«Τρεις ιστορίες… μια πίκρα!»

Γράφει ο
Κώστας Λαμπριανός

Τρεις παράλληλες ιστορίες… Και μία θλίψη, ανείπωτη πίκρα, για την Ελλάδα της παρακμής.

Τρεις παράλληλες ιστορίες νέων επιστημόνων από τον Αρχάγγελο που συναντήθηκαν, πριν από λίγες μέρες, στον τόπο καταγωγής, κατά τη διάρκεια μιας σεμνής τιμητικής εκδήλωσης στο Πνευματικό Κέντρο του χωριού με πρωτοβουλία του γνωστού ψυχιάτρου Αναστάσιου Πλατή.
Κοινός τόπος η δίψα για μόρφωση, το όνειρο της επιστημονικής διάκρισης, της κοινωνικής αναγνώρισης και καταξίωσης μέσα από την προσφορά τους στον άνθρωπο.

Η Ανθούλα Κολιάδη, μία νέα γυναίκα, παντρεμένη με δύο παιδιά, είναι γιατρός. Σπούδασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και στη συνέχεια υπηρέτησε ως αγροτικός γιατρός στο Γεννάδι.
Αμέσως μετά ειδικεύτηκε ως παθολόγος στο Νοσοκομείο της Ρόδου.
Πρώτα το όνειρο για ανώτερες σπουδές, στην επιστήμη του Ιπποκράτη, που τόσο αγάπησε από τα παιδικά της χρόνια κι έπειτα η μιζέρια της πατρίδας, πολιτική και οικονομική, άνοιξαν τα φτερά της για την Ουψάλα της Σουηδίας, κερδίζοντας μια θέση στο τμήμα Ογκολογίας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ακαντέμισκα, το 2008.
Σήμερα διαπρέπει στον τομέα της Ογκολογίας με την έρευνα για τον καρκίνο των ωοθηκών και εφαρμογές νέων θεραπειών.
Η ίδια, όπως λέει υπηρετεί με αφοσίωση, συνέπεια, και περίσσια ανθρωπιά, το όνειρό της.
Διακρίνεις, όμως, στον τόνο της φωνής της, την πίκρα της ξενιτιάς.

Ο Στέργος Αφαντενός σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και, μετά από διαγωνισμό, έκανε, με υποτροφία, το διδακτορικό του στον «Δημόκριτο».
Τελειώνοντας, τα επιστημονικά βήματά του τον οδήγησαν στη Γαλλία για μεταδιδακτορική έρευνα, αρχικά στη Μασσαλία, μετά στη Ναντ και, τελικώς, στην Τουλούζη. Με το σπαθί του, το 2010, σε ηλικία μόλις 32 χρόνων, κέρδισε μια έδρα καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Πωλ Σαμπατιέ.
Σήμερα διαπρέπει στον τομέα της έρευνας, η οποία κινείται στον χώρο της τεχνητής νοημοσύνης και της υπολογιστικής γλωσσολογίας.
Συγγραφέας δεκάδων ερευνητικών άρθρων συμμετέχει σε διεθνή ερευνητικά προγράμματα, με τη χρηματοδότηση οργανισμών υψηλού κύρους.
Συνεργάζεται, επίσης, με διάφορα πανεπιστήμια, όπως το Potsdam University στη Γερμανία και το Πανεπιστήμιο Κρήτης ενώ έχει διατελέσει επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον.

Ο Παναγιώτης Κολιός, ο τρίτος και νεότερος των τιμηθέντων, είναι ένας από τους χιλιάδες νέους επιστήμονες της Ελλάδας που κυνηγά το όνειρό του στο εξωτερικό.
Σπούδασε αρχικά στο Πανεπιστήμιο Benedictine του Σικάγο απ’ όπου πήρε πτυχίο στη Βιοχημεία.
Δεύτερος σταθμός του το Πανεπιστήμιο του Surrey, στην Αγγλία, με μεταπτυχιακό στην κλινική Βιοχημεία και Μοριακή Βιολογία.
Ακολούθησε πτυχίο Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και διδακτορικό στη Βιοχημεία στο ίδιο Πανεπιστήμιο. 
Σήμερα είναι επιμελητής κλινικής ογκολογίας στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο College του Λονδίνου.
Συμμετέχει σε ερευνητικά προγράμματα και έχει δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά σχετικά με την ειδικότητα παθολογίας – ογκολογίας.

Τρεις παράλληλες ιστορίες… αλλά δεν είναι οι μόνες, από τον Αρχάγγελο και την υπόλοιπη Ελλάδα, καθώς η οικονομική κρίση και οι μνημονιακές πολιτικές των τελευταίων χρόνων, κατά κύριο λόγο έχουν προσδώσει εκρηκτικές διαστάσεις στο φαινόμενο της μαζικής μετανάστευσης νέων επιστημόνων, και όχι μόνο.

Σύμφωνα με σχετικές έρευνες από το 2008 έως σήμερα περίπου 200.000 νέοι επιστήμονες, με πτυχία και μεταπτυχιακές σπουδές έχουν πάρει των ομματιών τους,  αναζητώντας, σε χώρες της Ευρώπης και αλλού, ένα καλύτερο μέλλον.

Πρόκειται για μιαν αδιάκοπη αιμορραγία επιστημονικού δυναμικού, η οποία θα συνεχίζεται, και στα επόμενα χρόνια, όσο το πολιτικό σύστημα της χώρας εφαρμόζει πολιτικές λιτότητας, οι οποίες αναπαράγουν και διογκώνουν τα προβλήματα της φτώχειας, της ανεργίας και των κοινωνικών ανισοτήτων, τα οποία, εν τέλει, διαμορφώνουν το κλίμα αβεβαιότητας και ασφυξίας στους νέους.

Η Ελλάδα στερεύει, μέρα με τη μέρα, από «εγκεφάλους», από νέους ανθρώπους με ιδιαίτερα προσόντα, και αν το πολιτικό σύστημα αποδειχθεί και στο μέλλον ανίκανο να αντιμετωπίσει το μείζον ζήτημα της φυγής των νέων, οι συνέπειες θα είναι τραγικές για την ίδια τη χώρα.

Και όσο η αναξιοκρατία, η σήψη και η διαφθορά αποτελούν θανάσιμα πλοκάμια ενός τέρατος που «πνίγουν» τους νέους επιστήμονες δεν υπάρχει ελπίδα επιστροφής των «ξενιτεμένων» στα πάτρια εδάφη.

Η Ανθούλα, ο Στέργος, ο Παναγιώτης, τρία εξαίρετα παιδιά του Αρχαγγέλου, στέλνουν το μήνυμά τους…