Είμαστε συνυπεύθυνοι...

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σαρρής

Δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί για την χαοτική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, αλλά και εμείς, όλοι μαζί, διότι εμείς τους αναδείξαμε, εμείς τους ψηφίζαμε, εμείς τους χειροκροτούσαμε, εμείς τους ζητούσαμε από το πιο απλό ρουσφέτι μέχρι τον διορισμό στο δημόσιο, εμείς ζητούσαμε την με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο ένταξή μας σε κάποιο ευρωπαϊκό οικονομικό πρόγραμμα για να τα οικονομήσουμε, εμείς ζητούσαμε από τα κόμματα  τον διαχωρισμό των γαλάζιων και πράσινων παιδιών, προκειμένου και αυτά να βολευτούν και γι’ αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

Και από την πλευρά τους οι πολιτικοί έκαναν τα αδύνατα δυνατά προκειμένου να εξυπηρετούν τους πελάτες τους, δημιουργώντας έτσι ομάδες επιστηθίων ευνοηθέντων  έτοιμων να δώσουν την μάχη για να επανεκλεγούν  οι δικοί τους και έτσι το σύστημα λειτουργούσε μια χαρά.

Είχαν καθιερωθεί οι ισόβιοι πλέον βουλευτές αφού η πελατεία χρόνο με το χρόνο αυξανόταν και σε ανταπόδοση όλων αυτών των υπηρεσιών το Έθνος εκτός όλων των άλλων προνομίων τους αντάμειβε και με την παχυλή σύνταξη, με μόνη μάλιστα υποχρέωση την εκλογή επί δύο κοινοβουλευτικές θητείες. Δημιουργήσαμε ένα υπερτροφικό κράτος για το βόλεμα των ημετέρων, κρατικοποιήσαμε και ως αριστεριστές πολλές επιχειρήσεις και δραστηριότητες όπου εκεί γινόταν και το μεγαλύτερο φαγοπότι.    

Αναπτύξαμε ένα κακώς εννοούμενο συνδικαλισμό, κατά το δόγμα του οποίου υπήρχαν κυρίως δικαιώματα, όσο δε για τους επικεφαλής αυτοί θα ‘πρεπε εκτός των άλλων ναι μεν να μην δουλεύουν όμως να πληρώνονται, για να ‘χουν έτσι τον χρόνο να ασχολούνται με την «υπεράσπιση» των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Για να προσδώσουμε δε περισσότερο επαναστατικό πνεύμα στις μεταξύ μας συναθροίσεις εφεύραμε και εκείνο το « σύντροφοι-συντρόφισσες». Προχωρώντας στον κατήφορο ανέδειξαν οι σύντροφοι και συντρόφισσες και φυσικά οι φίλοι του κινήματος Αρχηγό του κόμματος τον Γεώργιο Παπανδρέου ως τον ενσαρκώνοντα τις προσδοκίες έστω και μικρού μέρους του Ελληνικού Λαού για επανίδρυση του κράτους, το οποίο πάντοτε είναι υπό επανίδρυση, αλλά πάντοτε παραμένει στον σχεδιασμό.

Φτάσαμε στη συνέχεια στο σημείο να αναδείξουμε Πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου  τον οποίο αν δεν έφερε το επίθετο Παπανδρέου κατά την γνωστή συντροφική ρήση «ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας δεν θα τον γνώριζε» .Η συνέχεια είναι επίσης γνωστή, είναι η υπογραφή του μνημονίου το περιεχόμενο του οποίου δεν ήταν δυνατό να διαπραγματευτούμε, αφού δεν μπήκαμε στον κόπο να το διαβάσουμε.

Το εντυπωσιακό στη συνέχεια είναι υπό τα χειροκροτήματα της κοινοβουλευτικής του ομάδας πήρε ψήφο εμπιστοσύνης προκειμένου να παραιτηθεί μετά δύο ημέρες σαν Πρωθυπουργός. Τα υπόλοιπα και μέχρι τις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 είναι λίγο πολύ γνωστά ώστε περιττεύει η οποιαδήποτε αναφορά.

Όπως επίσης είναι γνωστή η τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα μας όπου απειλείται η ύπαρξη μας ως χώρας  και ως έθνους και οι θέσεις οι οποίες έχουν αναπτυχθεί από τους κομματικούς σχηματισμούς σχετικά με την κατάργηση ή επαναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου.

Δεν υπάρχει πιστεύω αντίλογος στο σημείο ότι οι όροι του υπήρξαν τραγικοί και δυσβάσταχτοι για τον Ελληνικό Λαό και ότι πολύς κόσμος έχει οδηγηθεί όχι απλά στη φτώχεια, αλλά στην εξαθλίωση.

Όπως πιστεύω ότι αποτελεί πραγματική ουτοπία η οποία αποσκοπεί στην εκμετάλλευση της αγανάκτησης και απογοήτευσης πλήθους κόσμου, ότι το περιβόητο μνημόνιο, δηλαδή οι διακρατικές συμφωνίες, μπορεί μονομερώς να καταγγελθεί από το ένα συμβαλλόμενο μέρος χωρίς την σύμφωνη γνώμη του αντισυμβαλλομένου.

Αυτό θα αποτελούσε την ολική καταστροφή της χώρας μας με όλες τις γνωστές συνέπειες οι οποίες εσκεμμένα αποκρύπτονται. Θα ήταν όμως εξίσου καταστροφική η μη επαναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου η οποία θα αποτελέσει την αφετηρία εξόδου από την κρίση, έστω και για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα.

Από την ολική καταστροφή είναι προτιμότερη η προοπτική της εξόδου της χώρας από την κρίση, ως προοπτική ότι θα υπάρξει και επόμενη ημέρα μετά τις εκλογές. Και βέβαια δεν χρειάζεται να ‘ναι κανείς νομικός για να τα γνωρίζει αυτά, είναι θέμα απλής λογικής, αλλά και αλήθειας η οποία δεν πρέπει να αποκρύπτεται.

Δεν έχω ζήσει άλλη πλέον κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση απ’ αυτήν της 17ης Ιουνίου 2012 και αυτό που προέχει είναι η σωτηρία της χώρας μας. Ως εκ τούτου επιβάλλεται στην κρίσιμη αυτή στιγμή να στηριχθούν οι πολιτικές δυνάμεις οι οποίες θα οδηγήσουν την βυθιζόμενη χώρα μας σε ασφαλές λιμάνι.

Το 1974 στην προεκλογική περίοδο στην πλατεία Συντάγματος ο Κων/νος Καραμανλής είπε ότι «μερικοί από μας είχαμε την πολυτέλεια να μην τον ψηφίσουμε διότι ήμασταν σίγουροι για την εκλογική του νίκη».

Σίγουρα σήμερα δεν έχουμε την πολυτέλεια αυτή και ο καθένας μας θα πρέπει να πράξει το χρέος του απέναντι στην χώραν μας, απέναντι στο αύριο, απέναντι στις επερχόμενες γενεές.

Πέραν όμως από την σωστή επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου και την αναπτυξιακή πολιτική, θα πρέπει να διορθωθούν και οι παθογένειες του παρελθόντος και τούτο βέβαια και με την τροποποίηση του Συντάγματος όπως π.χ αρκούν οι 200 βουλευτές, να γίνει επιτέλους ο διαχωρισμός της νομοθετικής από την εκτελεστική εξουσία, το ολιγομελές υπουργικό συμβούλιο, η κατάργηση του «επαγγέλματος» του υπουργού και του βουλευτή, των αντίστοιχων αυτοκινήτων, η κατάργηση της σύνταξης του βουλευτή, ο περιορισμός των βουλευτικών θητειών, η επαναφορά του κράτους δικαίου και τόσα άλλα τα οποία δεν είναι του παρόντος να απαριθμηθούν.

Και τούτο βέβαια προτού πλέον είναι αργά. Προτού ειπωθεί το τετέλεσται. Γιατί αν δεν γίνουν τα σωστά βήματα μετά απ’ όλα αυτά, τον λογαριασμό θα τον πληρώσουν πρώτα οι πολιτικοί και μετά οι πολίτες.