Δεκτή έγινε αγωγή κατά του Ελληνικού Δημοσίου για έκταση 162 στρεμμάτων στην Κάρπαθο

Σε μια άκρως ενδιαφέρουσα απόφαση κατέληξε το Πολυμελές Πρωτοδικείο της Ρόδου, αναγνωρίζοντας μια κάτοικο Καρπάθου, η οποία προσέφυγε κατά του Ελληνικού Δημοσίου, ως ιδιοκτήτρια έκτασης 162 στρεμμάτων στην περιοχή Αρκάσα της Καρπάθου, η αξία της οποίας υπολογίζεται ότι φθάνει ακόμα και τα 10 εκατομμύρια ευρώ.

Δικηγόρος της συμπατριώτισσάς μας που κατέθεσε τη σχετική αγωγή, ζητώντας να αναγνωριστεί κυρία έναντι του Ελληνικού Δημοσίου, ήταν ο κος Κωνσταντίνος Διακονής. 

Το αρμόδιο δικαστήριο έκανε δεκτή τη σχετική αίτηση, ανοίγοντας ουσιαστικά τον δρόμο για να καταβληθούν στη συνέχεια ειδικές αποζημιώσεις. Με την ίδια απόφαση, το δικαστήριο αναγνώρισε πραγματικά επί του συνόλου της εκτάσεως, αφού έκρινε, ότι το Eλληνικό Δημόσιο ουδέποτε υπήρξε κύριος της εν λόγω εκτάσεως αλλά πάντοτε την εν λόγω έκταση την νέμοντο και την κατείχαν διανοία κυρίου η ενάγουσα και οι προκάτοχοί της.

Η εν λόγω απόφαση θέτει τέρμα σε μία πολύχρονη δικαστική διαμάχη με το Ελληνικό Δημόσιο και είναι πολύ σημαντική πέραν της αξίας του ακινήτου, η οποία υπολογίζεται στο ποσόν τουλάχιστον των 10.000.000 ευρώ, καθώς το ακίνητο ευρίσκεται σε μία από τις πλέον τουριστικές περιοχές της Καρπάθου, κοντά στη διάσημη παραλία του Αγίου Νικολάου της Αρκάσας και για το γεγονός, ότι η εν λόγω έκταση είχε χαρακτηρισθεί ως ιδιαίτερης αρχαιολογικής αξίας, με πλήθος ευρημάτων, μεταξύ των οποίων τα ερείπια της βυζαντινής βασιλικής της Αγίας Σοφίας, χωρίς ωστόσο η ενάγουσα να κατορθώσει ποτέ να αποζημιωθεί από το Ελληνικό Δημόσιο για την αναγκαστική απαλλοτρίωσή του.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι η συγκεκριμένη έκταση ίσως συνιστά τη μοναδική χερσόνησο της Ελλάδας, η οποία ευρίσκεται εξ ολοκλήρου στην κυριότητα ιδιώτη και όχι του Ελληνικού Δημοσίου 

Επίσης τονίζεται ότι  κι από νομικής απόψεως η συγκεκριμένη απόφαση τυγχάνει ιδιαίτερα σημαντική, καθώς έλαβε θέση, κάνοντας δεκτούς τους ισχυρισμούς του συνηγόρου της εναγούσης, επί ενός ιδιαιτέρως σημαντικού νομικού ζητήματος και συγκεκριμένα έκρινε, ότι στα λοιπά πλην της Ρόδου και της Κω Δωδεκάνησα, τα ακίνητα υπήρξαν πάντοτε ιδιωτικής φύσεως, δεν περιήλθαν δηλαδή στο Οθωμανικό και συνεπεία αυτού αργότερα στο Ελληνικό Δημόσιο, με συνέπεια, όταν το δημόσιο διεκδικεί την κυριότητα ενός από αυτά να οφείλει να αποδείξει, ότι αυτά του ανήκαν.