι εμείς που τον γνωρίσαμε από πιο κοντά αισθανόμαστε βαθιά ικανοποίηση από αυτή τη γνωριμία, τιμή που μας χάριζε τη φιλία του και αναρωτιόμαστε πόσα θα είχε κερδίσει η τοπική μας κοινωνία αν…
Θα είναι για πάντα στις καρδιές και το μυαλό όλων.