Κοινωνικός εκφασισμός  και θλιβερά πρότυπα ζωής

Γράφει ο Φίλιππος Ζάχαρης

O κοινωνικός εκφασισμός έχει πλέον πολλά πρόσωπα και εκδηλώνεται αναλόγως των συνθηκών, τυχαία ή μη. Δεν είναι μόνο το λιντσάρισμα στο κοσμηματοπωλείο της Ομόνοιας ούτε οι πράξεις αυτοδικίας που παραπέμπουν σε άλλες εποχές, ούτε καν το γεγονός της προφανούς συντηρητικοποίησης της ελληνικής κοινωνίας.

Το κακό ξεκινά από την έλλειψη εκπαίδευσης αλλά πάνω απ΄όλα Παιδείας, από το σχολείο, την οικογένεια, τους γονείς και τον κάθε λογής και είδους μικρόκοσμό τους. Η επιστροφή σε παραδοσιακές αξίες που πάνε την κοινωνία πολλά χρόνια πίσω, η ανάδειξη της ακροδεξιάς ως τιμωρό αλλά και ρυθμιστή των εκλογών, δείχνει πως η ελληνική κοινωνία – λαμβανομένης υπόψιν της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης – ολισθαίνει σε αντιλήψεις περί βεντέτας και αναγωγής της βίας σε μοναδικό μέσο επίλυσης των όποιων διαφορών.

Η γιγάντωση του εθνικισμού, σε συνδυασμό με μια αδιάφορη έως προκλητική στάση όλων των κομμάτων απέναντι στην ρητορεία μίσους και ρατσισμού, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε υποβάθμιση τις όποιες εναπομείνασες δημοκρατικές αξίες, σε μια κοινωνία που παραπαίει ανάμεσα στον οπορτουνισμό και την βίαια υπεράσπισης της ατομικότητας.

Κοινωνίες τέτοιες συνήθως παράγουν βία σε όλα τα επίπεδα, βία που μπορεί να εκδηλωθεί στους δρόμους, το σπίτι και την εργασία. Μιλάμε λοιπόν για τον κοινωνικό εκφασισμό, για κοινωνίες έχθρας και αντιπαράθεσης μεταξύ των πολιτών και όλα αυτά καθοδηγούμενα από ένα σύστημα που στρώνει το χαλί σε κάθε είδους νοσηρά φαινόμενα.

Άλλοι θεωρούν χάσιμο χρόνου αυτή την συζήτηση, πιθανά και περιττή φιλολογία. Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση που επιτέλους μπόρεσαν και βγήκαν από την αφάνεια. Για το δε πολιτικό σκηνικό, τα πράγματα είναι ακόμη πιο περίπλοκα, μιας και τον ψηφοφόρο της Χρυσής Αυγής μπορεί αύριο να τον δεις οπαδό των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ή το αντίθετο, και πολλούς άλλους που με περισσή ευκολία αλλάζουν πολιτικό στρατόπεδο.

Θαρρείς πως η απόσταση που χωρίζει τον δημοκράτη από τον φασίστα είναι μικρή, θαρρείς πως δεν κοστίζει σε κανέναν να ανεμίζει με ευκολία πότε τα λάβαρα της αριστεράς και πότε του εθνικισμού και του Βυζαντίου, αναπολώντας πότε την χούντα και πότε τον Στάλιν - όλες αυτές τις θηριωδίες που κατέγραψε με κάθε ακρίβεια η ιστορία -  ο πολίτης γίνεται μετακινούμενος, θεωρώντας πως δεν κάνει με τον τρόπο αυτό και κάτι κακό στην εποχή της ευκολίας αλλαγής πολιτικών στρατοπέδων, απόψεων και ιδεών.

Μια τραγωδία αρκεί για να πυροδοτήσει όχι το μίσος κατά του κράτους και των μηχανισμών του αλλά της ασκούμενης από το τάδε κόμμα εξουσίας, στο όνομα μιας καλύτερης κοινωνίας αν ο βούρδουλας υψωνόταν σε κάθε περίπτωση. Αυτή είναι η κοινωνική οπισθοδρόμηση, αυτό ακριβώς είναι το κοινωνικό παραστράτημα, η μηδενική ανοχή στο διαφορετικό, η πίστη σε μια θρησκεία ως την μόνη αλήθεια, ο συντηρητισμός και ο καθωσπρεπισμός όπως ακριβώς γινόταν επί Μεταξά και Παπαδόπουλου, που τώρα τελευταία ολοένα και περισσότεροι τους αναπολούν.

Εκεί φτάσαμε λοιπόν, σε τούτο το εφιαλτικό σκηνικό μα δεξιούς, ακροδεξιούς και αριστερούς να σβήνουν από την μνήμη τους τα ολοκαυτώματα του Χίτλερ και του Στάλιν, τις θηριωδίες του Τσώρτσιλ και όλων των υπόλοιπων που ξεκλήρισαν  γενιές ολόκληρες.

Το καρκίνωμα της κοινωνίας είναι αυτή ακριβώς η ευκολία προσπεράσματος των όποιων ανθρωπιστικών τραγωδιών, η λήθη και η καταφυγή σε νέους ολοκληρωτισμούς. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει κάποιους να τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση, γιατί με αυτά και μ΄ αυτά πέτυχαν να βανδαλίσουν την κοινωνία, να μετατρέψουν μεγάλο ποσοστό των πολιτών σε ανθρωποφάγους, να μην σκέπτεται κανείς αν υπάρχει άλλος που σκέπτεται διαφορετικά και η σκέψη του αυτή να γίνεται σεβαστή.  

Κοινωνικός εκφασισμός λοιπόν, με αφετηρία της έλλειψη ιστορικής μνήμης και γνώσης, με απώτερο στόχο την απομάκρυνση των ανθρώπων από αξίες και ιδανικά,  για μια ζωή γεμάτη από εχθρότητα, διακρίσεις, ρατσισμό και μίσος. Εναπόκειται πια στους πολίτες να βρουν τη λύση, γιατί αυτοί καλούνται να αφομοιώσουν ή μη τα τερατώδη αυτά κοινωνικά πρότυπα.