Τα ελάφια της Ρόδου πεινούν και διψούν

Toυ Γεώργιου Β. Παπαγεωργίου

Είναι Κυριακή πρωί 8 η ώρα και βρίσκομαι λίγο έξω από το χωριό μου ΒΑΤΙ στη θέση “ΓΕΦΥΡΙ” οδηγώντας με το αυτοκόνητό μου επί της εθνικής οδού Γεννάδι-Βάτι.

Έχει προηγηθεί μια σιγανή βροχή, ικανή όμως να συγκεντρώσει ελάχιστες ποσότητες νερού της βροχής σε κάποια βαθουλώματα καταμεσής του δρόμου, όταν αντιλαμβάνομαι μια οικογένεια 4 ελαφιών δύο μεγάλα θηλυκά και δύο μικρά να πίνουν νερό στη μέση του δρόμου και αδιαφορώντας σχεδόν για την παρουσία μου. (Σταμάτησα για λίγο).

Αυτό το γεγονός επιβεβαιώνει χωρίς καμία αμφιβολία, ότι τα ελάφια της Ρόδου και πεινούν πολύ και διψούν πολύ. Θα έλεγα δε μέχρι του σημείου, που στην προσπάθειά τους τη μεγάλη, την επικίνδυνη για εξεύρεση τροφής και νερού που σπανίζουν, καταλαμβάνονται από αυτοκτονικές τάσεις, διότι ενώ είναι πολύ έξυπνα και ικανά ζώα για εξεύρεση τόπου και χώρου ασφαλούς διαμονής αλλά και τροφής και νερού, διαπιστώνουμε τελευταία ότι μεγάλος αριθμός ελαφιών μπερδεύεται σε πλαστικά δίχτυα και παγίδες στην προσπάθεια επιβίωσης.

Καλές λοιπόν οι μελέτες, αλλά και ολίγον αχρείαστες, αφού σκοπό έχουν να επιβεβαιώσουν με μεγάλες πιθανότητες το πόσα ελάφια ζουν στη Ρόδο. Το ασφαλέστερο και πιο πιθανόν είναι 3.000 περίπου και άλλοι μιλούν μέχρι και 10.000, αριθμός φανταστικός και απίθανος με βάση τα ιστορικά προηγούμενα της περιόδου 1940-1960, όταν οι καταστρεπτικές πυρκαγιές ήταν λιγότερες και όταν τότε το ελάφι εύρισκε εύκολα και τροφή και νερό, αφού ενθυμούμαι καλώς ότι τότε δεν είχαμε παρά ελάχιστες ζημιές, κυρίως στους ελαιώνες που βρίσκονται μακριά από το χωριό και ποτέ στα σιτάρια, κριθάρια και καθόλου στα οπωρολαχανικά κοντά στο χωριό!

Σήμερα η πείνα και η δίψα οδηγεί το ελάφι σχεδόν μέσα στα χωριά μας, όπου υπάρχουν περιβόλια με λαχανικά και άλλα οπωρικά και καλλιέργειες.

Αρχίζει να χάνει την ομορφιά του άγριου ελεύθερου ζώου και να μοιάζει πιο πολύ τώρα σε συνήθειες με τις αδέσποτες κατσίκες. Γι’ αυτό πρέπει να αναπτυχθεί ένα συστηματικό μόνιμο πρόγραμμα, για την κατασκευή και συνεχή συντήρηση και επιμέλεια, δηλαδή ταΐστρες και ποτίστρες στη Νότια Ρόδο και στους πρώην Δήμους Αγίου Ισιδώρου και Πεταλούδων. Χρειαζόμαστε συμβουλές και οδηγίες από κτηνιάτρους, γεωπόνους και την εμπειρία των παλαιών κατοίκων των χωριών μας.