Το μερτικό της ευθύνης

Γράφει ο Φίλιππος Ζάχαρης
(zachfil64@gmail.com)


Αδιαφορία για την κατάληξη της κοινωνίας σε συνδυασμό με την θεώρηση ότι συνολικά ο κόσμος βρίσκεται σε παρακμή αλλά στο τέλος καμία προσπάθεια για αλλαγή και δη σαρωτική. Διαπιστώσεις για μια οδυνηρή πραγματικότητα στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, αλλά πάραυτα κανείς δεν θεωρεί πως μπορεί να συμμετάσχει σε ένα σχέδιο που θα οδηγήσει σε λύσεις από τα αδιέξοδα.

«Ποιος είμαι εγώ που θα συμβάλλω στην ριζική αλλαγή συνηθειών και ενασχολήσεων;», αναρωτιέται ο καθένας, «πως είναι δυνατόν το αίτημά μου να εισακουστεί απ΄όλο τον κόσμο;». Και όμως, οι πιθανότητες επιτυχίας ήταν πάντα πολλές, αρκεί ο καθένας και η καθεμιά να πιστέψουν στους εαυτούς τους. Δεν το κάνουν όμως.

Και επειδή συνήθως περιορίζονται στα του οίκου τους, η κατάσταση όχι απλά δεν αλλάζει αλλά χειροτερεύει βαθμηδόν. Όλα θα ήταν διαφορετικά αν οι πολίτες συντονίζονταν, μη αφήνοντας πεδίο ελεύθερο στην εξουσία να κάνει αυτά που κάνει σε βάρος της κοινωνίας.

Και δεν είναι μόνο η τωρινή κυβέρνηση που αλωνίζει σε όλα τα επίπεδα αλλά και όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης που δίνουν όρκο τήρησης και διαφύλαξης μιας ψευδεπίγραφης δημοκρατίας, η οποία δεν παραχωρεί το παραμικρό δικαίωμα αντίστασης κατά των κατεστημένων αρχών της.

Έτσι σήμερα είναι οι ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ που αλωνίζουν, αύριο η Ν.Δ και αργότερα ίσως και η Δημοκρατική Συμπαράταξη, αν στο μεταξύ η Χρυσή Αυγή δεν έχει προλάβει να κάνει μια ακόμη τραγική έκπληξη, να συγκυβερνήσει δηλαδή με κάποιο άλλο κόμμα, επειδή ακριβώς οι πολίτες είναι αυτοί που θα δώσουν το δικαίωμα στους νοσταλγούς του εθνικοσοσιαλισμού να παρελάσουν στους δρόμους των ελληνικών πόλεων.

Ο ίδιος λαός που αντιστάθηκε στην χούντα, είναι ο ίδιος λαός που λάτρεψε τον βασιλιά και υποκλίθηκε στην δικτατορία του Μεταξά. Ο ίδιος λαός που αντέδρασε σε πραξικοπήματα και στάσεις, είναι ο ίδιος λαός που εκφράζεται αρνητικά στην παρουσία των μεταναστών στην χώρα μας, οι ίδιοι που υιοθετούν ρατσιστικά συνθήματα και  ξενοφοβικές πρακτικές.

Το γεγονός αυτό θα πρέπει μάλλον να προβληματίσει τον καθένα μας, να μας κάνει να αναλογιστούμε για το μέγεθος της αδιαφορίας που επιδεικνύουμε απέναντι σε όλα αυτά τα νοσηρά φαινόμενα. Πριν είναι πολύ αργά και πριν ο εθνικισμός και ο σωβινισμός καθιερωθούν στην ελληνική κοινωνία, καλό θα είναι να τολμήσουμε να αντιδράσουμε, να μην επιτρέψουμε την τελμάτωση του κοινωνικού ιστού, να μην σκύψουμε το κεφάλι σε οδηγίες που αν μη τι άλλο προκαλούν πολιτικο-κοινωνική διασάλευση.

 Όταν αδιαφορούμε για την πορεία της κοινωνίας, απλά νομιμοποιούμε την κάθε στροφή στον συντηρητισμό που τώρα τελευταία είναι της μόδας. Όταν δεν καταγγέλλουμε την τηλεοπτική αποβλάκωση που ενίοτε γίνεται επικίνδυνη λόγω της προβολής βίαιων πρακτικών κατά κοινωνικών μειοψηφιών, ακόμη και αν αυτές προβάλλονται για να διώξουν δήθεν την κάθε λογής φοβία, φαίνεται σα να μην μας ενδιαφέρει να αναμιχθούμε σε όλη αυτή την παρακμή, που θα έπρεπε να στηλιτεύσουμε.

Το μετρικό ευθύνης του κάθε πολίτη ξεχωριστά δεν είναι και μικρό. Όλοι μπορούμε να φανταστούμε σε τι έχουμε συμβάλλει με τις ενέργειές μας. Θέλαμε πάντα να ξεχωρίζουμε από την μάζα και αυτό που τώρα έχει γίνει, είναι να ταυτιστούμε με αυτήν. Θέλαμε να διαφέρουμε  από τον όχλο  και αυτό που συμβαίνει δεν είναι παρά μια ασυντόνιστη οχλοβοή, χωρίς στόχους, προοπτική και σκοπούς.

Και ο πολίτης αναρωτιέται: «μπορώ ακόμη να αλλάξω τα δεδομένα;» Σαφώς. Αρκεί να υπάρξει θέληση και τάση απογαλακτισμού από την συντηρητική παράδοση μιας χώρας της οποίας οι κάτοικοι αντί να σπεύσουν να φιλοσοφήσουν με κάθε τρόπο την ζωή, στρέφονται στην θρησκεία, την αστρολογία και την μαντική.

Νοσηρές και υποτροπιάζουσες συνήθειες στην χώρα της Ψωροκώσταινας που ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις αναλόγως των ατομικών συμφερόντων ή ανέχεται απλά την απόλυτη παρακμή, γιατί τάχα αυτό που αξίζει πάνω απ΄όλα είναι η ψυχοσωματική υγεία. Που με αυτά τα δεδομένα δεν υπάρχει.