Σώζωντας την υπόληψη  της ανθρωπότητας

Γράφει ο
Θάνος Ζέλκας

Η διάσωση των δώδεκα εγκλωβισμένων παιδιών και του προπονητή τους στο σπήλαιο της Ταϋλάνδης είναι ίσως μία από τις λιγοστές φορές στα χρόνια που μπορώ να ανακαλέσω, που ολόκληρη η ανθρωπότητα ενώνεται με τόση ζέση για να πραγματοποιήσει κάτι τόσο αξιόλογο. Τις περισσότερες φορές τη βλέπουμε διχασμένη, να ακροβατεί ανάμεσα στη λογική και την παράνοια, έτοιμη να αιματοκυλιστεί για λόγους σχεδόν ανούσιους.
Τι το σημαντικό είχε αυτή η διάσωση και έγινε παγκόσμιο θέμα; Πρώτον, ήταν φαινομενικά κάτι αδύνατον.


Οι φυσικές δυσκολίες ήταν τεράστιες και οι συνθήκες έκαναν ακόμα πιο αδιανόητη την επιτυχία της. Ήταν η δυσκολότερη καταγεγραμμένη διάσωση που έγινε ποτέ. Δεύτερον, οι εγκλωβισμένοι ήταν ήδη στα όρια της επιβίωσης, με τόσες κακουχίες που είχαν ήδη περάσει, και έπρεπε να κάνουν κάτι που δεν είχαν ξανακάνει ποτέ τους. Να καταδυθούν όχι για αναψυχή, αλλά μέσα σε λασπόνερα και να περάσουν με την καθοδήγηση της σωστικής ομάδας μέσα από πολύ στενά μονοπάτια. Τρίτον, οι δώδεκα από τους δεκατρείς ήταν παιδιά, οπότε ξεσήκωσε κύμα συγκίνησης το γεγονός απ’ άκρη σ’ άκρη στον πλανήτη.

Το γεγονός ότι ήταν μια “αδύνατη” αποστολή, το επιβεβαίωσε ο θάνατος του 38χρονου δύτη, πρώην βατραχανθρώπου, στην προσπάθειά του να τοποθετήσει φιάλες οξυγόνου στη διαδρομή για να διευκολύνει τους διασώστες. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο άνθρωπος αυτός έγινε σύμβολο αυτοθυσίας σε ολόκληρο τον κόσμο καθώς και όλοι όσοι ενεπλάκησαν στη διάσωση απέσπασαν τον παγκόσμιο θαυμασμό για την αυτοθυσία αλλά και την αποτελεσματικότητα με την οποία εξετέλεσαν την αποστολή τους. Απέδειξαν με τον πιο εμφατικό τρόπο, τι είναι ικανοί να κάνουν οι άνθρωποι αν ενώσουν τις δυνάμεις τους και συνεργαστούν για ένα καλό σκοπό.

Δυστυχώς ακόμα και σε μια τέτοια αποστολή, που ξεπεράστηκαν κατά πολύ τα ανθρώπινα όρια, κάποιοι σκεπτικιστές εξέφρασαν την άποψη ότι η παγκόσμια συγκίνηση είναι επιλεκτική και κάπως υποκριτική, καθώς την ίδια στιγμή στην ίδια χώρα είναι υπαρκτό το πρόβλημα της παιδικής πορνείας και της κακοποίησης παιδιών.
Σίγουρα αυτό το γεγονός αποτελεί μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να μπουν στο μικροσκόπιο και τέτοιου είδους ζητήματα που μόνο περήφανη δεν μπορούν να κάνουν αυτή τη χώρα. Τώρα που ολόκληρη η ανθρωπότητα είναι ευαισθητοποιημένη, είναι ευκαιρία να γίνουν συντονισμένες προσπάθειες για να αναδειχθεί το μέγεθος του προβλήματος και να επιλυθεί.

Είναι όμως μόνο η Ταϋλάνδη μια χώρα που τα παιδιά γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης; Στον υπόλοιπο κόσμο τι γίνεται; Τι γίνεται στις περιοχές που δρουν ανεξέλεγκτα οι φανατικοί θρησκόληπτοι και εκπαιδεύουν παιδιά ώστε να γίνουν ορκισμένοι δολοφόνοι; Τι γίνεται στις περιοχές που παιδιά χρησιμοποιούνται κατά κόρον σε βαριές χειρωνακτικές εργασίες; Τι γίνεται στις χώρες του δυτικού πολιτισμού που τα παιδιά χρησιμοποιούνται ως εργαλεία μάρκετινγκ;

Αν πράγματι θέλουμε να είμαστε δίκαιοι στην κατανομή των ευθυνών, οφείλουμε πρώτα να ξεκινήσουμε από τα “σπίτια” μας και από τις “γειτονιές” μας. Μήπως ο φόβος ή η αδιαφορία κρατούν κλειστά τα στόματα σε ανάλογα περιστατικά ακόμα και εντός των συνόρων μας; Μήπως το δίκτυο των παιδόφιλων υπάρχει και εδώ και απλά φροντίζει να μην γίνεται αντιληπτό; Μήπως αυτή η διαστροφή χαίρει προστασίας και από πιο ισχυρά λόμπι;
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να εξετάσει κάποιος ένα γεγονός. Υπάρχει ο ουδέτερος τρόπος της απλής καταγραφής. Υπάρχει ο τρόπος να αναφερθεί το γεγονός αλλά να δοθεί έμφαση σε κάποιες αρνητικές χροιές.

Υπάρχει και ο τρόπος μέσα από το γεγονός να αναδειχθούν πολύ περισσότερο τα καλά από τα κακά στοιχεία.
Προτιμώ να κρατήσω την αυτοθυσία του δύτη ως ύψιστη πράξη αγάπης προς το συνάνθρωπο και όλη αυτή τη θετική ενέργεια που σκέπασε τον πλανήτη απ’ άκρη σ’ άκρη με αφορμή αυτό το γεγονός. Από το βάθος αυτή τη σπηλιά δεν διασώθηκαν μόνο δώδεκα παιδιά κι ένας ενήλικας, αλλά κυρίως η τιμή και η υπόληψη της ανθρωπότητας από τους ήρωες που συμμετείχαν σ’ αυτή την αποστολή. Σας ευχαριστούμε.