Σε μόνιμη υπερένταση...

Γράφει η ψυχολόγος, Msc
Μαρία Καρίκη

Υπάρχουν άνθρωποι που ό,τι και να κάνουν δυσκολεύονται πολύ να χαλαρώσουν. Πιάνουν τον εαυτό τους να είναι σε μια μόνιμη υπερένταση, είτε δικαιολογημένη, είτε μη. Παρόλο που δεν το επιλέγουν και δεν το κάνουν συνειδητά, τους κουράζει και τους εξαντλεί. Νιώθουν ότι δεν μπορούν να ηρεμήσουν μέσα τους, να ξεφύγουν από τις σκέψεις, τις έγνοιες, τις υποχρεώσεις, τις προθεσμίες. Το αναγνωρίζουν μεν, αλλά δεν ξέρουν τι πρέπει να κάνουν για αυτό.    

Είναι ζήτημα ιδιοσυγκρασίας; Χαρακτήρα; Συνθηκών; Ανάλογα με την εκάστοτε περίπτωση μπορεί να είναι κάποιος από αυτούς τους παράγοντες περισσότερο ή λιγότερο επιδραστικός. Δεν είναι εύκολο να ξεφύγεις από έναν εαυτό που σου ζητάει να είσαι συνεχώς σε επαγρύπνηση, σε εγρήγορση. Δεν μπορείς να αφεθείς, να ξεκουραστείς. Είσαι υπό ένα διαρκές άγχος ως προς όσα έγιναν, γίνονται ή θα γίνουν! Κάθε λεπτομέρεια νιώθεις ότι πρέπει να την εξετάσεις προσεκτικά.

Καθετί μπορεί να είναι ή να εξελιχθεί σε κάτι σοβαρό…
Νιώθεις συχνά την ανάγκη να κάνεις ένα διάλειμμα από τον τρόπο σκέψης σου, από τον τρόπο ζωής σου, αλλά δεν μπορείς να το διαχειριστείς. Αισθάνεσαι ότι αναστατώνεσαι εύκολα, ότι ανησυχείς με το παραμικρό. Ότι αναβάλλεις τη ζωή σου μέχρι να τακτοποιήσεις αυτά που πρέπει να τακτοποιήσεις. Ονειρεύεσαι τη μέρα που θα έχεις όσο χρόνο θες για τον εαυτό σου. Ωστόσο, με την ταχύτητα και τον τρόπο που ζεις την καθημερινότητά σου, η μέρα αυτή φαίνεται να είναι όλο και πιο μακρινή.

Αναρωτιέσαι τι φταίει: οι λάθος προτεραιότητες που έχεις βάλει; Η υπερβολική τυπικότητα και  ευσυνειδησία σου; Η φιλοδοξία σου; Οι ανασφάλειες και οι φόβοι σου; Τι είναι άραγε αυτό που σε απομακρύνει από την ισορροπία σου; Καμία αλλαγή και ανατροπή δεν θα επιτευχθεί αν παραμείνεις ίδιος. Άγχος, ανησυχία, κακή διαχείριση του ελεύθερου χρόνου θα είναι τα μόνιμα αποτελέσματα αν η υπερένταση παραμείνει στη ζωή μας.
Για να κατευναστεί αυτή η υπερένταση θα πρέπει να στραφούμε στον εαυτό μας καταρχήν.

Στο τι μας έχει λείψει, τι έχουμε παραμελήσει, ποια ανάγκη μας είναι η πιο «διψασμένη». Αν δεν συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας, όλοι και όλα θα μας φταίνε. Δεν μπρούμε να έχουμε για τα πάντα τον έλεγχο. Δεν μπορούμε να προβλέπουμε το τι πρόκειται να συμβεί. Κουβαλώντας την υπερδιέγερση θα ξεσπάμε δυσανάλογα με την κάθε αφορμή. Θα θυμώνουμε με ανθρώπους που δεν ευθύνονται για ό,τι μας βαραίνει. Θα είμαστε νευρικοί χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.

Σε κανέναν άνθρωπο δεν αρέσει το συναίσθημα της έντασης. Η αναγνώριση και η διαχείριση αυτής της εσωτερικής έντασης είναι τα πρώτα βήματα που οφείλουμε να κάνουμε. Για να εκτονωθούμε αναζητούμε τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις που μας «γεμίζουν» και μας χαλαρώνουν, αναζητούμε χόμπι που κάνουν τον ελεύθερό μας χρόνο δημιουργικό, πολύτιμο. Το ζήτημα δεν είναι μόνο τι κάνουμε υπέρ του εαυτού μας ή όχι, αλλά κυρίως τι προτεραιότητες θέτουμε στην καθημερινότητά μας. Η ρουτίνα καλώς ή κακώς είναι εκείνη που ορίζει την ποιότητα της ζωής μας.

Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να αναρωτιόμαστε γιατί είμαστε σε μια μόνιμη υπερένταση. Δεν χρειάζεται να δεχόμαστε πια τις δικαιολογίες που σαν άλλοθι προσφέρουμε στον εαυτό μας. Η υπερένταση είναι το αποτέλεσμα ενός συσσωρευμένου άγχους που δεν βρίσκει εκτόνωση. Οτιδήποτε, όμως, δεν εκτονώνεται λιμνάζει και γίνεται τοξικό εντός μας.

Το αδιέξοδο, η επανάληψη, η μη ικανοποίηση, μια βαρετή ρουτίνα, η εμμονή στην οργάνωση και στο πρόγραμμα είναι συνήθως οι αιτίες πίσω από μια υπερδιέγερση που δεν καταλαγιάζει… Η ηρεμία θα πάψει, ωστόσο, να μοιάζει ουτοπία και θα γίνει εφικτή μόνο αν κάνουμε την απόλυτη υπέρβαση: να θυμηθούμε με κάποιον τρόπο πώς είναι να ζεις όπως τότε που ήσουν παιδί. Παρά τις υποχρεώσεις σου να ακούς και να σέβεσαι την επιθυμία σου και τη δίψα σου για ζωή…!!!