Σπύρος Συρόπουλος ο ιστοριογράφος  με τη μεγάλη καρδιά

Γράφει ο αρχιτέκτονας
Αγαπητός Ξάνθης

Όταν διάβασα για την ξεχωριστή ξενάγηση του καθηγητή κ. Σπύρου Συρόπουλου για τα 200 μέτρα των 2.500 χρόνων της ιστορίας της Ρόδου, στην οδό Παναιτίου, ενθουσιάστηκα.
Η συνύπαρξη έξι φυλών, έξι πολιτισμών, έξι αποτυπωμάτων σε μια τόσο μικρή ευθεία ήταν συναρπαστικό αλλά και προκλητικό. Σε αυτήν την πρόσκληση δηλώσαμε άπαντες παρόντες.


Η Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου, κρύβει στα εσώψυχά της ίχνη χιλιάδων ατόμων που απέδωσαν την ιδιαιτερότητα του τόπου και του μνημείου. Είμαστε ευτυχείς που έχουμε δίπλα μας τέτοιο «χώρο», που πατάμε πέτρες που κάποιοι τις μάτωσαν για την ελευθερία, στενά με τα χοχλάκια που άλλοτε κυκλοφορούσαν ιππότες και βασιλείς.

Μετά από την μισάωρη ξενάγηση, η περιγραφή από τον ομιλούντα για τον Κολοσσό ήταν μια «ιστορική ποίηση».
Ξεκίνησε από τη σπουδαιότητα της λεκάνης της Μεσόγειο στους αρχαίου,  χρόνους που διαδραμάτιζε στο εμπόριο των σιτηρών για να φτάσει στα χρόνια κατασκευής του «Θαύματος του Κολοσσού» από τους Ρόδιους και τον Χάρη τον Λίνδιο προς τιμή  του θεού Ήλιου, αφιερωμένο στη νίκη κατά του Δημητρίου του Πολιορκητή, τον 3ο αιώνα.    

Ο τρόπος κατασκευής αλλά και η δομή στησίματος του μπρούτζινου τεράστιου αγάλματος των 33 μέτρων ήταν πρωτοπόρος για την εποχή και  βρισκόταν κατά τον ομιλητή σε περίοπτη θέση προς την υπόλοιπη πόλη στο ύψος του σημερινού «Καστέλο», εντός της Μ.Π.

Η σύγκριση μεταξύ του Κολοσσού της Ρόδου και του αγάλματος της Ελευθερίας τη Νέας Υόρκης έρχεται από μόνη της να πιστοποιήσει το μέγεθος της εμβέλειας και της αίγλης που είχε στην τότε εποχή ο Κολοσσός της Ρόδου.

Φεύγοντας από τα ιστορικά και συμβολικά στοιχεία του Κολοσσού (ήδη αρκετά γνωστά), η διαπίστωση που εγώ θέλω να αποτυπώσω είναι το πάθος του ομιλητή.
Η ευστροφία της μετατροπής του «Θεάματος» σε «Θαύμα» λόγου και πειστικότητας, της μεταδοτικότητας ενός δάσκαλου στους μαθητές, αποτελούν χαρακτηριστικά του ομιλούντος.
Η ανάλυση του αντικειμένου απόδοσης εμπεριείχε όλα τα στοιχεία μιας εκπαιδευτικής συνέχειας με την ορθότητα της σύνταξης.

Η γλώσσα του, ευκρινής, δωρική, μεταδοτική με πλήθος συμβόλων που σε προκαλούν να στοχαστείς σε μία αλληλουχία μελλοντικών δράσεων, λαμβάνοντας υπόψη την ιστορία και τη μνήμη συγχρόνως.    
Η διδασκαλία του προκαλεί το νόημα, εξιτάρει την έρευνα στην κατεύθυνση της μάθησης, στην ικανότητα του να σκέπτεται κανείς.

Σε καθιστά ενεργό πολίτη, μια συμμετοχική προσωπικότητα, ανησυχώντα για τα δρώμενα συνδεδεμένα με το ενδιαφέρον του χθες με τη ζώσα ιστορία.   
Μας έμαθε ότι η Ιστορία, ως γνωστική κατασκευή, επιδέχεται αναθεώρηση και προβληματισμό αλλά μας κατέγραψε γλαφυρά ότι και το παρελθόν παράσχει πολιτικό δεδομένο μέσα από τον λόγο του μύθου ή αντίστροφα, μέσα από τη δύναμη του μύθου με τον λόγο του.

 «Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, κάνει όμως ομοιοκαταληξίες», έλεγε ο Μάρκ Τουαίην.
Και αυτήν την ομοιοκαταληξία την αποδίδει ο κ. Σπύρος Συρόπουλος πάντοτε με άριστο και αυθεντικό τρόπο.