«Τακτοποιημένη Ζωή»  του Κυριάκου Κώστα

Γράφει η Μαίρη Παπανδρέου

Ο συγγραφέας Κυριάκος Κώστας, ξαφνιάζει ευχάριστα με τα 15 διηγήματα του βιβλίου του «Τακτοποιημένη Ζωή», εκδόσεις «Πηγή» 2018. Ο Κυριάκος Κώστας, γεννήθηκε στις ΗΠΑ το 1973, σπούδασε Τουριστικά Επαγγέλματα και ξένες γλώσσες στην Ελβετία, εργάστηκε σε διάφορες χώρες της Ε.Ε.,  ζει κι εργάζεται μόνιμα στη Ρόδο.

Το 2017, βραβεύτηκε σε Λογοτεχνικό Διαγωνισμό που είχε διοργανωθεί από το περιοδικό «Fractal» και την «Ανοιχτή Βιβλιοθήκη», ανάμεσα σε 1300 διαγωνιζόμενους. Πιστεύοντας στην αέναη Μάθηση, παρακολουθεί Σεμινάρια «Δημιουργικής Γραφής» στο «Διεθνές Κέντρο Συγγραφέων και Μεταφραστών Ρόδο» και παίρνει μαθήματα πιάνου.

Στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του «Τακτοποιημένη Ζωή», ξαφνιάζει με την ποικιλότητα των 15 κεφαλαίων και την εμβάθυνση στους ανθρώπινους χαρακτήρες. Με λογοτεχνική δομή και σαφήνεια, δίνει ανάγλυφη την σημερινή μας κοινωνία, τα προβλήματα και τους προβληματισμούς των ανθρώπων, που προέρχονται από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, έχουν διαφορετική μόρφωση, ιδιαίτερες επαγγελματικές απασχολήσεις, με ξεχωριστά προσωπικό προβλήματα, που όμως, η μοναξιά και η έλλειψη βαθύτερης επικοινωνίας, είναι έκδηλη σε όλα τα επίπεδα.

Ο κάθε ήρωας και ηρωίδα του, είναι ‘αναγνωρίσιμοι’ χαρακτήρες που συναντάμε καθημερινά, και η σύγχρονη κοινωνία, αποτυπώνεται με μοναδικό τρόπο, δίνοντας αλήθειες με λογοτεχνική δομή και ψυχολογική εμβάθυνση. 

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του «Τακτοποιημένη Ζωή», ο Κυριάκος Κώστας διατυπώνει με σαφήνεια την αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα του σήμερα, καθώς αναρωτιέται: «Άραγε, μπορεί κανείς να προετοιμαστεί ώστε να μην πέσει στην παγίδα που μας εγκλωβίζει μέσα σε ένα ατέρμονο αίσθημα αβεβαιότητας, ανασφάλειας και κατ’ επέκταση μοναξιάς;

Είναι αρκετό να έχει γνωρίσει κανείς το άλλο του μισό για να ζήσει μια ευτυχισμένη καθημερινότητα; Κατά πόσο μπορεί ο άνθρωπος να δαμάσει το θηρίο που λέγεται «εγώ» μέσα του, ώστε να σβήσει τη δίψα του για περισσότερη αναγνώριση και επιβεβαίωση; Είναι μήπως, τελικά, οι ζωές μας όμορφες και ψεύτικες, σαν τις κούκλες στις βιτρίνες που λάμπουν πίσω από το αψεγάδιαστο, αφιλτράριστο τζάμι»;

Οι τόσο διαφορετικές ανθρώπινες ιστορίες που εκτυλίσσονται στα 15 διηγήματα του βιβλίου «Τακτοποιημένη Ζωή» του Κυριάκου Κώστα, γεμάτες τρυφερότητα, ανθρωπιά και αλήθεια, εκπλήσσουν και συγκινούν τον αναγνώστη, όπως και η αφιέρωση του συγγραφέα: «Στην Έλενα, στον Μπάμπη και στην κα Τίτσα.

Με ευγνωμοσύνη». Τα σύγχρονα προβλήματα των ανθρώπων μέσα στην μοναξιά της σημερινής μας κοινωνίας, υπογραμμίζονται πολύ σωστά, όπως με τη φράση: «Αλλά ακόμα και στο κινητό, σπάνια την καλούσαν, αφού είχαν καθημερινά σχεδόν επικοινωνία μέσω του διαδικτύου».

Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που «εμπλέκει» τη ζωή της επαρχίας και ιδιαίτερα περιγραφικά δίνει ανάγλυφα την ατμόσφαιρα των νησιών της Δωδεκανήσου, όπως π.χ. της Σύμης, της Χάλκης κ.α. Γράφει π.χ. για την ηρωίδα ενός κεφαλαίου: «Εδώ, θα μπορούσε να νικήσει τη μοναξιά κι εδώ θα μπορούσε να αρχίσει και πάλι να ζει».

«Πατρίδα μου είναι ο τόπος όπου μπορώ να χαμογελώ χωρίς προσπάθεια», τόσο απλή αλλά αληθινή τοποθέτηση.

Ψυχολογικές και ταυτόχρονα φιλοσοφικές τοποθετήσεις, αλήθειες διατυπωμένες απλά: «…τελικά δεν είμαστε τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από τις αποφάσεις που παίρνομε, τις επιλογές που κάνουμε».

Είναι αξιοσημείωτο το πόσο διεισδυτικό νου και πόσο θάρρος χρειάζεται αυτή η διατύπωση του συγγραφέα. Δίνει επίσης με απλά λόγια, αλλά με σαφήνεια, τη έννοια του «εγωκεντρισμού» σε σχέση με την «ανασφάλεια», κι ακόμα θέτει το ερώτημα: «…πόσο δεσμευτική μπορεί να είναι μία βέρα».

Γράφει μια την ηρωίδα ενός διηγήματος: «Φοβόταν να αντικρίσει μια απλή πραγματικότητα…» Γεγονός με το οποίο σίγουρα κάποια στιγμή της ζωής μας, όλοι ήρθαμε αντιμέτωποι, έστω κι αν συνειδητά θέλουμε να ξεχνάμε. Μια ακόμα ανείπωτη αλήθεια, ο Κυριάκος Κώστας, διατυπώνει ευθαρσώς: «Η απογοήτευση ήταν κάτι που τον τρόμαζε περισσότερο ακόμα κι από τη μοναξιά».

Στο διήγημά του «Κρυμμένος Θησαυρός», μας ωθεί να σκεφτούμε τις προκαταλήψεις και τις δεισιδαιμονίες.

Μας θυμίζει μέσα από άλλο του διήγημα, την Μεγάλη Καταστροφή της Σμύρνης και Ιστορικά γεγονότα, χωρίς να ξεφεύγει από την λογοτεχνική δομή και έκφραση. Εκπλήσσει τον αναγνώστη, καθώς ωθεί τον αναγνώστη ακόμα και να ερευνήσει – σε περίπτωση που αγνοεί – την Μεταφυσική έννοια του “deza vu”.

Μας φέρνει στο νου και μας ξυπνά τρυφερές αναμνήσεις,  με την περιγραφή της γλυκόλαλης φωνής της γιαγιάς με τα παλιά τραγούδια, που όλοι μας κρύβομε στο νου και στην καρδιά μας. Το μοναδικό γαλάζιο της θάλασσας της Ρόδου, δεν θα μπορούσε να λείψει από τα κείμενά του, καθώς περιγράφει: «Ποτέ δεν χόρταινε να χάνεται με τα μάτια μέσα στο ατελείωτο γαλάζιο».

«Η απλή αυτή κίνηση ήταν το φάρμακό του απέναντι στα προβλήματά του». Τονίζει και επεξηγεί, την τόσο παραμελημένη σήμερα, «συναισθηματική αξία» και αναρωτιέται ο συγγραφέας: «Ποια είναι η τιμή της; Μετριέται με νούμερα»;

Πρωτότυποι τίτλοι διηγημάτων, όπως «Το όνομα του χρόνου» και τα αυθεντικά κείμενα, που αναδίδουν αλήθεια και φρεσκάδα. «Μόνο ο χρόνος δεν πεθαίνει» μας λέγει ο συγγραφέας!

Αλήθεια ποιητικά δοσμένη, όπως π.χ. οι τίτλοι των κεφαλαίων «Κομψές Αποστάσεις» και «Απρόσιτες Σχέσεις», που εκφράζουν πραγματικότητες! Το κλείσιμο του τελευταίου διηγήματος, πραγματικά απρόβλεπτο. Το βιβλίο «Τακτοποιημένη Ζωή» του Κυριάκου Κώστα, δεν διαβάζεται μόνον μια φορά, αλλά επανέρχεσαι στα κείμενά του, με το ίδιο πάντα ενδιαφέρον, καθώς η ανάγνωσή του είναι πολυεπίπεδη.