Όταν δεν ξέρεις τι θες...

Πολλές φορές φτάνουμε σε κομβικά σημεία στη ζωή μας όπου δεν ξέρουμε τι να επιλέξουμε, τι απόφαση να πάρουμε, τι να κρατήσουμε και τι να αφήσουμε πίσω… Νιώθουμε μπερδεμένοι, ανήμποροι να καταλήξουμε κάπου και να παραμείνουμε σταθεροί. Όλα μοιάζουν ασαφή και συγκεχυμένα. Διστάζουμε, φοβόμαστε, αμφιβάλλουμε. Είναι σαν να θέλουμε να προχωρήσουμε, αλλά για κάποιον λόγο μένουμε στάσιμοι…

Θυμώνεις τότε με τον εαυτό σου που δεν μπορείς να ξεκαθαρίσεις τα πράγματα και να διευκολυνθείς. Προσπαθείς να καταλάβεις τι είναι αυτό που σε δυσκολεύει: οι ανασφάλειες; Οι συνήθειες; Οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπά σου; Το άγχος; Οι φοβίες σου; Ο εγωισμός; Συχνά συμβαίνει να ξέρουμε από που θέλουμε να φύγουμε, αλλά δεν ξέρουμε απαραίτητα προς τα που θέλουμε να πάμε. Κάποιοι άνθρωποι θέλουν να είναι έτοιμοι και σίγουροι για τις επικείμενες αλλαγές που θα επιδιώξουν.

Είναι, όμως, αυτό πάντα εφικτό;
Αναποφασιστικότητα, αναβλητικότητα, πισωγυρίσματα, σκαμπανεβάσματα, κυκλοθυμία. Λέξεις που συνήθως χαρακτηρίζουν όσους δεν έχουν συναισθηματική σταθερότητα. Άνθρωποι που υποφέρουν μέσα τους γιατί δεν μπορούν να ισορροπήσουν, να ρισκάρουν, να τολμήσουν. Άνθρωποι που πονάνε, εγκλωβισμένοι σε μια ζωή που δεν τους εκφράζει…

Συχνά νομίζουμε ότι ο χρόνος από μόνος του θα αποκαλύψει τα «θέλω» μας. Και περιμένουμε… Περιμένουμε μια έμπνευση, ένα σημάδι, ένα ερέθισμα, ένα άτομο που θα μας οδηγήσει προς τη νέα διαδρομή. Αυτή η προσμονή είναι βασανιστική γιατί οι παράγοντες που πιστεύουμε ότι θα μας βοηθήσουν παραμένουν  τυχαίοι και εξωτερικοί.

Κάποια στιγμή, ωστόσο, νιώθεις ότι έχεις βαρεθεί, έχεις κουραστεί να περιμένεις να έρθουν οι απαντήσεις από μόνες τους. Δυσανασχετείς που δεν ρισκάρεις για να δεις το «μετά» που τόσο απεγνωσμένα γυρεύεις. Αναρωτιέσαι αν αυτό που πραγματικά θες είναι απλά προϊον σκέψης. Ή μήπως πρόκειται για μια συνεχή βιωματική διεργασία αναζήτησης και διερεύνησης; Πώς θα ξέρω τι θέλω αν δεν αναστοχαστώ, αν δεν αμφισβητήσω, αν δεν δοκιμάσω, αν δεν πειραματιστώ;

Πώς θα ανακαλύψω το σκοπό και τον προορισμό μου αν δεν αντιμετωπίσω όλα όσα φοβάμαι; Δεν είναι μόνο οι σκέψεις μας που θα μας φέρουν κοντά στα «θέλω» μας. Χρειάζεται να ακούσω και τα συναισθήματά μου. Μόνο τότε θα εντοπίσω τη βόλεψή μου και θα επαναστατήσω ενάντια σε μια ρουτίνα που με πνίγει.
Μόνο τότε θα αντέξω να παραδεχτώ όλα όσα δεν θέλω να είμαι και δεν θέλω να κάνω.

Ακόμα κι αν δεν φτάσω σε κάτι αποκρυσταλλωμένο, τουλάχιστον θα νιώθω ότι είμαι σε επαφή με τον εαυτό μου και παλεύω να καταλάβω την αλήθειά μου. Θα παίρνω πιο γρήγορα αποφάσεις, θα επιλέγω με βάση τις ανάγκες και τις επιθυμίες μου. Δεν θα έχω τόσα νεύρα. Δεν θα αποδίδω τα πάντα στους άλλους. Δεν θα γίνω μοιρολάτρης. Έχω την ανάγκη να συμμετέχω στην πλοκή της ζωής μου και να έχω άποψη για αυτή. Θέλω να επιδιώκω αλλαγές, ανατροπές, εναλλακτικές. Μόνο έτσι θα κατακτήσω ένα στοιχειώδες επίπεδο αυτογνωσίας.

 Μόνο έτσι θα καταλάβω βαθύτερα τον εαυτό μου. Είναι ο μόνος τρόπος να αποκτήσω επίγνωση του τι θέλω και να αγωνιστώ για αυτό. Μπορεί να μην είναι εύκολος ο δρόμος της εσωτερικής αναζήτησης. Ωστόσο, θα έχω τη συνείδησή μου καθαρή και θα νιώθω ικανοποίηση ότι η ζωή μου δεν μου «έτυχε», ούτε μου «επιβλήθηκε»! Είναι απίστευτα θεραπευτική και λυτρωτική συνάμα η αίσθηση ότι είσαι κοντά στην αυθεντική εκδοχή σου! Δεν αποκλίνεις, δεν εθελοτυφλείς, δεν νοθεύεσαι, δεν αποξενώνεσαι από τον εν δυνάμει «καλύτερο» εαυτό σου…