«Σαν αστέρι στον ουρανό...»

Μανώλης Μπάτης
Αθλητικογράφος

Δεν το πολυσκέφτηκε ο για πολλά χρόνια αρχισυντάκτης της «Α.Ρ.», Μανώλης Μπάτης, όταν του ζητήθηκε να θυμηθεί, και πώς θα μπορούσε άλλωστε. Το αποτύπωμα στην ψυχή των ανθρώπων που είχαν την τύχη να συνεργαστούν με τον Γιώργο Τσοπανάκη έμεινε βαθύ και το συναίσθημα αναλλοίωτο, σε πείσμα του χρόνου,  έτοιμο να ζήσει το δικό του «deja vu». 
-«Μανώλη, είκοσι χρόνια πέρασαν, θα γράψεις ένα κομμάτι για τον Γιώργο;» 
-«Να γράψω, αλλά ξέρεις, οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι τα ίδια με τότε. Οπότε και σήμερα, τα ίδια θα έγραφα. Ανάτρεξε στην πρώτη και στη δεύτερη σελίδα του αθλητικού ένθετου. Εκεί θα βρεις τι σήμαινε για όλους μας ο Γιώργος».    
Ανατρέξαμε λοιπόν. Ιδού ο αποχαιρετισμός από ανθρώπους, που αισθάνονταν τον εργοδότη τους, Γιώργο Τσοπανάκη, πρώτα φίλο και συνεργάτη, έτοιμοι να μοιραστούν το όραμά του. 

Η πρώτη σελίδα    
 «Σ’ άρεσαν πάντα οι δυσκολίες, για ένα και μοναδικό λόγο. Γιατί είχες εμπιστοσύνη στις δυνατότητές σου και στον εαυτό σου. Αυτή τη φορά δεν μας σκέφτηκες και πήρες την πιο δύσκολή σου απόφαση και γνωρίζω πολύ καλά γιατί το έκανες. Γιατί και τώρα, στο τελευταίο σου ταξίδι, είσαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρεις. Θα βγεις νικητής, όπως ήξερες και ήθελες να βγαίνεις πάντα. 

Το πείσμα σου αυτή τη φορά να φύγεις βιαστικά, δεν σε άφησε να σκεφτείς ότι αφήνεις πίσω σου όλους εμάς, που περιμέναμε από σένα να εκπληρώσεις τους οραματισμούς σου και τις ριζοσπαστικές σου σκέψεις για το ποδόσφαιρο και γενικότερα για τον αθλητισμό. 
 Μην ξεχνάς από κει πάνω να μας συμβουλεύεις και να μας καθοδηγείς, μήπως έτσι μπορέσουμε να καλύψουμε κάπως το ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΕΝΟ που αφήνεις πίσω σου, υλοποιώντας έστω κι ένα μικρό μέρος των προσδοκιών σου. Καλό ταξίδι…» 

«Σαν ένα αστέρι στον ουρανό…» 
 «Ακόμα και το ταξίδι χωρίς επιστροφή, θέλησε να το συνδυάσει με το αγαπημένο του άθλημα, το ποδόσφαιρο. 
Το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό γεγονός στον κόσμο, το Παγκόσμιο Κύπελλο, διάλεξε ο Γιώργος να φύγει από κοντά μας. 

Πάλεψε 19 ολόκληρους μήνες και ήθελε και αυτή τη φορά να βγει νικητής. Το ίδιο ήθελαν όλοι αυτοί που τον έζησαν από κοντά και όλοι έτρεφαν ελπίδες ότι και αυτή τη φορά δεν θα τους χαλάσει το χατίρι. Είναι η πρώτη φορά που το έκανε ο πρόεδρος. Να χαλάσει το χατίρι στους φίλους και τους συνεργάτες του και να μη γυρίσει κοντά τους. Πεισματάρης και πάλι, ήθελε να περάσει το δικό του και πέρασε. 

Διάλεξε την κατάλληλη εποχή που θα έφευγε για το αιώνιο ταξίδι, έτσι για να τον θυμούνται τα πρώτα σφυρίγματα του Μουντιάλ και την εποχή που στην Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Δωδεκανήσου, θα ετοιμάζονται για εκλογές. 
Δεν είναι περίεργο; Δύο εβδομάδες πριν τις εκλογές το έκανε και μόλις τελείωσε η θητεία της δικής του διοίκησης. 

Δεν ήθελε να πουλήσει τους συνεργάτες του, όσο προσπαθούσαν να υλοποιήσουν τη διακήρυξη που έφτιαξαν μαζί. 
Και μόλις έληξε η τριετία της διοίκησής του, τους είπε αντίο, έτσι απλά, χωρίς να ρωτήσει κανέναν. 

Και οι συνεργάτες του, θέλοντας να του δώσουν χαρά και τιμή μόλις επέστρεφε κοντά τους, τον ανακήρυξαν πριν λίγες μέρες ΕΠΙΤΙΜΟ ΠΡΟΕΔΡΟ. 
Λες και όλα τα είχε προγραμματίσει τέλεια. 

Έφυγε, αφήνοντάς μας μ’ ένα μεγάλο παράπονο. Δεν μας είπε αν η “Αθλητική Ροδιακή” και “Γνώμη” είναι όπως τις σχεδιάζαμε μαζί.  Όπως τις ήθελε και όπως τις ονειρευόταν. 
Επειδή γνωρίζουμε πόσο απαιτητικός ήταν, είμαστε σίγουροι ότι δεν έμεινε απόλυτα ικανοποιημένος. Θέλει την τελειότητα, το αισθανόμαστε και είμαστε σίγουροι ότι θα μας οδηγήσει σ’ αυτή. Σαν ένα αστέρι στον ουρανό, θα μας δείξει τον δρόμο, για να διορθώσουμε τα λάθη μας και θα μας καθοδηγήσει να φτιάξουμε το τέλειο αθλητικό οκτασέλιδο της “Ροδιακής” και δεκαεξασέλιδο της “Γνώμης”. 

Το αθλητικό επιτελείο, Μανώλης Μπάτης, Νικήτας Κουσκούσης, Κώστας Παντίδος, Σταύρος Ηρακλείδης, Τάσος Κώστας και Στάθης Φαρμακίδης, θα κάνουν ό, τι είναι δυνατόν για να τον ικανοποιήσουν, έστω κι αν έχουν παράπονο που δεν πρόλαβε να τους βάλει τις φωνές για τη νέα δουλειά που παρουσίασαν. 

Σίγουρα είναι η δυσκολότερη στιγμή της δημοσιογραφικής μας καριέρας. Να προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε με τον εργοδότη μας , που τον αισθανόμασταν πρώτα φίλο και συνεργάτη. 

Ήθελε πάντα να αστειευόμαστε, γιατί το γέλιο ήταν η ζωή του. Μακάρι αυτή η δύσκολη στιγμή της αναφοράς μας στο πρόσωπό του να ήταν ένα κακόγουστο αστείο… 
Έστω κι αν έφυγε, είμαστε σίγουροι ότι δεν μας εγκατέλειψε. Από ‘κει ψηλά θα μας παρακολουθεί και θα μας συμβουλεύει. 
Αυτή τη φορά δεν θα μας αφήσει παραπονεμένους…»