Ο Ιωάννης που έγινε Ιούλιος

Γράφει ο 

Θάνος Ζέλκας

Ο Ιωάννης Παπαδόπουλος επιθυμεί για τους δικούς του λόγους να ονομάζεται Ιούλιος Καίσαρας. Είναι δε τόσο διακαής ο πόθος του, που έχει μετατρέψει το σπίτι του σε ρωμαϊκό ανάκτορο, εντός του σπιτιού του φοράει χλαμύδα, χρυσό στεφάνι και η οικογένειά του τον αποκαλεί “Υψηλότατο”. Μέχρι εκεί δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται και να ζει μέσα στο σπίτι του όπως επιθυμεί αρκεί να μην παραβιάζει το νόμο. 

Ο Ιωάννης Παπαδόπουλος όμως, επειδή είναι πεπεισμένος ότι είναι η μετενσάρκωση του Ρωμαίου Αυτοκράτορα, επιθυμεί και οι υπόλοιποι πέραν της οικογενείας του να τον αποκαλούν Ιούλιο Καίσαρα. Αυτό, όπως καταλαβαίνετε, έξω από το σπίτι του δημιουργεί σοβαρά προβλήματα. Εκ πρώτης όταν υπογράφει ένα οποιοδήποτε χαρτί, από υπεύθυνη δήλωση έως ληξιαρχική πράξη, πρέπει αυτή η υπογραφή να συμβαδίζει με κάποιους κανόνες και νόμους. 

Μ’ ένα απλό παράδειγμα κατανοεί κάποιος εύκολα τι πρόβλημα δημιουργείται. Ο Ιωάννης - Ιούλιος εμπλέκεται σε τροχαίο ατύχημα. Ο οδηγός του άλλου οχήματος δέχεται να κάνουν φιλική δήλωση. Ετοιμάζουν τα χαρτιά τους και την ώρα που υπογράφουν παρατηρεί ότι ο πρώτος υπογράφει ως Ιούλιος Καίσαρας. Φυσικά δεν αποδέχεται την υπογραφή και καλεί τις Αρχές. Οι Αρχές τον καλούν για ταυτοποίηση στοιχείων και δημιουργείται ένα ακόμα μεγαλύτερο θέμα. Αν ο Ιωάννης Παπαδόπουλος έχει κάνει αλλαγή του ονόματός του στο Δήμο, αποδέχονται την υπογραφή, αλλά παρόλ’ αυτά έχουν μια καχυποψία για το κατά πόσο έχει “σώας τας φρένας”. Αν δεν έχει κάνει επίσημα αλλαγή τον στέλνουν ή στο ψυχιατρείο ή του ζητάνε να κάνει επίσημη αλλαγή του ονόματός του. 

Ας πούμε λοιπόν ότι οι Ελληνικές Αρχές αποδέχονται ο Ιωάννης Παπαδόπουλος μπορεί να ονομάζεται Ιούλιος Καίσαρας. Το Υπουργείο Πολιτισμού της Ιταλίας όμως αρνείται αυτή την ονοματοδοσία καθώς θεωρεί ότι ο Παπαδόπουλος έχει “σκοτεινές” βλέψεις και αν πάρει το όνομα θα διεκδικήσει μέρος της περιουσίας του Ιούλιου Καίσαρα στη Ρώμη. Με τα πολλά και με τα λίγα, το θέμα λαμβάνει τεράστια έκταση και η υπόθεση πηγαίνει στα Διεθνή Δικαστήρια όπου ο καθείς εκθέτει τους λόγους του. Τα Διεθνή Δικαστήρια δεν βγάζουν απόφαση, αλλά ορίζουν έναν τρίτο διαπραγματευτή να ασχοληθεί μαζί τους. 

Σε μια πρώτη φάση λόγω της υποχωρητικότητας του ιταλικού Υπουργείου, ο Ιωάννης Παπαδόπουλος αναγνωρίζεται ως “Ιωάννης Παπαδόπουλος επονομαζόμενος Ιούλιος Καίσαρας”. Ο Παπαδόπουλος πονηρός καθώς είναι παίρνει αυτή την απόφαση και τη χρησιμοποιεί αλλά τονίζει περισσότερο το Ιούλιος Καίσαρας στις συναλλαγές του, στις δημόσιες εμφανίσεις του και όπου αλλού μπορεί. Το ιταλικό Υπουργείο κάνει συνέχεια υπομνήματα, βγάζει δελτία τύπου για τις πρακτικές του Παπαδόπουλου αλλά κανείς δεν δίνει σημασία. 

Μια ωραία πρωία όμως ο Ιωάννης Παπαδόπουλος θέλει να βγάλει μια διεθνή ταυτότητα για να μπορεί να ταξιδεύει ελεύθερα σε όλο τον κόσμο. Λόγω όμως των παγκοσμίων συμβάσεων τον εγκαλούν να βρει πρώτα μια λύση με το Υπουργείο Πολιτισμού της Ιταλίας. Κάθονται ξανά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και ο Παπαδόπουλος συμφωνεί να λέγεται “Ιούλιος Καίσαρας της Ανατολής”, να μη φοράει χλαμύδα στο σπίτι και οι δικοί του να μην τον αποκαλούν “Υψηλότατο”. Αναγνωρίζει επίσης ότι ουδεμία σχέση έχει με τον Αυτοκράτορα της Ρώμης και τελικά το Υπουργείο Πολιτισμού της Ιταλίας τον αναγνωρίζει.

Η ιστορία αυτή μπορεί να φαίνεται εντελώς παράλογη και εξωφρενική, όμως τελικά αφού αυτός που διεκδικούσε το όνομα αυτό κατάφερε να πάρει κι ένα επίθετο επιπλέον στο τέλος αντί να τον αλυσοδέσουν και να τον στείλουν σε σανατόριο, ποιός είναι ο “χαζός” της ιστορίας; Αυτός που βαπτίστηκε Ιούλιος Καίσαρας (της Ανατολής) ή αυτός που παραχώρησε το δικαίωμα χρήσης του; 

*Τα ονόματα που αναφέρονται στο άρθρο είναι προϊόντα μυθοπλασίας και ουδεμία σχέση έχουν με πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα.