Όταν μια τραγωδία ενώνει...

Μπροστά σε μια φυσική καταστροφή όλοι οι άνθρωποι γινόμαστε «ένα». Δεν γίνεται να μην ταυτιστείς με τον πόνο και την απώλεια του συνανθρώπου σου. Δεν γίνεται να μη νιώσεις τη θλίψη, την απόγνωση, την πίκρα. Σαστίζεις, φοβάσαι, πενθείς.

Πενθείς την ανθρώπινη ζωή που έφυγε, που δεν πρόλαβε να ζήσει όλα όσα άξιζε να ζήσει. Πενθείς για εκείνους που έφυγαν νωρίς, αλλά και για εκείνους που έμειναν μόνοι, χωρίς τους αγαπημένους τους πια. Πενθείς γιατί τα λόγια είναι βαριά, ασήκωτα. Οι τελευταίες στιγμές τόσων ανθρώπων βαραίνουν την ψυχή μας: οι εκκλήσεις για βοήθεια που δεν έφτασαν ποτέ στα αυτιά μας, τα ουρλιαχτά, οι προσευχές, οι αγκαλιές λίγο πριν το τέλος…

Όσοι ζουν από κοντά τέτοιες φριχτές στιγμές νιώθουν από τη μια ευγνωμοσύνη που επέζησαν, ενώ από την άλλη αναρωτιούνται αν θα ξεπεράσουν ποτέ τις εικόνες που απωτυπώθηκαν τόσο βαθιά στην ψυχή τους. Ξέρουν ότι δεν θα είναι ποτέ ξανά οι ίδιοι… Ξέρουν ότι θα πρέπει να βρουν τη δύναμη να διαχειριστούν το μετατραυματικό τους άγχος. Γνωρίζουν ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τους εφιάλτες και τις φοβίες που θα ακολουθήσουν. Πόσος χρόνος θα χρειαστεί άραγε; Θα τα καταφέρουν;

Αλλά και όλοι οι άλλοι, οι απλοί παρατηρητές: όλοι εμείς οι απ’έξω που νιώσαμε ανήμποροι, μακριά… Συναισθηματικά, ωστόσο, τόσο κοντά, τόσο δίπλα που και εμείς ίσως να τρομάξαμε με τον εαυτό μας. Καμία απόσταση δεν μπορεί να εμποδίσει την συμπαράσταση, τη στήριξη, τη συναισθηματική ταύτιση. Κανένας και τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει την αλληλεγγύη που εξαπλώνεται ως το πρώτο αντανακλαστικό μιας κοινωνίας ανθρωποκεντρικής, όσο και αν αιμορραγεί. Γιατί μπροστά στον πόνο και την οδύνη το «Εγώ» γίνεται «Εσύ», γίνεται «Εμείς»…

Μπροστά σε μια ανείπωτη τραγωδία οι διαφορές μας δεν έχουν καμία σημασία πια.. Αναπτύσσεται μια τεράστια δυναμική σύγκλισης, συσπείρωσης, ουσίας. Γιατί μπροστά στον πόνο δεν έχει καμία σημασία «τι είσαι» και «τι δεν είσαι», από που κατάγεσαι, από ποια διαδρομή ήρθες.

Σημασία έχει ότι είσαι άνθρωπος σε ανάγκη! Και η ιστορία του πόνου σου μου υπενθυμίζει ότι και εγώ είμαι άνθρωπος, γιατί μπορώ και νιώθω ακόμα…! Δεν μπορώ να αδιαφορήσω γιατί η καταστροφή σου, η απώλειά σου, το βλέμμα σου με αγγίζουν και με αφορούν. Θα μπορούσα να ήμουν στη θέση σου…

Μετά την καταστροφή μετράς «αλήθειες». Εκτιμάς αλλιώς τη ζωή σου, τους ανθρώπους, τη φύση. Μετά από μια τραγωδία θέλεις να προσφέρεις, να προστατέψεις, να δώσεις το μόνο που έχεις με κάθε τρόπο: αγάπη και συμπόνοια. Ό,τι και να πεις, βέβαια, αλλά και ό,τι και να κάνεις δεν μπορεί να αντισταθμήσει επ’ουδενί την εμπειρία καθαυτή του ατόμου που την έζησε. Μπορείς, όμως, να του «φωνάξεις» ότι δεν είναι μόνος, ότι δεν θα το περάσει μόνος…!

Το σοκ θα κάνει καιρό να περάσει. Ακόμα κι αν γυρίσεις στην καθημερινότητά σου, θα υπάρχουν ανασφάλειες, θα υπάρχει φόβος. Νιώθεις τόσο χαμένος που ίσως και να πιστέψεις ότι δεν θα τα καταφέρεις τελικά. Ωσπου θα έρθει εκείνος που θα σε χτυπήσει ενθαρρυντικά, ειλικρινά στον ώμο και και θα σου προτείνει λύσεις, θα σε διαβεβαιώσει ότι θα είναι «εκεί» πλάι σου ακόμα κι αν δεν του το ζητήσεις…

Γιατί να «χρειαζόμαστε», όμως, τραγωδίες για να δείξουμε το ανθρώπινο πρόσωπό μας;
Γιατί να μη το δείχναμε έτσι κι αλλιώς;  Νιώθω περήφανη για όλους εκείνους τους εθελοντές που με το παράδειγμά τους τιμούν και εξωραϊζουν την ανθρώπινη φύση μας. Νιώθω ευγνώμων που με εμπνέουν να τους μιμηθώ. Νιώθω συγκινημένη που υπάρχουν ανάμεσά μας. Είναι οι μόνοι αυθεντικοί ήρωες ανάμεσα στα τόσα ψεύτικα αυτού του κόσμου… Είναι παρήγορο και αισιόδοξο να ξέρουμε ότι η αλλυλεγγύη αναδύεται με την κάθε ευκαιρία!
Κι όσο υπάρχει αλληλεγγύη, υπάρχει ελπίδα…!