Αυτοί που φεύγουν: Απόστολος Ξεπαπαδάκης, ο ιεραπόστολος  του Χριστού και της φιλανθρωπίας

Γράφει ο πρωτοπρεσβύτερος Κυριάκος Αναστ.  Μανέττας
Κληρικός-Εκπαιδευτικός, εφημέριος ιερού ναϋδρίου Αγίας Ειρήνης-Τριών Ιεραρχών Παν/μίου Αιγαίου


Συμπληρώνονται σήμερα Κυριακή (9 Σεπτεμβρίου 2018), εννιά ημέρες, που κοιμήθηκε σε ηλικία 87 χρονών, ο μακαριστός Απόστολος Ξεπαπαδάκης, ένας αγωνιστής πολύτεκνος οικογενειάρχης και πιστός Χριστιανός.

Ο αείμνηστος γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου του 1931 στο χωριό Αργυρούπολη Ρεθύμνου Κρήτης, από τον Αντώνη και τη  Στυλιανή Ξεπαπαδάκη.

Η εποχή που γεννιέται είναι κατοχική από Ιταλούς και Γερμανούς. Εμφύλιοι πόλεμοι, αντάρτες διχασμένοι και χιλιομοιρασμένη η Ελλάδα πολιτικά και εθνικά. Τέταρτος κατά σειρά από τα 8 αδέλφια του (6 αγόρια και 2 κορίτσια), ο Απόστολος Ξεπαπαδάκης πήρε το όνομα των Αγίων Αποσστόλων μια και γεννήθηκε ανήμερα της μνήμης τους.

Ποιός όμως μπορούσε να προβλέψει ότι το όνομα αυτό θα το κάνει βίωμα και πράξη στην μετέπειτα ζωή του. Μετά τα πρώτα εγκύκλια γράμματα του Δημοτικού Σχολείου στην γενέτειρά του, καλείται να δουλέψει σαν οικοδόμος, στα χωράφια, στις αγροτικές, κτηνιατρικές ανάγκες της υπερπολύτεκνης πατρικής του οικογένειας.

Για καλύτερες συνθήκες εργασίας έρχεται στη Ρόδο το 1949, αφού προηγήθηκε ο μακαριστός πλέον και αγαπητός αδελφός του Βαγγέλης, σύζυγος της αγαπημένης μας Φλωρεντίας, που προηγήθηκε ο ερχομός του στη Ρόδο και άνοιξε το δρόμο και σε άλλα 4 αδέλφια τους.

Εργατικός, ντόμπρος, ειλικρινής και με ανατροφή σωστή, αγάπησε τη Ρόδο και αγαπήθηκε και ο ίδιος και τ’ αδέλφια του το 1962 νυμφεύεται την Ζωοπηγή

Παπαδοπούλου θυγατέρα υπερπολύτεκνης οικογένειας στη Ρόδο μιας αφοσιωμένης, εργατικής και εξαίρετης συζύγου, μάνας και γιαγιάς. Μαζί αποκτούν 4 παιδιά, του Αντώνη, την Στέλλα, την Αναστασία και τον Μανώλη.

Μαζί ο Αποστόλης όπως τον λέγαμε και η Ζωή Ξεπαπαδάκη, θα δουλέψουν σκληρά για την ανατροφή των παιδιών τους και με μεγάλες οικογένειες χωρίς οικονομικές από κανέναν βοήθειες.

Ο Αποστόλης νεαρός σε ηλικία αρρώστησε από καρδιακό επεισόδιο, και η σύζυγός του ζωή θα αναλάβει για πολλά χρόνια το τιμόνι της οικογένειας πάντοτε με την στήριξη και την συμβοήθεια του συζύγου της. Άνοιξαν κατάστημα με ρούχα στα εργατικά του Αγίου Ιωάννου στο ισόγειο του σπιτιού τους.

Στις συνοικίες της Ρόδου, στη λαϊκή αγορά, σε χωριά, έχοντας φίλους και πελάτες θα εργαστούν σκληρά, ιδιαίτερα η γυναίκα του η Ζωή έχοντας συγχρόνως την φροντίδα των τεσσάρων παιδιών της και τις σπιτικές δουλειές.

Μορφώνουν, τακτοποιούν και καλοπαντρεύουν και τα τέσσερα παιδιά τους. Γαμπροί, νύφες, συμπέθεροι, ανίψια, βαπτιστικά, αδέλφια, εγγόνια, δισέγγονα, ένα χωριό στις συγκεντρώσεις και στα φαγοπότια τους. Φιλόξενοι, χαρούμενοι, ό,τι είχε το φτωχικό τους, απλόχερα το μοίραζαν σε συγγενείς, φίλους, γειτόνους και γνωστούς.

Ο μακαριστός Απόστολος Ξεπαπαδάκης, ασχολήθηκε για πολλά χρόνια με την μελισσοκομία, με οικιακά πτηνά και ζώα. Σε όλα αυτά, που περιγράφω ένας υπήρξε ο καθοδηγητής, ο Χριστός. Από νέοι αγάπησαν τον Χριστό και την Αγία του Εκκλησία.

Τόσο ο Απόστολος όαο και η Ζωή γυναίκα του αγωνίστηκαν και πνευματικά σαν αληθινοί, πραγματικοί φίλοι του Χριστού μας. Συνδέθηκαν πνευματικά από νέοι με τις μοναχές και κέντρο παιδικής μέριμνας Θηλέων Ρόδου. Με την αξέχαστη προϊσταμένη Εμμέλεια Νικολαΐδου μοναχή και την αδελφότητα Μητρός Ηγαπημένου, του Ευαγγελισμού Θεοτόκου Πάτμου. Γνώρισαν από κοντά τον σύγχρονο άγιο της Πάτμου, όσιο Αμφιλόχιο Μακρή. Τίμησαν και τιμούν οικογενειακώς την ενορία τους τον Άγιο Ιωάννη πόλεως Ρόδου και τους εκάστοτε υπηρετούντες κληρικούς.

Βοηθούν στο κατηχητικό έργο και στις κατασκηνώσεις και εκδηλώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Ρόδου κοντά στον π. Μάξιμο Παναγιώτου οικογενειακώς. Επίσης με τον γέροντα Σεραφείμ Παρχαρίδη, τον Ηγούμενο Άνθιμο Παλιόγλου και την Ιερά Μονή Παραμυθίας. Ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής της οικογένειάς τους μέχρι σήμερα επί 30 χρόνια ο σύνδεσμός τους με τον Γέροντά, τον αξιαγάπητο, πολυσέβαστο και αγιασμένο ιεράρχη, τιμή για τον τόπο μας και την Ορθοδοξία π. Αμφιλόχιο Τσούκο.

Γνωστό σε όλους πνευματικό ανάστημα του Αγίου Αμφιλοχίου Μακρή της Πάτμου και όχι μόνον. Από την επανίδρυση της Ιεράς Μονής Θάρρι Αρχαγγέλου Μιχαήλ, πρωτοπόρος ο ίδιος και η οικογένειά του, στα έργα και στις ανάγκες της Μονής. Όπως το ζεύγος Μιχαήλ και Μαρίας Καβάσιλα.

Το πρώτο αυτοκίνητο δωρεά στην Μονή Θάρρι του Απόστολου Ξεπαπαδάκη. Δρομολόγια επί χρόνια με κόσμο με την άσπρη κλούβα του να πηγαινοέρχεται, Κυριακές, σχόλες, καθημερινές στο Θάρρι, στην Μονή της Υψενής, στην Σκιαδενή, στον Αρταμίτη, επιστρατευμένος στην αγάπη και στην ανιδιοτελή διακονία, δίπλα στον Άγιο Γέροντά μας Αμφιλόχιο Τοσύκο. Δωρεά, αυγά, λαγούς, μελίσσια, μέλια, να πουλάνε βιβλιά, λαχειαγορές, ημερολόγια και ότι άλλο καισε προσωπική εργασία χρειαζόταν το πολύπλευρο έργο αυτό.
Έφτασε η Μονή Θάρρι να έχει και 25 μοναχούς όπως τον άγιο Γεωπόνο γέροντα Αρσένιο και άλλους πολλούς.

Το ισόγειο μαγαζί τους, το σπίτι τους και ειδικά επιπλωμένη γκαρσονιέρα όλα επιστρατευμένα σε φιλοξενίες κληρικών, μοναχών, λαϊκών, κλιμακίων της ιεραποστολής και της Εκκλησίας. Ο Μητροπολίτης και αδελφός της Μονής Θάρρι Δημήτριος Ζαχαρέγκας βρήκαν το δεύτερό τους πατρικό σπίτι.

Τi να πρωτοθυμηθούμε Αποστόλη Ξεπαπαδάκη. Τα δεκάδες δματα, ρούχων, παιχνιδιών, τροφίμων, φαρμάκων, για τις ανάγκες συμπολιτών μας και της Ιεραποστολής που συγκεντρώνατε; Το μισό εμπόρευμά σας πήγαινε δωρεά αγάπης σε αναξιοπαθούντες αδελφούς μας. Όλοι μας γνωρίσαμε από πολλά χρόνια την προσφορά σας αυτή. Την κυρία Ζωή και τις κόρες σου Στέλλα και Αναστασία επιστρατευμένες σε φαγητά, σε κεράσματα σε περιποιήσεις. Και όλα για την αγάπη του Θεού και της μεγάλης του οικογένειας.

Ας αναφέρω ενδεικτικά μόνον, την μεγάλη αγάπη την δικιά σας και της οικογένειάς της στ’ ανίψια σας Φιλιώ και Μανώλη Ξεπαπαδάκη-Παπαδοπούλου. Μια ανοιχτή αγκάλη αγάπης και φιλοξενίας, ένα πανδοχείο πνευματικής ξεκούρασης δεκάδων ψυχών. Με τα καθημερινά απόδειπνα, τις προσευχές, τις δεήσεις. Κάθε πρωτομηνιά ο ιερέας της ενορίας σας και ο καθιερωμένος αγιασμμός στο μαγαζί και στην κατ’ οίκον εκκλησία σας, το σπιτικό σας δηλαδή.

Δίδαξες κληρικούς και λαϊκούς. Ένας στρατιώτης του Χριστού, χωρίς θεολογικές γνώσεις, οικογενειάρχης με ανάγκες πολλές,  Θεολόγησες και Θεολογείς. Πάντοτε με τις ευχές του πατρός Αμφιλοχίου Τσούκου και της Εκκλησίας ασχολήθηκες συστηματικά μελετώντας επί χρόνια, με ελάχιστες ώρες ύπνου και ξεκούρασης, την Αγία Γραφή, το λόγο του Θεού. Κατόρθωσες με την χάρη του Θεού να συγγράψεις πληθώρα ενημερωτικού, προληπτικού και αντιαιρετικού περιεχομένου φυλλάδια, βιβλία όπως π.χ. οδηγός εναντίον των μαρτύρων του Ιεχωβά, των πεντηκοστιανών, για τα Ιερά μυστήρια της Εκκλησίας μας. Η ρομφαία, ένα εποικό δημοτικό βιβλίο.

Όλα με χωρία και παραπομπές στην Αγία Γραφή και στους Θεοφόρους πατέρες της πίστης μας. Με προσωπικά σου έξοδα όλα αυτά, προσφέροντάς τα σε ναούς, σε ιερές Μονές, σε πανηγύρεις, σε κόσμο εντελώς δωρεάν. Εκπομπές στο Θάρρι κ.α. απόδειξη του ανήσυχου χαρακτήρα και του πνεύματός σου. Σε ευλόγησε ο Θεός στη ζωή σου Απόστολε Ξεπαπαδάκη όνομα και πράμα όπως λένε και στην Κρήτη.

Είδες χαρές πνευματικές και οικογενειακές. Δεν αναχώρησες από τον κόσμο αυτό πριν την επιστροφή του γέροντά σου Αμφιλόχιου Τσούκου. Δεν έζησες καημούς παιδιών και της οικογένειάς σου. Παιδιά, νύφες, γαμπροί, εγγόνια, δισέγγονα. Η καλή και αφοσιωμένη γυναίκα της ζωής σου η δραστήρια, η συνεργάτης, το στήριγμά σου, η κυρά-Ζωή όπως την έλεγες. Όλοι δίπλα σου. Η Στέλλα σου χρόνια να γράφει και να διορθώνει στην γραφομηχανή και στα κομπιούτερ ότι εσύ της έδινες. Ακούραστοι όλοι μαζί στον κοινό αγώνα. Και ήλθε και το τέλος της επίγειας ζωής σου. Άνθρωπος που αγάπησες εσύ και όλη η οικογένειά σου, την εκκλησία και το τιμημένο ράσο.

Έγειρες έτσι απλά και λίγες ημέρες στο κρεβάτι, κοινωνημένος, εξομολογημένος. Έτοιμος σε όλα κύριε. Κάποιες κορνιζαρισμένες, φωτογραφίες και ευχαριστήριες επιστολές από Μητροπολίτες Ηγουμένους, κληρικούς. Μια ηθική αναγνώριση για ότι πρόσφερες βρίσκονται στο καθιστικό του σπιτιού σου.

Μαζί τους και οι χιλιάδες μνήμες και θύμησες μιας ζωής. Την περασμένη Κυριακή μετά τον αγιασμό, που ήπιες από την καλήν σου κόρη Αναστασία, μετά την Θεία Λειτουργία έκλεισες, απλά, ήσυχα, αιώνια τα ολοζώντανα γαλάζια μάτια σου. Στην αγκαλιά της γυναίκας  σου, των παιδιών και εγγονών σου.

Όλοι μαζί σου και εσύ μαζί τους μια ολάκερη ζωή. Αφιέρωσα τα λόγια μου αυτά, σαν μικρό δείγμα εκτίμησης και αναγνώρισης όσα έκαμες και πρόσφερες, στην εκκλησία μας, στο ράσο, στην φιλία μας, στην οικογένεια του Χριστού και την δική σου. Και ενώ πίστευα Απόστολε ότι δεν χωράνε δάκρυα πόνου, αλλά δοξολογίας, κύλησαν γράφοτνας όλα αυτά δάκρυα για σένα. Ευχαριστώ είπα Κύριε, που του γνωρίσαμε ευχαριστώ κύριε που αγάπησε τη Ρόδο σαν την πατρίδα του την Κρήτη.

Ευχαριστώ κύριε που σε αγάπησε αληθινά, με πάθος, με σθένος νεανικός, ασυμβίβαστος σε καινοτομίες και υποχωρήσεις σε δόγματα και ιερούς κανόνες. Άνθρωπε επουράνιε... επίγειε άγγελε, Απόστολε Ξεπαπαδάκη. Αιωνία σου η μνήμη. Καλός σου Παράδεισος Αμήν...