Στις 20 Αυγούστου έληξε  η τριετής δανειακή σύμβαση Τσίπρα

Του Κοσμά Σφυρίου

 

Ο κ. Τσίπρας, με ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΔΙΧΑΣΜΟΥ και ΜΙΣΟΥΣ, σηματοδότησε την εκλογική τακτική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α : ΑΚΡΑΙΑ. ΠΟΛΩΣΗ ! Για να αυξήσει την φθείνουσα συσπείρωση.

Στην ακραία πόλωση έχει προσχωρήσει και η Ν.Δ (χάριν κομματικού συμφέροντος) και ο «χορός» έχει ήδη ξεκινήσει...

Μόνο που για την Ελλάδα, το μίσος, η ακραία πόλωση, ο διχασμός=«χορός Ζαλόγγου»!

Το προεκλογικό μήνυμα του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΑΓΗΣ είναι : ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ και
ΣΥΝΑΙΝΕΤΙΚΟ ΕΘΝΙΚΟ. ΣΧΕΔΙΟ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ.

Γιατί ο πρώτος προορισμός της χώρας μας είναι η έξοδος από την κρίση (που έφερε τα μνημόνια)και όχι η λήξη της δανειακής σύμβασης, όπως μας είπε ο πρωθυπουργός προχθές από την Ιθάκη, πανηγυρίζοντας γιατί, όπως τόνισε: «φθάσαμε στον επιθυμητό προορισμό μας», δηλαδή στη λήξη της δανειακής σύμβασης.

Μα η σύμβαση ήταν τριετής (2015-2018) και έτσι ή αλλιώς έληγε στις 20 Αυγούστου.

Μα, αν θεωρούσε πρώτο προορισμό της χώρας την λήξη της δανειακής σύμβασης, γιατί δεν διαπραγματεύτηκε την λήξη - το 2015 - της σύμβασης που ίσχυε τότε ;

Αφού το κόστος «κλεισίματος»της τελευταίας αξιολόγησης, που εκκρεμούσε τέλος του 2014 (όταν ο κ.Τσίπρας προκάλεσε πρόωρες εκλογές) ήταν μόνο 1,5 - 2 δις ευρώ.

Του δόθηκε η δυνατότητα να κλείσει την δανειακή σύμβαση μέχρι 30 Ιουνίου 2015. Να οδηγήσει την Ελλάδα στον «επιθυμητό προοορισμό», όπως μας λέει σήμερα. Και δεν το έπραξε.

Το γιατί δεν το έπραξε, το ξέρει όλη η οικουμένη και φυσικά όλοι οι έλληνες πολίτες που δεν εθελοτυφλούν. Τότε είχε (αν δεχθούμε την δική του ομολογία στην Βουλή) τις αυταπάτες : - ότι θα «έσκιζε το. μνημόνιο, - ότι θα έδιωχνε αμέσως την τρόϊκα, - ότι θα διέγραφε το παράνομο & επονείδιστο δημόσιο χρέος, - ότι θα έπαιζε την λύρα και θα χόρευαν οι αγορές & άλλα τέτοια απίστευτα, για πρωθυπουργό ευρωπαϊκής χώρας.

Το γιατί δεν το έπραξε, προκύπτει από την ομιλία του στην Κ.Ε του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, μόλις γύρισε από την υπογραφή του δικού του, του 3ου μνημονίου. Σ’ εκείνη την συνεδρίαση είχε πει : «σύντροφοι & συν/σες η κυβέρνηση μας εφάρμοσε κάθε ιδέα, που ήλθε στην εκτελεστική γραμματεία του κόμματος, για να δούμε ποιό αποτέλεσμα θα δώσει...

Εφαρμόσαμε ακόμη και την ιδέα, που στην εκτελεστική γραμματεία του κόμματος την θεωρούσαμε υπερόπλο - την στάση πληρωμών !!!» (ξέρετε στις 30 Ιουνίου 2015, που εσκεμμένα δεν πληρώθηκε 1,5 δις ευρώ στο ΔΝΤ, γιατί ο κ.Τσίπρας είχε την αυταπάτη ότι αυτή η στάση πλρωμών θα έκανε τους ευρωπαϊκούς θεσμούς να «κάνουν στροφή», ενώ είχε αρνηθεί να κλείσει την τελευταία αξιολόγηση και να εισπράξει η χώρα μας 12,5 δις ευρώ, «έσκασε κανονιά» για 1,5 δις ευρώ !

Όλοι οι σκεπτόμενοι έλληνες πολίτες, που δεν εθελοτυφλούν, αντιλαμβάνονται πως «βύθισαν στα τάρταρα» την αξιοπιστία της χώρας μας: το «κανόνι» στο Δ.Ν.Τ, το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, που έγινε ΝΑΙ, τα capital controls των ελληνικών τραπεζών, τα εξεταζόμενα σενάρια, περί «παράλληλου» νομίσματος ή η επιστροφή σε δραματικά υποτιμημένη δραχμή (ξέρετε, οι «ιδέες» που ήλθαν στην εκτελεστική γραμματεία.του ΣΥ.ΡΙΖ.Α), την οδήγησαν στο χείλος της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας και έτσι, ο κ.Τσίπρας την «ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενος», έκανε την «κωλοτούμπα» και υπέγραψε το δικό του, το 3ο μνημόνιο, το οποίο - δυστυχώς - συνεχίζεται, μέχρι το τέλος του 2022!

Ένα μνημόνιο, που δεν θα χρειάζετο, αν ο κ.Τσίπρας είχε κλείσει την σύμβαση το 15.

Και η Ελλάδα θα είχε «βγεί στις αγορές» από τότε, έχοντας ήδη εγκεκριμένο (για κάθε ενδεχόμενο) το επαρκέστατο «μαξιλάρι» της «προληπτικής πιστοληπτικής γραμμής».

Και δεν θα επιβαρύνετο η χώρα μας - οι έλληνες και οι ελληνίδες - με άλλα 86 δις ευρώ (έως 200 δις ευρώ, όπως λέει ο πρόεδρος του ευρωπαϊκού ESM, που μας δάνειζε).

Και δεν θα επέβαλλε ο κ. Τσίπρας και τις δικές του, νέες δυσβάστακτες περικοπές εισοδημάτων & συντάξεων, μέχρι και το 2019.

Και δεν θα επέβαλλε και νέες - δικές του - επιπλέον αντιαναπτυξιακές φορολογίες, που θα συνεχιστούν και μετά το 2020.

Και δεν θα καταργούσε ο κ.Τσίπρας τους μειωμένους συντελεστές του Φ.Π.Α στα νησιά.

Και δεν θα επέβαλλε τα αντιαναπτυξιακά capital controls των καταθέσεων στις τράπεζες κ.ο.κ.
Δηλαδή όλ’ αυτά, που αποτελούν τροχοπέδη στην έξοδο από την κρίση. Γιατί αυτή η έξοδος είναι ο «πρώτος προορισμός», στον οποίο πρέπει να φθάσει η Ελλάδα (όχι η λήξη της δανειακής σύμβασης).

Και για να γίνει αυτό απαιτούνται επενδύσεις/ανάπτυξη επί σειρά ετών, με:
• πολιτική σταθερότητα, που εξασφαλίζεται με εθνική συνεννόηση, όχι διχασμό,
• ελκυστικό φορολογικό πλαίσιο,όχι υπερφορολόγηση,για ματωμένο υπερπλεονάσμα
• ρευστότητα στην οικονομία, όχι capital controls και
• προοδευτική πολιτική, που να επανορθώνει κοινωνικές αδικίες.