Το τέλος του καλοκαιριού

Γράφει η
Αμαλία Μουστάκη

-Το καλοκαίρι δεν υπάρχουν ειδήσεις, μου λες, το είπε και ο Ουμπέρτο ο Έκο.
-Τότε ας μιλήσουμε για εκείνα τα μικρά, τα ελάχιστα, τα στιγμιαία, τα δευτερεύοντα. Για τον ενθουσιασμό ενός κοριτσιού που ανακαλύπτει έναν αχινό όλο σάρκα και τρέχει στους δικούς της να το πει περιμένοντας την επιβράβευση. Για το ξάφνιασμα του μικρού παιδιού που πέφτει και χτυπά και την παύση λίγο πριν από το κλάμα.


Για εκείνον που ψάχνει φαρμακείο μες την νύχτα όλο αγωνία (και τελικά το βρίσκει) και για εκείνον που ψάχνει περίπτερο μες τη νύχτα όλο ανεμελιά (και τελικά μόλις έκλεισε).
Για τον φόβο του γερασμένου ανθρώπου που για άλλη μια φορά σε λίγο θα τσεκάρει αν κλείδωσε την πόρτα. Για την αγωνία ενός πατέρα που ανοίγει τον φάκελο ενός λογαριασμού, για τον θυμό μιας εξηντάχρονης που της έκλεψαν τα σύκα από το δέντρο της αυλής. Για τον κόμπο στη φωνή ενός νεαρού που μόλις του ήρθε το χαρτί για τον στρατό, για το γέλιο στη φωνή ενός νεαρου που μόλις απολύθηκε.

Για αυτούς που ακούνε μια φωνή να λέει: οι κύριοι επιβατες παρακαλούνται να αποβιβαστούν, και για όσους δε θα την ακουσουν ούτε φετος.
Το καλοκαίρι που απέμεινε, θα απαγγείλουμε από παραλία σε παραλία το άγραφο ποίημα της πολύτιμης καθημερινότητας μας. Που μες την διακοπή, απογυμνωμένη από σκοπό και πρόγραμμα, δεν έχει άλλη αξία παρά μόνο να σε μάθει να αντέχεις. Γιατί ίσως κανείς μας να μην βρει ‘’τον κόσμο σε έναν κόκκο άμμου και τον παράδεισο σε ένα άγριο λουλούδι’’ όπως θα θελε ο Ουίλλιαμ Μπλέηκ.

 Αλλά ίσως να μπορούμε ακόμη να συναντήσουμε τη σημασία και την ουσία του ελάχιστου. Όπως όταν ύστερα από μια ανηφόρα σε βράχους, αγκάθια και ξερά χορτάρια, συναντάς την πιο ξαφνική παραλία, και σε κυριεύει τότε ο πιο απρόσμενος και ο πιο αναίτιος ενθουσιασμός.

Όπως όταν μπροστά σε ένα βότσαλο συνειδητοποιείς πως η θάλασσα το έσπρωχνε για χρόνια στην στεριά και πιάνεις τον εαυτό σου για λίγο να ντρέπεται να το πετάξει πίσω.
Όπως όταν βρεθείς μπροστά στον ίσκιο μιας κοντούλας λεμονιάς που ακόμα και αν δεν φτάνει για να ασβεστώσει όλα τα σκοτάδια του κόσμου, καταφέρνει με άνεση χαμογελαστή να δροσίσει όλα τα σκοτάδια μέσα σου.