Η Μαρία-Χριστίνα, η προεδρίνα του Πολιτιστικού Ασκληπειού!

Το κορίτσι που χαμογελά απέναντί μου είναι η Μαρία -Χριστίνα Παπαβασιλείου, που έφυγε από την πόλη και πήγε στο Ασκληπειό, το χωριό καταγωγής της, να ζήσει και όχι μόνο αυτό, έγινε και πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου, ενός γυναικοκρατούμενου Πολιτιστικού που κάνει μικρά θαύματα!

Γιατί όταν οι γυναίκες θέλουν, όλα τα μπορούν και ας μην τα ξαναλέμε και γινόμαστε κουραστικές.
Με κέφι και ζωντάνια, με σκληρή δουλειά κάθε φορά που ένας στόχος πρέπει να επιτευχθεί,  στ΄  Ασκληπειό που τα καφενεία μένουν ανοιχτά μέχρι αργά, κι όλος ο κόσμος είναι έξω, στο χωριό που ζει για τη Σκληπενή σούστα και το γλέντι χρειάζεται μια σπίθα μόνο για να ανάψει σε ανύποπτη στιγμή.
Η νεαρή προεδρίνα, που λέει ότι δεν έχει πολλά να πει ωστόσο αυτά που λέει και τα έργα της, τη διαψεύδουν!

Αν σας έλεγα να συστηθείτε, τι θα λέγατε για εσάς;
Με λένε Μαρία-Χριστίνα Παπαβασιλείου, αλλά με ξέρουν ως  «η Μαρία του Νικόλα». Αυτό το «Μαρία του Νικόλα» θα με στοιχειώνει, μια ζωή. Είμαι 25 χρονών, από το Ασκληπειό, η μητέρα μου είναι ελληνοαμερικάνα. Θα ήθελα κάποτε να πάω κι εγώ στην Αμερική. Όλη η οικογένεια γύρισε πίσω στη Ρόδο όταν η μαμά μου ήταν 17 ετών. Ήθελε ο παππούς μου, ο Θαρρενός  Χρυσαφίνος, η αγάπη μου, να γυρίσουν στη Ρόδο για να δημιουργήσει κάτι εδώ. Τον έχασα τον παππού μου, νέο, μεγάλη απώλεια για εμένα. Ήτανε ράφτης στην Αμερική, έραψε τα κοστούμια προέδρων της Αμερικής και μεγάλος καλλιτέχνης, έπαιζε ντραμς, κι ήταν και γλεντζές μεγάλος.

Είχατε πάντα μεγάλη αγάπη για το χωριό σας; Πώς ήρθε το ενδιαφέρον σας για τα πολιτιστικά;
Στην πόλη της Ρόδου έζησα στα παιδικά μου χρόνια, πήγα σχολείο, αποφοίτησα, μετά έφυγα για σπουδές… Το χωριό το αγαπούσα πάντα. Μικρή όταν ήμουν περίμενα πώς και πώς να πάω στο χωριό από Παρασκευή απόγευμα, να δω τις φίλες μου, τους συγγενείς μου, τους άλλους παππούδες που ζουν στο χωριό… Πάντα συμμετείχα στα πολιτιστικά, αλλά τελειώνοντας τις σπουδές μου και γυρνώντας πίσω,  οι φίλες μου κι εγώ είδαμε ότι υπάρχει κίνδυνος να ατονήσει η λειτουργία του Πολιτιστικού Συλλόγου. Αποφασίσαμε λοιπόν με τις φίλες μου και τη νονά μου, που σήμερα είναι αντιπρόεδρος, να τον στηρίξουμε για να μην καταστραφεί και το έργο το οποίο είχε ξεκινήσει από τις προηγούμενες διοικήσεις.

Είστε όλο γυναίκες στη διοίκηση, οι άντρες πουθενά;
Μας βοηθούν κι οι άντρες γιατί θέλει χέρια. Μεράκι να ΄χεις και ν΄ αγαπάς το χωριό σου. Αν δεν αγαπάς το χωριό σου… Έβαλα υποψηφιότητα, με ψήφισαν και φέτος είναι ο δεύτερος χρόνος στη διοίκηση.

Μετακομίσατε, φύγατε από την πόλη και εγκατασταθήκατε στο χωριό! Είναι εύκολο αυτό να το κάνει ένας νέος  άνθρωπος όταν πρόκειται να πάει σ΄ ένα μικρό χωριό μακριά από την πόλη;
Μ΄ αρέσει πάρα πολύ το χωριό. Η πλατεία είναι γεμάτη, η παρέα μου είναι εκεί, το βράδυ όλα τα καφενεία είναι ανοιχτά μέχρι τα ξημερώματα, και είναι εκεί από τη νεολαία μέχρι τους ηλικιωμένους…
Κι είστε κι εσείς μέχρι τα ξημερώματα; Και πότε κοιμάστε όλοι εσείς;
Ποτέ. (γέλια) Δηλαδή ξεκλέβουμε χρόνο κάποια στιγμή. Υπάρχει ζωντάνια, ειδικά το καλοκαίρι που γεμίζει το χωριό από Ασκληπενούς που έρχονται απ΄ όλο τον κόσμο. Στα στενά του χωριού, σ΄ ένα ποσοστό 60% ακούς αγγλικά από τους ομογενείς που έχουν γυρίσει άλλοι για διακοπές, κι άλλοι για να μείνουν.

Οι νέοι άνθρωποι που ζείτε εκεί με τι ασχολείστε, πού εργάζεστε;
Από 18 έως 30 ετών όλοι δουλεύουν στο Κιοτάρι, στον ξενοδοχειακό τομέα.

Το χειμώνα θα αλλάζει το σκηνικό στο χωριό!
Το χειμώνα σίγουρα έχει την ηρεμία του, αλλά Παρασκευή απόγευμα, Σάββατο, Κυριακή πάλι σφύζει από ζωή.

Και εκεί έρχεστε εσείς,  ο Πολιτιστικός Σύλλογος για να δώσετε και το χειμώνα ζωντάνια, με την αναβίωση εθίμων και πανηγυριών, με γεγονότα τα οποία δημιουργείτε  και ακολουθούν όλοι. Ποιο ήταν το πρώτο που κάνατε όταν αναλάβατε;
Είχαμε πει τόσα πολλά ότι θέλουμε να κάνουμε, αλλά τα δύο χρόνια δεν είναι αρκετά, πέρασαν νεράκι. Το πρώτο που κάναμε ήτανε να φέρουμε δασκάλους παραδοσιακού χορού, μια… δουλειά που μέχρι τότε την έκαναν οι γιαγιάδες. Ξέρετε το Ασκληπειό ζει για τη σούστα του. Τη Σκληπενή τη σούστα. Εμένα μου τη δίδαξε η γιαγιά μου. Παλιά δεν υπήρχαν δάσκαλοι, έρχονταν οι γιαγιάδες μας και μας τη μάθαιναν για να μην αλλοιωθούν τα βήματά της. Έχει κάποια τσακίσματα η Σκληπενή η σούστα τα οποία είναι στον αέρα. Όπου πάμε, σε πανηγύρια, εκδηλώσεις, φεστιβάλ,  γενικά είμαστε παντού οι Σκληπενοί, χορεύουμε τη σούστα. Και προσπαθούμε να κρατήσουμε τα έθιμά μας, Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι. Ειδικά το Πάσχα έχουμε πολλά. Άλλα απ΄ αυτά τα διατηρούσαμε, άλλα τα αναβιώσαμε και άλλα χάθηκαν δυστυχώς.

Έχετε ζωντάνια οι Ασκληπενοί!
Παθαίνουμε μια έκσταση με το χωριό μας. Έχουμε έρωτα. Όλοι οι επισκέπτες μας το βλέπουν αυτό και έχει να κάνει με το πόσο δεμένοι είμαστε. Ακόμα κι αν τσακωθούμε προς στιγμήν αυτή η μεταξύ μας σχέση δε χαλάει .

Και το αποκορύφωμα για το χωριό σας τα δύο τελευταία χρόνια είναι η γιορτή των Αποδήμων, το «Αντάμωμα».
Το γλέντι, με τους απόδημους στο χωριό μας όταν συγκεντρώνονταν το καλοκαίρι γινόταν από πολλά χρόνια πριν. Πρόπερσι, η προηγούμενη διοίκηση το οργάνωσε πολύ καλά μέσα σε λίγες μέρες.  Όταν θέλουμε να κάνουμε γλέντι το κάνουμε γρήγορα άλλωστε! Μπορούμε να ξεκινήσουμε γλέντι ξαφνικά στις τέσσερις η ώρα το πρωί, χωρίς λόγο. Μια μέρα ενώ ήμουν  με μία ακόμα κοπέλα, μέλος κι αυτή του Συλλόγου μας, και ενώ συζητούσαμε με τον Κώστα Τρέχα τον εντεταλμένο Δημοτικό Σύμβουλο για θέματα Απόδημου Ελληνισμού,  μας λέει «γιατί δεν το διευρύνουμε, να το κάνουμε μια μεγάλη γιορτή για όλη τη Ρόδο;». Λίγο μετά βρήκαμε και τ΄ όνομα: «Αντάμωμα»! Από πέρυσι λοιπόν η γιορτή αυτή έγινε μεγάλη, φέτος έγινε το 1ο Παγκόσμιο Συνέδριο Αποδήμων με τη στήριξη του Δήμου και της αντιδημάρχου Μαρίζας Χατζηλαζάρου και της Περιφέρειας με την αντιπεριφερειάρχη  Μαριέττα Παπαβασιλείου… Δεν περιμέναμε αυτή την αποδοχή η οποία έφερε στο χωριό μας τόσο πολύ κόσμο!

Πείτε μου κάτι που έχετε στα σκαριά ακόμα;
Θέλουμε να αναβιώσουμε το πανηγύρι στο Άρο Σαλί, μια μαγευτική τοποθεσία που χρειάζεται κάποιες παρεμβάσεις για να γίνει ακόμα καλύτερη. Θα το γιορτάσουμε την Παρασκευή του Πάσχα.

Τόσο ωραία είναι λοιπόν η ζωή στο χωριό!
Είναι ωραία! Για άλλους βέβαια μπορεί να είναι βαρετή, αν και δεν νομίζω, πάντα θα βρεις κάτι να κάνεις. Είναι τα κορίτσια του Πολιτιστικού, η Μαγδαληνή, η Γεωργία, η Κυρανιά, η Αντριάνα, η Δέσποινα, η Ειρήνη, που τις ευχαριστώ πολύ για τη στήριξή τους, και ευχαριστώ για όλα και τους γονείς μου…

Πώς σας φωνάζουν; Με τ΄ όνομά σας ή προεδρίνα;
«Κυρία πρόεδρε…», πάνω απ΄ όλα σεβασμός (γέλια).