Έφυγε νωρίς, αλλά δεν ξεχάστηκε

Γιώργος Κακούλης
Αντιδήμαρχος

Ένα πρωινό,  χειμώνας του 1995, χτύπησε η πόρτα του τεχνικού γραφείου μου στην οδό Πίνδου , άνοιξα και  με έκπληξη αντίκρισα το Γιώργο, τον οποίο δεν γνώριζα προσωπικώς, τον ήξερα όμως ως έγκριτο νομικό και άνθρωπο με ενεργό ρόλο στην κοινωνία και τον χώρο του αθλητισμού.

Ο σκοπός της επίσκεψής του ήταν η συμμετοχή μου στο ψηφοδέλτιο της παράταξής του, που θα συμμετείχε στις εκλογές της ανάδειξης του νέου ΔΣ της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Δωδεκανήσου (ΕΠΣΔ).     

Χωρίς κανένα δισταγμό, δέχθηκα με αίσθημα τιμής την πρόσκληση που μου απήυθυνε  ένας άνθρωπος τέτοιας κοινωνικής καταξίωσης και δυναμικής όπως ο Γιώργος.
Στα χρόνια από την ημέρα της εκλογής μας στην ΕΠΣΔ και της συνεργασίας μας, μέχρι και την ήμερα που απροσδόκητα έφυγε από κοντά μας, το επίπεδο συνεννόησης και συνεργασίας μας ήταν κυριολεκτικά αψεγάδιαστο.

Η εντιμότητα, η ειλικρίνεια, η αποφασιστικότητα, η ευθυκρισία, η πηγαία και απροσποίητη καλοσύνη του και ο σεβασμός προς τους συνεργάτες του χωρίς ίχνος έπαρσης και τέλος η ανιδιοτέλεια του αποτελούσαν συστατικά του χαρακτήρα του  και της συμπεριφοράς του.

Ο Γιώργος για μένα προσωπικά ήταν “Δάσκαλος”.
Επηρέασε καθοριστικά τον τρόπο που σήμερα ως μέλος της κοινωνίας μας, όπου μετέχω και  ενεργώ, αλλά ακόμη και στην προσωπική και επαγγελματική μου ζωή να πορεύομαι  έχοντας ως φάρο τον αείμνηστο.
Η πρόωρη “φυγή” του από την ζωή του τόπου μας  είναι απώλεια και το κενό δυσαναπλήρωτο.

Αν ο Γιώργος δεν “έφευγε”,  είμαι απολύτως  σίγουρος ότι θα διεδραμάτιζε κεντρικό ρόλο σε όλες τις πτυχές της λειτουργίας του τόπου μας, στο πολιτικό, στο κοινωνικό και  στο αθλητικό πεδίο.

Η οικογένειά του, παρά την πίκρα της πρόωρης απώλειάς του,  θεωρώ ότι αισθάνεται ιδιαίτερη τιμή και υπερηφάνεια, όπως ακριβώς και εμείς που είχαμε την τύχη να συνεργαστούμε μαζί του.           
Αείμνηστος ……..