Μία φωτογραφία  με (α)διεθνές  νόημα…

Γράφει ο αρχιτέκτονας
Αγαπητός Ξάνθης

Κάποιοι την ονομάτισαν φωτογραφία της χρονιάς. Άλλοι την αναγνώρισαν σαν την απεικόνιση της σημερινής διεθνούς κατάστασης.  
Και κάποιοι λιγότεροι ως το καταστάλαγμα της αναποτελεσματικότητας των διεθνών «θεσμών».

Η εγωπάθεια του πρόσωπου του Πρόεδρου των ΗΠΑ, σε πλήρη εξέλιξη… 
---Πράγματι η τωρινή κατάσταση απέχει από εκείνη της θεμελιώδους Συνθήκης των «Βεστφαλιών» (1648), όπου τα τότε κράτη της Ευρώπης αποφάσισαν την εθνική κυριαρχία στη βάση της ισχύος.  
---Πράγματι απέχει από τον σκοπό της σύστασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, μετά τον οδυνηρό 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο περί ασφάλειας και ειρήνης.
---Επέχει παρασάγγας από το πνεύμα της Ε.Ε (η απαρχή βασίστηκε στη Συνθήκη Χάλυβα και Άνθρακα-1954) και στη φιλοσοφία του δυτικού πολιτισμού περί αλληλεγγύης και συνεργασίας.  

Το διεθνές σύστημα δομείται πλέον σε απομονωμένες δυνάμεις προεξάρχοντος της ηγέτιδας συνιστώσας, των ΗΠΑ. 
Ο πρόεδρος Donald Trump εξελέγη προβάλλοντας «την πρωτιά της Αμερικής-Great American» αποδίδοντας έτσι την εθνικολαϊκή αντίληψη η οποία ουσιαστικά ανέτρεψε όλη την πολιτική προσέγγιση του προηγούμενου Προέδρου.   
Με την ίδια πολιτική προσήλθε και στη πρόσφατη συνάντηση των G7 ανασύροντας την απειλή των δασμών για εισαγόμενα προϊόντα στις ΗΠΑ από το δυτικό κόσμο, κυρίως του χάλυβα και του αλουμίνιου. 

Ο οικονομικός (εμφύλιος) πόλεμος ανά θύρας…
Προηγήθηκε η απόσυρση της Αμερικής από τη συμφωνία για το «κλίμα» επιβεβαιώνοντας την υποστήριξη του Προέδρου στη χρήση υδρογονανθράκων, τομέας που η Αμερική έχει τεράστια συμφέροντα (βλέπε, τις 7 αδελφές εταιρίες).

Έντεχνα σήμερα η αμερικανική διπλωματία  επιχειρεί την προσέγγιση για την απο-πυρηνικοποίηση της χερσονήσου της (βόρειας) Κορέας για να παρουσιαστεί ως η ηγέτιδα που διευθετεί θέμα  παγκόσμιας εμβελείας και  παράλληλα «απομονώνει» τη φίλη προς την βόρεια Κορέα, Κίνα σε ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος. 
Παράλληλα καλεί ο Donald Trump την Ρωσία να επανέλθει το τραπέζι των G7 για να διασπάσει το Σύμφωνο της Σαγκάης, το οποίο  συστάθηκε το 1996 ως αντίβαρο της αμερικανικής επιρροής στην Κεντρική Ασία και το οποίο αποκτά ολοένα και πιο σημαντικό ρόλο στο πλαίσιο της κούρσας για τον έλεγχο των πετρελαϊκών αποθεμάτων της περιοχής  (χώρες συμμετοχής: Κίνα, Ρωσία, Ουζμπεκιστάν, Κιργιζιστάν, Τατζικιστάν και Καζακστάν). 

Η επιθετική πολίτικη των ΗΠΑ μέσα από το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε (Οργανισμοί δυτικής σύστασης), η ασύμμετρη απειλή προς το Ιράν των ΗΠΑ, η δοξασία προς το Ισραήλ της Αμερικής,  η ανάδυση των Τίγρεων της Ανατολικής Ασίας, ο πόλεμος στη Συρία, το σήκωμα της ρώσικης αρκούδας, η μετανάστευση, η τρομοκρατία, ο φόβος, ο ρατσισμός, η έλλειψη οραματικών θέσεων, ο μελλοντικός ρόλος της Ε.Ε,  ανακατεύουν την τράπουλα της μεταψυχροπολεμικής  περιόδου σε μια ρευστή, αναβράζουσα κατάσταση. 
Οι «δύο Πόλοι» του χθες έχουν μετατραπεί σε  πολλαπλές (16) μπίλιες του μπιλιάρδου σ΄ ένα παίγνιο που την μια στέκα την κρατάει γερά η αμερικανική διπλωματία (τα γεράκια, όπως έλεγε και ο πατέρας της reαl politic, Henry Kissinger) και την άλλη, οι υπόλοιπες αναπτυγμένες χώρες μοιράζοντας το χρόνο του παιγνίου.  

Αυτό, δεν γνωρίζουμε πού θα μας βγάλει, εκείνο που γνωρίζουμε σαν χώρα είναι η ανάπτυξη πολυμερούς διπλωματίας μέσα στο στεγανό σπίτι της Ευρώπης, το κλείσιμο θεμάτων με τα βόρεια σύνορα γιατί ο εξ ανατολών κίνδυνος δεν κοιμάται…
Κλείνοντας, η διατύπωση : «Όλοι μπορούν να κάνουν πόλεμο, μόνο οι θαρραλέοι κάνουν ειρήνη», ανάφερε ο Trump στην συνέντευξη μετά τη συνάντηση με το Βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Γιονγκ Ουν, στη Σιγκαπούρη (12.6.2018)…ας γίνει από ευχή πραγματικότητα.  
---Από το στόμα του Trump και στου Θεού τ’αυτί…συμπληρώνω ενδεικτικά.