Ανάκατα... λακωνικά: Η Αλήθεια στο απόλυτο καθήκον της   και η... Αυτοδιοίκηση

Γράφει ο  Π. Α. Χαμουζάς    
Panayiotis.hamouzas@gmail.com

 

«΄Ωσπερ  το σώμα στερηθέν ψυχής πίπτει, ούτω και η πόλις, μή όντων νόμων, καταλύεται.»                                                                           

 Όπως το σώμα χωρίς την ψυχή πεθαίνει, έτσι και η  Πόλη χωρίς τούς  νόμους καταστρέφεται!                                            (Αριστοτέλης, 384-322 π.Χ.) 

 

« Κάποτε,  η αυτοδιοίκηση πρέπει να μάθει, να σέβεται πέρα από τον...  εαυτό της,! Ας μάθει, πρώτα λοιπόν, να... σέβεται!...»  (Νίτσε)                                

«Την αλήθεια να την αγαπάς και να την...  επιδιώκεις» (Πλάτωνος Γοργίας.482α)

Ορμή για την αλήθεια δεν υπάρχει. Υπάρχει μονάχα  πίστη στην αλήθεια που,  στην  τόλμη τού καθήκοντός  της,  πλοηγεί  την δημοκρατία  και εκμηδενίζει  τούς αποδομητές  των  ανθρώπινων αξιών.

   «Χυδαιότατη επίθεση τού δημάρχου  κατά φορέων  με...ακατονόμαστες εκφράσεις... !»  (Βλ. Τοπική Εφημερίδα,  «Δημοκρατική», 3 Αυγούστου 2018)

                                                    Β. 

      «Το κράτος, είμαι εγώ» (L’État, c’est moi).

               

   Αυτοδιοίκηση λέγεται το πιο παγερό  από όλα τα παγερά που γνώρισα στον τόπο μου. Παγερά ψεύδεται, παγερά  αδιαφορεί για τον πολίτη και, κατά κοινή ομολογία που διατρέχει την πόλη μας,   παγερά διαχέει την προβολή  υπεροψίας των ταγών της

 « Αυτοί  είναι το Κράτος. Αυτοί... η Διοίκηση. Αυτοί...οι ισχυροί, Αυτοί...κι  ο λαός, και αυτοί  τα πάντα.

 Αυτοί   σού κτυπούν  χέρι στο τραπέζι: «και.. θα πετάνε οι Ροδίτες τα χαρτιά και θα τα μαζεύω εγώ» Αυτοί,  σε ρωτούν αν πήρες άδεια να... μπεις στο γραφείο τους. Αυτοί σε παραπέμπουν από γραφείου σε  γραφείο, είναι αυτοί που σε 12 πρωτοκολλημένες  αναφορές μας απάντηση δεν πήραμε, είναι κι  αυτοί που, εν μέση  «δημοκρατία;»,  απαιτούν να είσαι  όρθιος, για  να  τους... επιδαψιλεύεις τον θαυμασμό σου..

                 «Μόνο, εσύ δεν...σηκώθηκες!»

  Αυτόν  τον  απωθητικό λόγο απηύθυνε ο νυν Δήμαρχος  προς τον γράφοντα,  όταν ένα πρωί, στην προεκλογική περίοδο των  περασμένων τοπικών εκλογών, επισκεπτόμενος, ως φέρελπις τοπικός άρχων, το Καβαλιέρε, στην θέα τού ερχομού του, όλοι, οι  6-7 συνταξιούχοι,  σηκώθηκαν όρθιοι, πλην εμού!

Χολωμένη, η εγγενής του αλαζονεία, η «ύβρις»  κατά το κλασικό μας πνεύμα, παρέκαμψε τούς όρθιους, κι έσπευσε, άμεσα,  προς   εμένα, που... με εστίασε καθήμενο κι  όχι... όρθιο!

Και,  σε  αποχαλινωμένη γλώσσα μιας μικρόνοιας με παρατήρησε :

                                 «Μόνο,  εσύ δεν...σηκώθηκες!»

Πολλοί, τότε, με ρώτησαν  και  σήμερα με... ρωτούν: «εσύ... τί έκανες;» Τον άκουσα, δεν... απάντησα. Λυπήθηκα. Σοκαρισμένος σιώπησα, πήρα υπομονή έκρινα ένα... μαθητή μου διαφορετικής με εμένα ατζέντας...

 Ας  αποφανθούν  στο  διαμέτρημα αυτού, τού ψυχογραφήματος, οι ειδικοί...

  Τα γράφω, γιατί μέχρι, σήμερα, στις εγωκεντρικές, αυτές ναρκισσιστικές τάσεις...δεν είδα ούτε την  μεταμέλεια  ούτε την βιολογική μετάλλαξη ούτε.. άκουσα την,   έστω, παρεξηγημένη, σήμερα, συγγνώμη!..

Προσωπικά, στην διαμόρφωση τής σημερινής  μας  κοινωνίας, δεν θεωρώ την συγχώρηση  ηθική  πράξη, για όσους, στην υπεροψία τους,  δεν έχουν άλλη αποστολή πέρα από την προβολή και της βιτρίνας τους!     

Πόσους, άλλωστε, έφεραν στον ίσιο δρόμο,  η  συγχώρηση, η διδαχή, η πειθώ κ.λπ., πέρα  από  εφαρμογή   των νόμων και την τιμωρία των παρανομούντων; 

                                               Γ.

     Ο Χριστός,  στην αλήθειά του, παραμένει  δείγμα τιμωρητικής δικαιοσύνης.

                                  

 Ο ίδιος,  παρά την  δεδομένη δικαιοσύνη του, όμως για την αλήθεια πήρε μαστίγιο και...  στο τσιράκι τού Καϊάφα που του είπε: «Έτσι... μιλάνε στον Αρχιερέα;»  και  μαζί  τον ράπισε,  ο Χριστός διαμαρτυρήθηκε

 «εἰ κακῶς ἐλάλησα, μαρτύρησον περὶ τοῦ κακοῦ· εἰ δὲ καλῶς, τί... με ...δέρεις;  Αν είπα κάτι κακό, πέστο, αν όχι, γιατί με...κτυπάς;» (Ιωαν. 18,23).

                                        

                                                       ***

 Στον δρόμο του   προς τα Ιεροσόλυμα πείνασε! Μια συκιά που βρέθηκε μπροστά του δεν τού υποσχόταν  τίποτα  στην ζωή της, ούτε  ένα σύκο. Και, τότε, ακούστηκε να μονολογεί προς στην συκιά:

 -- «Μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα»· Από σένα νὰ μὴ γίνει ποτέ πια καρπὸς.  Καὶ «ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκῆ».

   Αυτή, η αντίδραση τού Χριστού  στον πυρήνα της είναι δείγμα  τιμωρητικής δικαιοσύνης, παρά το ότι ο ίδιος  συγχωρούσε!

                                      ***

Άρα, στο...απόλυτο  καθήκον μιάς αλήθειας, κάποτε, πρέπει να γίνεσαι αυστηρός

 Ίδιος, ο Χριστός,  για την προστασία μας,  μάς προειδοποιεί:

«Μή δώτε το άγιον τοίς κυσί μηδέ βάλητε τούς μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων, μήποτε καταπατήσωσιν αυτούς εν τοίς ποσίν αυτών και στραφέντες ρήξωσιν υμάς." (Ματθ. ζ' 6)

Να μην δίνετε τα άγια στα... σκυλιά, μήτε να βάζετε τα μαργαριτάρια  μπροστά στους χοίρους,  μήπως τα τσαλαπατήσουν με τα πόδιά τους και ύστερα θα στραφούν και σ’ εσάς

Ο «George Bernard Shaw» --Τζορτζ Μπέρναρντ Σώ. Μοναδικός, κάτοχος  βραβείου Νόμπελ όμοια...προτρέπει μεταφορικά:

 «Ποτέ μην παλεύεις με τα γουρούνια, γιατί εσύ λερώνεσαι και τα... γουρούνια ευχαριστιούνται...»

Δυο σκέψεις, μια θεϊκή και μια ανθρώπινη,  στην βαρύτητά τους,  θωρακίζουν τα όσια, τα ιερά, την σοβαρότητα, την εντιμότητα, τούς νόμους.

 Η Εκκλησία προληπτικά στην προστασία τού ηθικού Δικαίου  παραγγέλλει...

   «Πάν δένδρον μη ποιούν καρπόν εκκόπτεται και εις το πύρ βάλλεται!»  

                                 Δ.

 Ο λαός παραβολικά διηγείται:

«Φίδι  και κάβουρας, κάποτε, κουμπάριασαν. Το βράδυ, σαν ήρθε το κρύο,  το...πονηρό  φίδι σφιχταγκάλιασε  τον κάβουρα, τάχα μου, να τον ζεστάνει.  Κουμπάρε, σφίγγεις  τον... ειδοποίησε  ο κάβουρας,  μια, δυο τρεις φορές!   Μα,  το φίδι  αδιάφορο...σφίγγει...

Κουμπάρε, πολύ σφίγγεις, ξαναφωνάζει ο κάβουρας... Το φίδι, όμως,  αδιαφορεί...Ο  κάβουρας μπήκε σε... υποψία. Ξέχασε την... κουμπαριά,  βγάζει  τις  κοφτερές του  δαγκάνες  και να σου   το φίδι μπροστά του κομμένο σε δυο κομμάτια. «Έτσι, ίσιο σε θέλω Κουμπάρε, μονολόγησε ο κάβουρας... ίσιο!...ίσιο!...ίσιο!.»..

Υπάρχουν στιγμές που «η εκδίκηση γίνεται πιο γλυκιά  κι από το μέλι» λέει ο Όμηρος.

***

«Τί άλλο σύμβολο να επιστρατεύσεις, για να γίνει κατανοητό, πόσο αναγκαίοι είναι οι νόμοι, το ήθος, ο σεβασμός και πόσο απαραίτητη η έννομη παραδειγματική   τιμωρία για τούς τυφλά αμετανόητους..

                                          Ε.

                      Η κλασική μας φιλοσοφία προνοεί ...                                       

--«Ο πολιτικός σε κάθε περίπτωση πρέπει να ξέρει με ποιον τρόπο να διοικεί. Λέει ο (Ηράκλειτος.) Και ποιους να διαλέγει συνεργάτες, για να διοικεί, συμπληρώνει το (Ρωμαϊκό δίκαιο).

-- Το 621 π. Χ. ο Δράκων,  Αθηναίος νομοθέτης, για να  περιορίσει  την ασυδοσία τού κάθε προϊσταμένου, δημάρχου, περιφερειάρχη, πολιτικού, κ.λπ. καθόρισε σταθερή δικονομία, για την απονομή τής δικαιοσύνης υπενθυμίζοντάς τους  ότι τα καθήκοντα  και τα δικαιώματα  τού πολίτη είναι...αλληλένδετα

Λίγοι βρίσκονται, σήμερα, στο ύψος των  διαλεκτών  εκείνων,  που  σέβονται τον λαό,  την αλήθεια και πονούν για  την  τραυματισμένη μας Δημοκρατία. 

                                             Στ.

                             Η ψήφος  είναι «ιερά»

 Σήμερα όμως, στο τεκμήριο τού... εσωτερικού  βρασμού  τού κάθε πολίτη, ψηφίζει ο θυμός, η οργή,  η φτώχεια, οι ληστείες, οι φόνοι, η αβεβαιότητα, η πολιτική αθλιότητα, τα  σκάνδαλα, η αγραμματοσύνη, η  κακοδιοίκηση και πιότερο η...εθνική προδοσία εκείνων... που άνοιξαν την Κερκόπορτα τής προδοσίας σε βάρος μιας ... Πατρίδας, μιας Ιστορίας, μιας... Μακεδονίας...Ενός Αλέξανδρου!

Στοιχεία όλα μιας μέσα μου, τώρα, πληγής.

 

 

    ΕΠΙΜΕΤΡΟ

                                                             ==

                              «΄Ενα διευκρινιστικό  σχόλιο»

 

    Χειραψία με  τους προσωκρατικούς μας και τον Νίτσε !

               

    Ο Ηράκλειτος  (6ος -5ος  αιώνας)  έχει  αποφανθεί...

« Η δομή ,  όχι μόνο με τη δομή τού σώματος μας, αλλά και με τη…δομή  τού… κόσμου, τής Φύσης!»

Είμαστε, δηλαδή, ένα κομμάτι τού συμπαντικού συστήματος και λειτουργούμε σαν ένας αστερισμός...Το αόρατο, δηλαδή,  ψυχικό  μας «οικοσύστημα» μοιάζει με  το όλο, φυσικό σύμπαν. Με άλλα λόγια, ο ανθρώπινος βίος, λειτουργεί όπως η συμπαντική φύση!

Ταιριάζει, εδώ, να διακινδυνεύσουμε το : «Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση;»

Ο  Νίτσε διατείνεται ότι όλα, όσα,  συμβαίνουν,   γύρω μας σε ατομικό, κοινωνικό, πολιτικό  και παγκόσμιο επίπεδο, καλά, κακά, πόλεμοι, συνθήκες ειρήνης, φόνοι, φθόνοι,   συγκρούσεις, συνεργασίες,  μεγαλομανίες, δολοπλοκίες, άμιλλα εξοπλιστικών αγώνων,  συμφεροντολογικές συνεργασίες, συμμαχίες ισχυρών  κ.λπ. είναι  και παραμένουν ομόρρυθμα  αντίγραφα  αυτής, τής μιας ατέρμονης συμπαντικής διελκυστίνδας.

 «Αυτός ο κόσμος, συνεχίζει,  το ένα και ενιαίο  Σύμπαν, είναι  μια τερατώδης  δύναμη, δίχως αρχή και τέλος. Μια συμπαγής απεραντοσύνη σφρίγους που ούτε μεγαλώνει ούτε μικραίνει ούτε αναλώνεται, παρά μόνο, μεταμορφώνεται σε  παιγνίδια ... δυνάμεων. 

Και αυτή, η  θάλασσα,  είναι  μια  κυματοειδής δύναμη που μια  θεριεύει και την ίδια στιγμή, αλλού, γαληνεύει. Άλλοτε παλίρροια, άλλοτε άμπωτη. Τυφώνες, κυκλώνες, πλημμύρες και πάλι αρμονία, νηνεμία κ.λπ.

Σταθερές και ισόχρονες κι  οι ανακυκλήσεις τού ήλιου, Ανατολή--Δύση,  πρωί—βράδυ. Ζέστη, κρύο, αρμονία,  χαλασμός. κ.λπ.

Τα πάντα,  όμοια  και  αντίθετα, συνυπάρχουν αιωνίως, χωρίς κορεσμό. Και τί θα γινόταν αν ο Ήλιος δεν είχε ισόχρονη σταθερή πορεία  αν δεν υπάκουε στους νόμους και μάς ερχόταν όποιαν ώρα  τού κατέβαινε;

Θέλετε,  τώρα, σε μας,  το όνομα τού «δικού» μας, ανθρώπινου   κόσμου και των  αινιγμάτων του;

 Ε! αυτός ο Κόσμος μας είναι μια δύναμη που   λέγεται ΒΟΥΛΗΣΗ, για υπεροπλία,  για πρωτιά, για χειροκρότημα, για  κάθε  συμφέρον κ.λπ.

Όλα, τα δίποδα είναι βούληση για απόκτηση δύναμης για να  τα έχουν όλα. Αυτό θέλουν και τίποτε άλλο!» Ο κόσμος αυτός  είναι συμφέρον  του καθενός και τίποτα άλλο.

 Και εσείς  αυτό θέλετε, μόνο το συμφέρον και τίποτε άλλο. «Δεν υπάρχουν ούτε αιώνιοι φίλοι ούτε αιώνιοι αντίπαλοι.  Υπάρχουν μόνο Αιώνια συμφέροντα» (Λόρδος Πάλμερστον).

  Άβυσσος η ανθρώπινη φύση στην ορμή τού... συμφέρου.. Ούτε η λογική λογίζεται ούτε η ψυχή συγκινείται. Τίποτε δεν μπορεί να εξουδετερώσει το συμφέρον:  «Ουδείς την εαυτού σάρκα  εμίσησεν» Και  αυτό ισχύει για όλους  και... τίποτε άλλο...

 Στο αυτεξούσιο, πάλι,  τού νου σου. Στο να σκέπτεσαι, δηλαδή, και να ενεργείς όπως εσύ νομίζεις, αυτό  είναι η ελεύθερη σου...βούληση. Και η ελεύθερη σου βούληση, στην φιλαυτία της,  κατασταλάζει και γίνεται ένα και ταυτίζεται με το συμφέρον σου και την προβολή σου. Αυτό θέλεις και τίποτε άλλο .(Αναξαγορας) ΝΙ, 148 149,

Αλλά, κι όταν ο όποιος,  τοπικός ταγός, δεν γνωρίζει άλλη αξία, πέρα από την   ασύστολα, διακηρυγμένη αλαζονική του βούληση  ότι: «βγήκα για πέντε χρόνια  Δήμαρχος, περιφερειάρχης, αντιδήμαρχος κ.λπ», ποιες μπορεί να  είναι οι μέσα  πηγές τής αξιοπιστίας του και ποια τα ηθικά  παραστατικά του για τα όποια τοπικά  μας  πράγματα; 

 Ξέρει άραγε  η διοίκηση ότι πολίτης δεν είναι σκύβαλο, αλλά η πρώτη νομική αξία και οντότητα τής  δημοκρατίας  που  δεν μπορεί  κανένας ούτε να τον  απειλεί ούτε να τον προσβάλλει ούτε να τον αγνοεί ούτε να τον παραπέμπει ούτε να  τού αποστέργει  μιαν απάντηση ούτε άλλοι να φέρονται απρεπώς προς τον πολίτη και μάλιστα επιστήμονα, δόκτορα, εγνωσμένης προσφοράς και διάκρισης και με περγαμηνές,  προέδρου τού Συλλόγου: «Μελέτη και διάδοση  τής Ελληνικής Ιστορίας» στο ... Weilheim|Βαυαρίας...

Και αυτό,  το τελευταίο, ένα χωριό το ξέρει, και  ως... γραμμένο και πρωτοκολλημένο και σταλμένο, από πολίτη των...Φανών... .Όμως, ο ανεύθυνος  ταγός  αναπάντητο, ακόμα, το...κατέχει! 

                                                      

  Π. Α. Χαμουζάς    Panayiotis.hamouzas@gmail.com