Ο Σταυρός, η Ύψωσή του  και η σωτήρια δύναμή του

Γράφει
ο πρωτοπρεσβύτερος Κυριάκος Αναστ.  Μανέττας
Κληρικός-Εκπαιδευτικός, εφημέριος ιερού ναϋδρίου Αγίας Ειρήνης-Τριών Ιεραρχών Παν/μίου Αιγαίου Κάθε χρόνο, όπως προχθές στις 14 Σεπτεμβρίου, η Αγία μας Εκκλησία, τιμά την παγκόσμια ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού...

Το εξευτελιστικό όργανο θανατικής εκτέλεσης καταδίκων μέχρι τα χρόνια του Χριστού, το φονικό αυτό όργανο έγινε η πορεία, η αναφορά, η δύναμη, η στήριξη στη ζωή και στην πορεία της Ορθόδοξης εκκλησίας μας, και όχι μόνον. Είναι ταυτόσημη η Σταυρική θυσία του Ναζωραίου με τον προσωπικό Σταυρό, που ανεξαιρέτως όλοι μας σηκώνουμε και είμαστε υποχρεωμένοι αγόγγυστα και με υπομονή και με καρτερία να τον αντιμετωπίζουμε. Πάντοτε να έχουμε στο μυαλό μας ότι “ο Χριστός δεν μας δίνει ποτέ Σταυρό (δηλαδή δοκιμασίες), βαρύτερο και μεγαλύτερο από ό,τι μπορούμε να σηκώσουμε.

Ούτε βέβαια θεωρείται χριστιανικό αλλά σατανικό, να χαιρόμαστε, γιατί οι άλλοι, κάποιοι συνάνθρωποί μας σηκώνουν σταυρό και δοκιμάζονται σκληρά στη ζωή τους. Η δουλειά μας είναι να προσευχόμαστε συνεχώς και όχι μόνο, για εμάς, αλλά πρώτα για τους άλλους, και περισσότερο για αυτούς που μας καταδιώκουν, που μας πολεμούν, που μας αδικούν και μετά για εμάς και τους δικούς μας.

Είμαστε αδέλφια μου μέλη, οπαδοί της μεγάλης οικογένειας του Χριστού. Εάν θέλουμε να γίνουμε αληθινά παιδιά Του πρέπει να αρνηθούμε τον εαυτό μας και να σηκώσουμε τον Σταυρό μας και να τον ακολουθήσουμε.

Όχι υποχρεωτικά και εξαναγκαστικά όπως κάνουν άλλες δήθεν θρησκείες και αιρετικές δοξασίας, π.χ. Μαρτύρων του Ιεχωβά, Μωαμεθανισμός, Ινδουϊστικές και άλλες Ευαγγελιστικές και Πεντηκοστιανές δήθεν εκκλησίες. Γίνεται πλύση εγκεφάλου στους οπαδούς τους, ανέντιμος προσηλυτισμός, δουλοπρέπεια και τυφλή υπακοή στις δοξασίες τους. Ελεύθερη σκέψη και απόφαση η αληθινή και ολοζώντανη και δημοκρατική πίστη μας.

“Όποιος θέλει είπε ο Χριστός, να με ακολουθήσει θα απαρνηθεί το προσωπικό του εγώ, τις κοσμικές απολαύσεις και προκλήσεις, θα σηκώσει με υπομονή τον δικό του Σταυρό και θα με ακολουθήσει”. Δεν υποσχέθηκε απολαύσεις, αξιώματα, πλούτη, ούτε στους μαθητές του, ούτε στους Αποστόλους, παρά μόνον έδωσε παράδειγμα προς όλους και διαχρονικά την δική του στάση και τον Σταυρό που σήκωσε και σ’ αυτό θανατώθηκε, για την δική μας Σωτηρία.

Δύο φορές τον Χρόνο η Αγία μας Εκκλησία τιμά με κάθε μεγαλοπρέπεια τον Σταυρό. Στις 14 Σεπτεμβρίου που εορτάζουμε την Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού και την τρίτη εβδομάδα των Νηστειών της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, την προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού, για ενίσχυση και θάρρος, να συνεχίσουμε τον αγώνα της Νηστείας, της προσευχής, του πνευματικού αγώνα μέχρι το τέρμα, που είναι η Ανάσταση του Χριστού μας.

Έχοντας υπ’ όψιν μας τι πέρασε ο αναμάρτητος Χριστός μας στον Σταυρό, μακάρι εμείς οι γήινοι, οι γεμάτοι από λάθη και πάθη άνθρωποι, να γίνουμε κυρηναίοι και να συσταυρωθούμε, για να δούμε μια λύτρωση και Ανάσταση στις ψυχές μας και στη ζωή μας.

Η ημέρα αυτή της 14ης Σεπτεμβρίου μας οδηγεί πίσω στην Αγία Γη των Ιεροσολύμων και στο 326 μ.Χ. με τη μορφή της Βασίλισσας Αγίας Ελένης, όπου πήγε προσκυνήτρια στους Αγίους Τόπους, ευχαριστώντας τον Θεό, για τις νίκες και τους θριάμβους του γυιού της Μεγάλου Κων/νου. Θείος και Ιερός ζήλος, την έσπρωξε να αρχίσει να ψάχνει για να βρει τον Τίμιο Σταυρό.

 Δύσκολη η προσπάθεια αυτή πάνω σε βραχώδη μέρη και σε ερείπια ειδωλολατρικών ναών. Η πίστη της Αγίας Ελένης και η επιμονή μέχρι και τα προσωπικά της χρυσαφικά να προσφέρει,  σε ένα σημείο των ανασκαφών βρέθηκαν αρωματικά φυτά που από κάτω τους βρέθηκαν 3 σταυροί, των δύο ληστών και του Χριστού. Χωρίς όμως την επιγραφή Ι.Ν.Β.Ι. (Ιησούς, Ναζωραίος, Βασιλεύς των Ιουδαίων).

Συγκεντρώθηκε πλήθος κόσμου, στο σημείο εκείνο με επικεφαλής τον επίσκοπο Ιεροσολύμων Μακάριο, ιερείς, ασθενείς, μικροί και μεγάλοι.

Η αγωνία μεγάλη ποιός από τους 3 σταυρούς, ήταν του κυρίου μας. Ο πρώτος υψώθηκε, κανένα θαύμα. Το ίδιο και ο δεύτερος. Με δάκρυα στα μάτια, με ύμνους και προσευχές με την αγωνία να κορυφώνεται μόλις υψώθηκε ο τρίτος Σταυρός, ανάπηροι γιατρεύτηκαν, δαιμονισμένοι ελευθερώθηκαν, νεκρή γυναίκα αναστήθηκε. Φωνές, δάκρυα, συνωστισμός, αδιαχώρητο, κίνδυνος για τον λαό,  πιθανά ατυχήματα.

Έτσι ο Επίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος, με τους ιερείς και το αμέτρητο πλήθος του λαού, πήγαν σε ύψωμα και εκεί όλοι έβλεπαν και προσκυνούσαν τον Τίμιο Σταυρό. Αυτή η κίνηση, να είναι υψωμένος ο Σταυρός, ονομάστηκε η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Το αρωματικό φυτό, που βρεθηκαν οι 3 σταυροί, εξαιτίας της βασίλισσας Αγίας Ελένης, ονομάστηκε βασιλικός ή σε πολλά μέρη της Ελλάδας Σταυρολούλουδο.

Γι’ αυτό την ημέρα αυτή μαζί με τον αγιασμό μοιράζονται και βασιλικοί για ευλογία. Ο Αγιασμός του Σταυρού, όπως και των Θεοφανείων σε χωριά και πόλεις από πιστές Χριστιανές χρησιμοποιείται σαν προζύμι, για πρόσφορα, άρτους, ψωμιά. Αδέλφια μου... Η ζωή του Χριστιανού χωρίς Σταυρό και δοκιμασίες δεν έχει νόημα, ούτε προοπτική για να κερδίσουμε την αιώνια ζωή. Και τα πιο παράδοξα, και τα πιο ασύληπτα, όσα ο Θεός επιτρέπει στη ζωή μας έχουνε παιδαγωγικό και διδακτικό σκοπό. Δεν μπορεί ο Θεός να θέλει την καταστροφή, ούτε να σπέρνει πόνο, δυστυχία, αδιέξοδα.

Στην απέραντη αγάπη του και την φιλανθρωπία του για το καλό μας και την μετάνοιά μας, μας επιτρέπει τις ποικίλες δοκιμασίες, για ταπείνωση, μετάνοια και συνειδητοποίηση, ότι τα πάντα τα κατευθύνει η χάρη και η δύναμη του Τριαδικού μας Θεού στη ζωή και στα έργα μας.

Μην κάνουμε σχέδια και όνειρα, χωρίς την ευλογία του Θεού. Γιατί εμείς σκεπτόμαστε ανθρώπινα, εγωιστικά, πολλές φορές προκλητικά, ο Θεός γελά από υψηλά και για να μας συνεφέρει στην λογική και πνευματική επάνοδο και επιστροφή, επιτρέπει τις ποικίλες δοκιμασίες και σταυρικές θυσίες. Φτάνει να τα βλέπουμε και να αντιμετωπίζουμε με θετική ενέργεια, με αγώνα, πίστη και εμπιστοσύνη στο Θείο Θέλημά Του. Αμήν.