Έτσι θα σε θυμόμαστε. Δυνατή και αγέρωχη

Γράφει η Ευαγγελία Μουλά

Χαρά μου, από εκεί πάνω που μας βλέπεις και με ακούς, θέλω να σου πω δυο καθυστερημένα αποχαιρετιστήρια λόγια, καθώς η αιφνιδιαστική σου αποχώρηση δεν μου επέτρεψε να βρίσκομαι κοντά σου να σε κατευοδώσω στο τελευταίο ταξίδι σου.

Δεν θέλω να πω ποια ήσουν ως σχολική σύμβουλος, επιστήμονας και λογοτέχνης, ή ποιο ήταν το έργο σου και οι δράσεις σου.

Αυτά είναι γνωστά και καταγεγραμμένα. Θέλω με δυο λόγια να πω τι ήσουν για μένα. Σε γνώρισα μια σημαδιακή ημέρα.

Την επομένη της νίκης της εθνικής μας ομάδας στο Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας επί της Αμερικάνικης ντριμ τιμ,  Σεπτέμβρης 2006.

Η ξεχασμένη ανοικτή τηλεόραση στην αίθουσα του συλλόγου διδασκόντων στο 6ο γυμνάσιο έδειχνε σκηνές από την μεγάλη νίκη της προηγούμενης ημέρας.

Εσύ, καθισμένη πάνω σε ένα θρανίο, πανηγύριζες με πάθος και μετέδιδες κύματα θετικής ενέργειας και ενθουσιασμού. Και αυτή η πρώτη εντύπωση, ενός ανθρώπου άμεσου και ανυπόκριτου, πληθωρικού και διαχυτικού, ενός ανθρώπου που τολμά να ανατρέπει τα στερεότυπα, που δεν φοβάται να εκτίθεται, που τολμά να είναι ο εαυτός του, ήταν η αιτία να σε αγαπήσω και παρέμεινε αναλλοίωτη ως το τέλος.

Έκτοτε και για τα επόμενα 12 χρόνια φιλίας μας, θέλω να σ' ευχαριστήσω για όσα μοιραστήκαμε, για τις επιστημονικές μας συνεργασίες, για τις παιδαγωγικές μας ανησυχίες, για τον προβληματισμό μας για τα εκπαιδευτικά πράγματα μέχρι για τις ατέλειωτες εξομολογητικές μας κουβέντες, την συντροφικότητα αλλά και τις γλυκές ώρες της χαλάρωσης και της διασκέδασης.

Σ’ ευχαριστώ ακόμα για την τιμή να είμαι η πρώτη σου αναγνώστρια και σχολιάστρια στα λογοτεχνικά γραπτά σου αυτής της περιόδου.  Σ’ ευχαριστώ όμως κυρίως για αυτό που ήσουν.

Για την αθωότητα της ματιάς σου στον κόσμο, για την ανθρωπιά και την ευαισθησία σου, για το ιδιαίτερο χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό σου, για την σαρωτική αποφασιστικότητα και τον δυναμισμό σου, για την άκαμπτη αισιοδοξία σου και την αδιαπραγμάτευτη κατάφασή σου στη ζωή, για την ανεξάντλητη δοτικότητά σου, για τη ανυπέρβλητη αγάπη και αφοσίωσή σου, στο μεγαλύτερο όπως έλεγες δώρο της ζωή σου, τον γιο σου τον Φωτεινό.

Το πιο γοητευτικό όμως κομμάτι σου, αυτό που θα μου λείψει πιο πολύ,  ήταν οι πολλές μικρές αδυναμίες σου, αυτές που σε κατέβαζαν από το θώκο της δημόσιας εικόνας σου και σε έκαναν να μοιάζεις με μικρό παιδί.

Ένα παιδί που ήταν ευάλωτο και κάποτε ακόμα και φοβισμένο, που χρειαζόταν μια αγκαλιά και μια ενθάρρυνση για να παίρνει δύναμη και μετά να την πολλαπλασιάζει και να την μοιράζει απλόχερα.

Χαρούλα μου, έφυγες από κοντά μας με παλληκαρήσια γενναιότητα, χωρίς να επιτρέψεις σε κανέναν να διανοηθεί καν τον αγώνα που έδινες, κρύβοντας επιμελώς τα ίχνη της καθημερινής σου πάλης.

Αλλά,  Χαρά μου, στην ουσία δεν αρρώστησες ποτέ. Καθώς η γλώσσα, την οποία υπηρετούσες με προσήλωση  ήταν για σένα πάντα καθοριστική κι εφόσον τα όρια της γλώσσας μας είναι αυτά του κόσμου μας, σύμφωνα με τα όσα δήλωσες στην ομιλία σου στο 2ο επιστημονικό forum «Ογκολογία Quo Vadis?» πριν ακριβώς από έναν χρόνο, δεν αποδέχθηκες ποτέ τον όρο άρρωστη ή ασθενής.

  Γιατί πραγματικά ούτε η ρώμη, ούτε το σθένος σου έλειψαν ποτέ, μέχρι την τελευταία στιγμή. Και  πιστεύω πως όλοι μας έτσι θα σε θυμόμαστε. Δυνατή και Αγέρωχη.