Ο κόσμος του Μελιού

Γράφει η Μαίρη Παπανδρέου

Στην «πικρόχολη» εποχή που ζούμε, επιτακτική είναι η ανάγκη της «φυγής», έστω και για λίγο, από την καθημερινότητα, ιδιαίτερα όσοι δεν προσβλέπουμε σε θερινές διακοπές. Μια «γλυκιά» φυγή, σίγουρα είναι και οι ευεργέτιδες μέλισσες, που γλυκαίνουν τη ζωή μας, με το «νέκταρ» που σοφά,  υπομονετικά και με δεξιοτεχνικά συλλέγουν από τα άνθη.

Η «Μελισσοκομική Δωδεκανήσου», με τον δραστήριο Πρόεδρό της, κ. Μελισσουργό και τον πολυτάλαντο Γραμματέα της, κ. Γιάννη Νιωτάκη, έχουν δημιουργήσει στη Ρόδο, το μοναδικό στην Ελλάδα πλουσιότατο και εντυπωσιακό «Μουσείο της Μέλισσας», που ένα από τα καλύτερα του κόσμου «Φυσικής Ιστορίας» με 21.000 εκθέματα – ανάμεσά τους και ένα αρχαίο Μελισσοκομείο που ανακαλύφθηκε στη Ρόδο. Το «Μουσείο της Μέλισσας» στεγάζεται σε ιδιόκτητο καλαίσθητο τεράστιο κτήριο, με θαυμάσια αίθουσα διαλέξεων και σεμιναρίων, κυλικείο με πρωτότυπα τραπεζάκια σε σχήμα κυψέλης, εκθετήριο με εκατοντάδες προϊόντα μελιού και μελισσοκυρήθρας, που εντυπωσιάζουν τον επισκέπτη.

Τα σεμινάρια παρακολουθούν μελισσοκόμοι Δωδεκανήσου, και ο κύριος διδάσκων είναι ο Καθηγητής Μαθηματικών και Μελισσοκομίας, Αλέξανδρος Γκουσιάρης, που οι χωρίς μνημόνιο διαλέξεις/μαθήματά του, καθηλώνουν αποκαλύπτοντας τον πολυτάλαντο Φιλόσοφο/συγγραφέας ομιλητή. Ο κ. Αλέξανδρος Γκουσιάρης, δίνει με αγάπη για τον συνάνθρωπο και για τη

Φύση,  γνώση και συναίσθημα όπως: «…ο άνθρωπος ήδη από την νεολιθική εποχή είχε αντιληφθεί την θρεπτική αξία του μελιού και στην Κνωσσό συναντάμε την λέξη «μέλι» σε πινακίδα». Στα συναρπαστικά μαθήματά του ο κ. Γκουσιάρης, που εμπλουτίζει με διαφάνειες, είπε ότι κατά την αρχαιότητα, το μέλι το χρησιμοποιούσαν και ως αντισηπτικό και επουλωτικό πληγών, και αυτή η θεραπευτική του αξία, οφείλεται στο μυρμηκικό οξύ,  που περιέχει και μπορεί επίσης να διατηρήσει το μέλι για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ανέφερε ότι «βρέθηκαν κηρήθρες με μέλι αναλλοίωτο μέσα σε τάφους Φαραώ της Αιγύπτου, όπου είχαν τοποθετηθεί πριν από 3.000 χρόνια», ενώ «πριν από 55 εκατομμύρια χρόνια, εμφανίστηκα οι πρώτες μέλισσες», υπογραμμίζοντας πως η ζωή στον πλανήτη μας άλλαξε με την «επικονίαση» που συντελέστηκε από τις μέλισσες», ενώ «πριν από δύο εκατομμύρια χρόνια, εμφανίστηκε ο άνθρωπος» και «πριν από 6.000 χρόνια έχομε τις πρώτες ενδείξεις για την ύπαρξη μελιού στην Ισπανία».

Ο Καθηγητής Αλέξανδρος Γκουσιάρης διευκρίνισε ότι: «Στον Πλανήτη μας, υπάρχουν πάνω από 1.000.000 είδη εντόμων», και «οι μέλισσες κάνουν ένα θεάρεστο έργο για τον Πλανήτη, για το ανθρώπινο γένος, με την επικονίαση», αναφέροντας τη δήλωση του Αϊνστάιν: «Αν εξαφανίζονταν οι μέλισσες, θα εξαφανιζόταν και η ζωή από τον πλανήτη μας», και του Τολστόι ο οποίος στο «Πόλεμος και Ειρήνη», γράφει: «Ο απώτερος σκοπός των μελισσών, είναι πέρα από τη νόησή μας».

Σύγχρονη Ιστορική έρευνα, απέδειξε ότι μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Βαβυλώνα στις 10 Ιουνίου 323 π.Χ., για να μην αποσυντεθεί το σώμα του κατά τη μεταφορά του στην Αλεξάνδρεια, Αιγύπτιοι ιερείς το τοποθέτησαν μέσα σε μέλι, για να ταριχευθεί. Το ίδιο συνέβη και με τον Αγησίπολι το 381 π.Χ., βασιλιά της Σπάρτης, που το νεκρό του σώμα μεταφέρθηκε από τη Χαλκιδική ως την πατρίδα του, μέσα σε μέλι, για να του γίνει βασιλική ταφή.

Γλωσσολόγοι επεξηγούν ότι στα αρχαία ελληνικά, η λέξη «μέλι» είναι ένα από τα τρία ουδέτερα που λήγουν σε «ι», τα άλλα δύο  είναι το «πέπερι» (=πιπέρι) και το κόμμι(=γόμα). Ιδιαίτερα οι μελισσοκόμοι, που έχουν την ευκαιρία να δουν τη βασίλισσα της κυψέλης, γνωρίζουν ότι το σώμα της είναι κατά τι μακρότερο και χονδρότερο από της εργάτριας-μέλισσας, έχει ζωηρότερους χρωματισμούς και η μόνη της δραστηριότητα είναι να γεννά αυγά, ενώ παρά τον «τίτλο» της, ούτε διοικεί, ούτε επιβάλλεται.

Έχει τη δυνατότητα να γεννά ακόμη και 4.000 αυγά την ημέρα. Ο Αριστοτέλης, την αποκαλεί  «μήτρα». Ζει μέχρι και πέντε χρόνια, αλλά στον τρίτο χρόνο θεωρείται γερασμένη. Πρέπει όμως να κατανοήσομε όλοι μας, ότι αν εξαφανιστούν οι μέλισσες, θα χαθεί και η ζωή στον Πλανήτη Γη.
Η έγκριτη δημοσιογράφος της «Ροδιακής», Βαρβάρα Μπογδάνου, στο προαναφερόμενο σεμινάριο, μίλησε για την πανάρχαια ιστορία του Ροδίτικου εδέσματος «μελεκούνι», που κατείχε εξέχουσα θέση στα προσφερόμενα εδέσματα μελιού.

Ο Καθηγητής Αλέξανδρος Γκουσιάρης είχε υπογραμμίσει τη σημαντικότητα της «Μελισσοκομικής Δωδεκανήσου», ως «παρουσία και προσφορά στον οικονομικό τομέα, αλλά και στον Επιστημονικό, τον Πολιτιστικό και στο Φυσικό μας περιβάλλον, που μας φιλοξενεί», ενώ ο Πρόεδρος της Μ.Δ. κ. Μελισσουργός διευκρίνισε ότι: «…στην πραγματικότητα είναι πυξίδα ζωής» και «Οι μελισσοκόμοι μας σήμερα, ανήκουν στους προοδευτικότερους – από πλευράς τεχνογνωσίας – στην Ελλάδα».

Μια αντικειμενική παρατήρηση, από επιστήμονες και συνειδητοποιημένους πολίτες: «Όσοι ασχολούνται με το ζωικής σημασίας για τη ζωή στον πλανήτη μας «Μέλισσα», διαθέτουν μια ξεχωριστή προσωπικότητα με έντονα χαρακτηριστικά: την ηρεμία, την ευγένεια κα καλοσύνη, το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο και τη Φύση».