Επαναδραστηριοποιείται ο μπασκετικός Κλεόβουλος

Ξεκίνησαν αθόρυβα πριν από περίπου ένα χρόνο. Είχαν όλη την καλή διάθεση, πολλή όρεξη και …τίποτα άλλο. Ούτε γήπεδο, ούτε εξοπλισμό, ούτε προπονητή. Ε, και λοιπόν; Όταν μία γυναίκα είναι αποφασισμένη, όλα μπορούν να γίνουν. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μία ολόκληρη παρέα γυναικών, δεμένη με πραγματικούς δεσμούς οικογένειας και όχι απλά όπως συνηθίζουμε να λέμε ότι «σε μία ομάδα υπάρχει οικογενειακό κλίμα». Στην προκειμένη περίπτωση είναι η πραγματικότητα. 

Εφτά γυναίκες, φίλες από μικρές, κουμπάρες, αδερφές και ξαδέρφες, σύζυγοι, μητέρες και σκληρά εργαζόμενες, ήθελαν να αθληθούν τόσο οι ίδιες όσο και τα παιδιά τους. Είχαν από μικρές το «μικρόβιο» με το μπάσκετ. Οι υποχρεώσεις, όσο μεγάλωναν, τις ανάγκασαν να το βάλουν για χρόνια στο πίσω μέρος του μυαλού τους αλλά το «μικρόβιο» δεν έπαψε ποτέ να τις «τσιγκλάει». Οι συνθήκες ωρίμασαν, τα έβαλαν κάτω και αποφάσισαν να υλοποιήσουν το μύθο του φοίνικα, να κάνουν το άθλημα να αναγεννηθεί από τις στάχτες τους.

Το αναπάντεχο «πάντρεμα»
Είναι μέχρι να συνωμοτήσει το σύμπαν. Άπαξ και ξεκινήσει τις συνωμοσίες, τα γεγονότα «κουμπώνουν» μεταξύ τους με ανεξήγητα αποτελέσματα.

Ο Κλεόβουλος Λίνδου έχει σταματήσει τη λειτουργία του τμήματος καλαθοσφαίρισης εδώ και πολλά χρόνια ενώ η γυναικεία ομάδα έχει αδρανοποιηθεί ακόμη περισσότερα. Το ποδόσφαιρο έχει αξιοπρεπή παρουσία και καλές αθλητικές εγκαταστάσεις, με πλαστικό χλοοτάπητα μεν, άκρως λειτουργικό δε. Ακόμη και ορισμένα μικρά κοριτσάκια το είχαν ρίξει στην μπάλα προκειμένου να αθλούνται στον τόπο τους και να μην καταφεύγουν στις τριγύρω περιοχές αλλά πολλά ήταν εκείνα που αναζήτησαν τρόπους ενασχόλησης εκτός Λίνδου, ακόμη και στην πόλη της Ρόδου, για όσους γονείς είχαν τη δυνατότητα να τα πηγαινοφέρνουν.

Βλέποντας αυτά και πολλά ακόμη, η εν λόγω παρέα γυναικών, που αποτελείται από τις Στεργία και Δόμνα Ψαρού, Σμαράγδα Παλλά, Ελεάνα Ελευθερίου, Ελίζα Αραμπαμπαζλή, Ελένη Παλλά και Άννι Μετζάνη, αποφάσισε να θέσει και πάλι σε λειτουργία το τμήμα μπάσκετ του Κλεόβουλου, χωρίς μάλιστα να ζητήσουν την παραμικρή οικονομική συνδρομή της διοίκησης του σωματείου. Δούλεψαν – και δουλεύουν ακόμη – εξωδιοικητικά και αυτόνομα, έχοντας, ωστόσο, πολύ αρμονική συνεργασία με τον πρόεδρο, τον γενικό γραμματέα και τα υπόλοιπα μέλη του Δ.Σ. προς το καλύτερο δυνατό όφελος του συλλόγου.

Το πρώτο που έκαναν ήταν ν’ αρχίσουν να αθλούνται. Να πιάσουν μία μπάλα στα χέρια τους και να θυμηθούν πώς είναι να σουτάρουν ή να ντριπλάρουν. Έπρεπε, επομένως, να βρουν προπονητή. Αν μάλιστα είχε και κάποια σχέση με τη Λίνδο, ακόμη καλύτερα…

«Η ιδέα ήταν του Τάσου Αναστασιάδη» εξηγεί στην «Α.Ρ.» η Σμαράγδα Παλλά για το πώς προέκυψε η αναπάντεχη συνεργασία με τον Κώστα Γκόνο. Ο βετεράνος γκαρντ του Κολοσσού και του Διαγόρα και ακόμη ενεργός αθλητής στα εργασιακά τουρνουά, είναι σπουδαίος γνώστης του αθλήματος αν και η προπονητική προέκυψε πολύ πρόσφατα. Και όχι επειδή το κυνήγησε. Είπαμε… το σύμπαν…

«Ο κ. Αναστασιάδης μας είπε για τον Κώστα και μας έφερε σε επαφή. Από εκεί άρχισαν όλα», καταλήγει η Σμαράγδα ενώ οι αδερφές Ψαρού, Στεργία και Δόμνα, κατανεύουν στα λόγια της. «Εμείς θέλαμε να αθληθούμε αλλά να δώσουμε και στα παιδιά μας την ευκαιρία να αθληθούν κι αυτά κοντά στο σπίτι τους. Εκτός από εμάς τις εφτά, έχουμε και καμιά εικοσαριά μικρά παιδιά που μαθαίνουν, όπως κι εμείς, από τον Κώστα. Το αγαπάμε το μπάσκετ, το είχαμε εγκαταλείψει για πολλά χρόνια αλλά ποτέ δεν σταματήσαμε να το αγαπάμε. Και τα παιδιά μας το αγαπούν. Δεν πρέπει, λοιπόν, να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για τα παιδιά μας;» τονίζει η Σμαράγδα.

«Περνάμε πολύ καλά στις προπονήσεις» σημειώνει η Στεργία. «Στην αρχή βλέπαμε το γήπεδο από τη μία άκρη στην άλλη και λέγαμε πώς θα τα καταφέρουμε να φτάσουμε απέναντι χτυπώντας την μπάλα. Παίζαμε όταν ήμαστε ακόμη έφηβες. Αλλά ακόμη και τότε με τον Κλεόβουλο που κατεβαίναμε στο τοπικό, δεν είχαμε κάνει και πολλές νίκες. Τώρα όμως τα πράγματα στην προπόνηση έχουν γίνει κάπως πιο εύκολα για μας αλλά πραγματικά περνάμε καλά».

«Είναι η ευκαιρία μας να αποφορτιστούμε. Γυρίζουμε στο σπίτι μας με άλλη διάθεση» συμπληρώνει η Σμαράγδα. (Η Δόμνα γυρίζει στον Κώστα και ρωτάει αμέσως: «Κόουτς, πότε θα ξεκινήσουμε πάλι προπονήσεις;»).

Είναι, λοιπόν, έτοιμες να κατέβουν στο πρωτάθλημα; Ως αριθμός αθλητριών, είναι ικανός. Εκτός από τις εφτά «μεγάλες», έχει και 2-3 νεάνιδες, μαθήτριες λυκείου (και μάλιστα με αξιοπρόσεκτα ύψη, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες) που μπορούν να συμπληρώσουν το ρόστερ. Επιπλέον, υπάρχουν και αγόρια που έχουν ξεκινήσει σιγά σιγά, γεννηθέντα το 2003 και νεότερα.

Νέα πνοή στο ανοιχτό γήπεδο
Για τη συμμετοχή τους στο τοπικό, χρειάζονται φυσικά έδρα. Το ανοιχτό γήπεδο στη Λίνδο είναι μεν σε τοποθεσία με θέα, έχει δε σημαντικές ελλείψεις. Τα κορίτσια το ξέρουν ήδη αρκετά καλά κι έχουν αναλάβει δράση. Ήταν παρούσες, ως Κλεόβουλος, σε πρόσφατο πανηγύρι στη Λίνδο, έτρεξαν από δω, έτρεξαν από εκεί, χτύπησαν κάποιες πόρτες και – το σημαντικότερο όλων – είχαν ανταπόκριση. Τοπικές επιχειρήσεις συνέδραμαν στην προσπάθειά τους, όπως και ο αντιδήμαρχος οικονομικών, Σάββας Διακοσταματίου, που προσέφερε υλικό για τον ελαιοχρωματισμό του γηπέδου, ενώ κοντά στην ομάδα στάθηκε και ο πρόεδρος της δημοτικής κοινότητας, Γιώργος Ελευθερίου.

Οι εργασίες έχουν ξεκινήσει (γι’ αυτό έχουν σταματήσει προσωρινά και οι προπονήσεις, προς απογοήτευση της Δόμνας) όχι μόνο με το βάψιμο αλλά και με την αντικατάσταση του ηλεκτροφωτισμού. Έχουν τοποθετηθεί καινούριοι προβολείς με led και θ’ ακολουθήσει η διαγράμμιση του αγωνιστικού χώρου και η αλλαγή στις μπασκέτες που έχουν σκουριάσει. Εν ολίγοις, οι επισκευές στο γήπεδο είναι δρομολογημένες και με τακτοποιημένα οικονομικά, όπως ακριβώς σε κάθε σωστό νοικοκυριό.

Οι σκέψεις ένα βήμα παρακάτω…
Πέραν του πόσο ενθουσιασμένες και ορεξάτες τις είδα το απόγευμα της περασμένης Τετάρτης, δεν γινόταν να μην προσέξω στην πολύωρη κουβέντα μας ότι δεν σκέφτονται μόνο το «τώρα» αλλά και το «μετά». Ήδη εξετάζουν το πώς μπορούν να πάρουν μέρος σε αναπτυξιακά τουρνουά, αν μπορούν να διοργανώσουν οι ίδιοι κάτι ανάλογο και φυσικά μία σειρά από εκδηλώσεις που θα συμβάλλουν στην προβολή της προσπάθειάς τους να κρατήσουν τη νεολαία στη Λίνδο και να την «εμποτίσουν» με το ευγενές πνεύμα του αθλητισμού.