Ό,τι μας κρατάει πίσω...

Γράφει η ψυχολόγος, Msc
Μαρία Καρίκη

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από επιθυμίες, στόχους, εξέλιξη, προοπτική, συναισθηματική κάλυψη. Προσπαθεί να νιώσει ικανοποίηση από τη διαδρομή και την ιστορία του. Θέλει να κοιτάει μπροστά και να προσπαθεί για το κάτι καλύτερο. Η ελπίδα για ένα διαφορετικό μέλλον τον κρατάει σε εγρήγορση. Λιμνάζει, ωστόσο, όταν  διαπιστώνει ότι ό,τι και αν κάνει, αισθάνεται σαν να μένει στο ίδιο σημείο. Αναγνωρίζει τα τυχόν εμπόδια, αλλά για κάποιους λόγους δεν μπορεί να τα υπερβεί.

Τι είναι αυτό, λοιπόν, που μας κρατάει πίσω; Άνθρωποι, σχέσεις, καταστάσεις, συνθήκες, συνήθειες; Πολλές φορές εντοπίζεις σχετικά εύκολα την πηγή του πόνου σου, της δυσανασχέτησής σου, αλλά νιώθεις ότι δεν μπορείς να απεμπλακείς. Διστάζεις να κατονομάσεις, να παραδεχτείς γιατί φοβάσαι μην καταρρεύσει ο μικρόκοσμός σου. Μην ανακαλύψεις τελικά ότι «νομίζεις» πως όλα είναι καλά… Μια αέναη μάχη με τον εαυτό που αμύνεται απέναντι σε ό,τι μπορεί να τον πληγώσει…
Και ο καιρός περνάει και ο πόνος βαθαίνει. Αναβάλλεις τις συνειδητοποιήσεις, γιατί αυτές όταν θα συμβούν θα απαιτήσουν δράση, κινητοποίηση. Δεν ξέρεις αν είσαι έτοιμος να αφήσεις τη βολή σου. Δεν ξέρεις αν φταίει ο γάμος σου, οι φιλίες σου, η εργασία σου, η σχέση με τον εαυτό σου ή και όλα αυτά μαζί. Πάντως είναι άβολο να το ομολογήσεις, γιατί τότε επιβεβαιώνεις το φόβο σου: δεν είσαι ευχαριστημένος…

Κάποτε οι επιλογές και οι αποφάσεις σου νόμιζες ότι ήταν σωστές. Τώρα, ίσως, και να αναθεωρείς για αυτό. Υπάρχουν επιλογές που δεν σου ταιριάζουν πια. Επιλογές που σε εγκλωβίζουν, που σε στοιχειώνουν. Φοβάσαι τις αλλαγές, κομπιάζεις μπροστά στο άγνωστο. Νιώθεις, όμως, ότι δεν μπορείς να συνεχίσεις έτσι. Δεν μπορείς να καταπιέζεις τον εαυτό σου, να προσποιείσαι, να εθελοτυφλείς. Για πόσο ακόμα θα ζεις χωρίς πάθος, χωρίς ενθουσιασμό για κάτι; Για πόσο ακόμα θα συναινείς σε ό,τι δεν σε αφήνει να νιώσεις ελεύθερος, αληθινός;

Βαθιά μέσα σου γνωρίζεις ότι η αντίστροφη μέτρηση ίσως και να έχει αρχίσει. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από την αλήθειά του, κανείς δεν μπορεί να την καταπνίξει για πολύ καιρό. Ώσπου έρχεται η μέρα που ήθελες τόσο να αποφύγεις. Καλείσαι να είσαι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό σου και να πάρεις νέες αποφάσεις. Τι θέλεις και τι δεν θέλεις άλλο πια! Τι δεν χρειάζεται άλλο να «κουβαλάς» από συνήθεια, από «πρέπει», από ενοχή! Δεν θέλεις να «βουλιάζεις» σε καταστάσεις που σε απομακρύνουν από την πληρότητα και την αυτοπραγμάτωσή σου.

Έχεις τόση ανάγκη να επαναπροσδιορίσεις την ταυτότητά σου, τις ανάγκες σου, την ύπαρξή σου. Αν σε εκφράζει η ζωή που ζεις… οι άνθρωποι που συναναστρέφεσαι…οι σχέσεις που σε πλαισιώνουν… Μπορεί να δυσκολευτείς αρκετά να αλλάξεις δρόμο, αλλά νιώθεις ότι δεν μπορείς να παραμείνεις σε κάτι που μοιάζει να μην έχει πια το ίδιο νόημα που είχε παλιότερα.
Η «επανάστασή» σου δεν θέλει να πληγώσει τους άλλους. Δεν υπάρχει σκόπιμα τέτοια πρόθεση. Μπορεί να απορήσουν, να δυσφορήσουν, να μην καταλάβουν τι σου συμβαίνει. Μπορεί να θυμώσουν, να σε κατηγορήσουν, να σε μειώσουν. Εσύ, όμως, ξέρεις ότι δεν έχεις άλλη επιλογή. Οφείλεις να ξεκαθαρίσεις, να υπερασπιστείς ό,τι φοβόσουν τόσο καιρό: το δικαίωμα να φύγεις από όσα σε «κρατάνε» πίσω. Μετά την αφύπνιση δύσκολα υπάρχει επιστροφή. Μετά την αφύπνιση αναρωτιέσαι γιατί τόσο καιρό δεν έκανες κάτι..! Είναι η κομβική εκείνη η στιγμή στη ζωή σου που λες στον εαυτό σου «τώρα ή ποτέ». Ξέρεις ότι η αναβολή τροφοδοτεί τους φόβους και το άγχος σου. Γι’αυτό τρέμεις και μόνο στην ιδέα της καθήλωσης, του συνεχούς συμβιβασμού γιατί δεν θες να καταλήξεις να ζεις μια ζωή στην οποία νιώθεις ο ίδιος ξένος…και μόνος...! Κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει να πάρεις την ευθύνη της ποιότητας της ζωής σου: θα ζεις ή θα ανέχεσαι;;;