Πισωγυρίσματα...

Κάποια βήματα μπρος, κάποια βήματα πίσω. Πολλές φορές στη ζωή μας νιώθουμε την ανάγκη να προχωρήσουμε, να τα αφήσουμε όλα πίσω μας και να κάνουμε μια νέα αρχή. Δεν είναι, όμως, τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Σαν κάτι να μας κρατάει πίσω...χωρίς ακριβώς να ξέρουμε τι είναι. Και ενώ είναι τόση η ανάγκη μας να εξελιχθούμε και να γνωρίσουμε το καινούριο, πιάνουμε τον εαυτό μας να αναπολεί, να νοσταλγεί το παρελθόν, ακόμα και αν τότε δεν το βλέπαμε ως ό,τι καλύτερο.

Όπου κι αν πάμε, ό,τι και αν κάνουμε, κάποια πράγματα τα «κουβαλάμε» μαζί μας: στιγμές που μας στιγμάτισαν, άνθρωποι που μας «άγγιξαν», έντονα συναισθήματα που βιώθηκαν, αποφάσεις ζωής, επιλογές που μας άλλαξαν. Το παρελθόν είναι πάντα εκεί. Όχι για να μας πονάει, ούτε για να στοιχειώνει. Είναι, όμως, εκεί, με αναμνήσεις που δεν μπορείς να αποφύγεις. Καταφεύγεις όταν θέλεις να κάνεις την αναδρομή σου, να συγκρίνεις, να αναρωτηθείς, να νοσταλγήσεις... Έτσι κι αλλιώς είναι μέρος της ιστορίας σου, αυτού που έχεις γίνει...

Ξέρεις ότι έχεις αλλάξει. Δεν είσαι πια ο ίδιος εαυτός του παρελθόντος σου. Κάποια πράγματα ίσως να τα έκανες διαφορετικά αν γυρνούσε πίσω ο χρόνος. Αναρωτιέσαι που να είναι άραγε όλοι αυτοί οι άνθρωποι που γνώρισες. Αν τους επηρέασες και εσύ με τη σειρά σου, αν σε θυμούνται ή αν σε ξέχασαν. Αν τους άφησες μια γλυκιά ανάμνηση ή όχι...

Κάποιες φορές βλέπουμε να επαναλαμβάνουμε λάθος επιλογές, λάθος αποφάσεις. Γιατί άραγε δεν το συνειδητοποιούμε εκ των προτέρων; Γιατί γυρνάμε πίσω σε «μοτίβα» σχέσεων, συμπεριφορών, συνηθειών, επιλογών που δεν μας ικανοποιούν; Γιατί πιστεύουμε ότι αυτή η φορά θα είναι διαφορετική από την προηγούμενη; Τι ψάχνουμε; Ποιον ψάχνουμε να ξαναβρούμε;
Το ‘καινούριο’ όσο δελεαστικό και να είναι, συνοδεύεται αρχικά από αγωνία, αβεβαιότητα, ανασφάλεια μέχρι να μας γίνει οικείο.

Η ανασφάλεια εγείρει αμφιβολίες, εγείρει αμφιταλαντεύσεις. «Ποιο είναι τελικά το ‘σωστό’ για μένα;», «Αυτό είναι που ‘θέλω’ ή συμβιβάζομαι;». Πόσες φορές ο εγωισμός δεν μας άφησε να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε; Πόσες φορές η λογική καθυπόταξε τα συναισθήματα και πρόβαλε τα δικά της επιχειρήματα που μας έπεισαν να κάνουμε αυτό που θέλει;

Συχνά μας πιάνει μια τρυφερή νοσταλγία (που δεν μπορούμε να ελέγξουμε ή να καταπιέσουμε) να γυρίσουμε πίσω: στην ανεμελιά μας, στην αθωότητά μας, στους ανθρώπους που έφυγαν από τη ζωή μας, στην αγκαλιά που μας έκανε να τα ξεχνάμε όλα, στον πρώτο μας έρωτα... Στις δύσκολες στιγμές αναζητάμε τη ζεστασιά και την πληρότητα που κάποτε είχαμε γνωρίσει, έστω και την εξιδανικευμένη... Δυστυχώς, ξέρουμε ότι αυτή η επιθυμητή επιστροφή είναι ουτοπική...

Προσπαθούμε να γυρνάμε στο «εδώ και τώρα» και να αναγνωρίσουμε ό,τι καλό έχουμε σήμερα. Άλλοτε το καταφέρνουμε κι άλλοτε όχι. Κάποιες φορές δεν μας είναι αρκετό. Θέλουμε κάτι παραπάνω ή κάτι πιο ουσιαστικό. Η αναζήτηση της αυτοπραγμάτωσης μας κάνει κάποιες φορές απαιτητικούς, ανικανοποίητους, ανήσυχους. Δεν είναι το τέλειο αυτό που ψάχνουμε, ούτε το ιδανικό ή το μεγάλο. Ψάχνουμε το συμβατό με μας, το ταιριαστό. Εκείνο που μας πληροί και μας κάνει να αισθανόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Εκείνο που μας εμπνέει να είμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας.

Στο ερώτημα, λοιπόν, αν τα πισωγυρίσματα είναι επικίνδυνα ή χαμένος χρόνος, θα μπορούσε κανείς να αντιπροτείνει ότι και αυτά είναι μέρος τη διαδρομής μας. Δεν χρειάζεται να τα δαιμονοποιούμε. Ίσως, κάτι να έχουν να μας πουν. Ίσως να συμβάλλουν σε βαθύτερες συνειδητοποιήσεις. Να διευκρινίσουμε, ωστόσο, ότι άλλο είναι τα ‘πισωγυρίσματα’ και άλλο η εμμονή με το παρελθόν.

Ο κάθε άνθρωπος θέλει το χρόνο του για να ισορροπήσει μέσα του και να μη φοβάται πια τίποτα από το παρελθόν του. Ωστόσο, δεν θέλει να το αφορίσει. Θέλει να κρατήσει μέσα του ό,τι όμορφο, γλυκό, νοσταλγικό θυμάται. Ίσως γιατί, θέλει να υπενθυμίζει στον εαυτό του ότι υπήρξε τυχερός που έζησε στιγμές που τον χάραξαν βαθιά. Ίσως, γιατί δεν θα ήθελε να κάνει τα ίδια λάθη και να απομακρύνει ουσιαστικούς ανθρώπους που δεν θα ξαναβρεί εύκολα...