Αναζητώντας  «αξιόλογους» ανθρώπους...

Γράφει η ψυχολόγος, Msc
Μαρία Καρίκη

Έρχεται η στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου όπου οι σχέσεις του επαναπροσδιορίζονται. Φτάνουν τα παιχνίδια, τα ψέματα, οι συμβιβασμοί και το «λίγο». Τίποτα από συνήθεια, από υποχρέωση, από βόλεμα πια. Θέλεις εκείνη την ποιότητα που σε γεμίζει, σε αγαλλιάζει, σε κάνει να θες να γίνεις καλύτερος. Έχεις ανάγκη από ανθρώπους γύρω σου που έχουν να σου πουν αλήθειες, να σε εμπνεύσουν, να σε προσεγγίζουν χωρίς συμπλέγματα και προβολές. Είναι η στιγμή που ψάχνεις για εκείνο το «άγγιγμα» το αυθεντικό, το ουσιαστικό, το λυτρωτικό.

Δεν ξέρεις αν είναι η απογοήτευση ή η ωριμότητα ή η μοναξιά που σε κάνουν να θες το «παραπάνω», το πιο «βαθύ» στις συναντήσεις σου με τους άλλους. Ωστόσο, ξέρεις ότι ψάχνεις την απάντηση για το ανικανοποίητό σου. Μπορεί να φταις εσύ, μπορεί οι γύρω σου. Μπορεί να ευθύνεται η αφύπνισή σου... Αναζητάς τους ανθρώπους εκείνους που δεν θα φύγουν, δεν θα σε προδώσουν, δεν θα φοβηθούν. Αυτούς που μένουν στα δύσκολα, που έχουν πάντα κάτι σημαντικό να σου πουν γιατί σε σέβονται και σε αγαπάνε ειλικρινά, καθάρια. Αυτούς που ακόμα και η σιωπή τους, η παύση τους, το βλέμμα τους, η απουσία τους έχουν κάτι να σου πουν..!

Πόσο δύσκολο είναι να τους συναντήσεις;
Αναρωτιέσαι αν ψάχνεις σε λάθος κατεύθυνση, αν έχεις λάθος κριτήρια... αν τους προσπέρασες, αν τους άφησες να φύγουν..! Η ανάγκη σου για μια ουσιαστική επαφή και επικοινωνία σε κατατρέχει.

Συγκρίνεις, θυμάσαι, νοσταλγείς. Πόσες σχέσεις δεν άντεξαν μπροστά στο ύψος των περιστάσεων; Πόσες σχέσεις δείλιασαν τη στιγμή μιας μεγάλης απόφασης; Πόσες σχέσεις βάλτωσαν μέσα στην ανωριμότητα, την ανασφάλεια και τον εγωισμό; Πόσοι άνθρωποι συναντήθηκαν σε λάθος χρόνο; Πόσοι άνθρωποι φοβούνται να εκδηλώσουν αυτό που πραγματικά είναι; Να κάνουν το πρώτο βήμα;

Και έτσι μπερδεύεσαι περισσότερο... Πώς να βρεις αυτό που κρύβεται; Πώς να καταλάβεις εκείνο που σιωπά; Πώς να ερμηνεύσεις «σωστά» την αλήθεια που δεν φτάνει ποτέ σε σένα; Απορείς, αναρωτιέσαι, υποθέτεις, και πάλι από την αρχή... Επιμένεις όχι γιατί είσαι απαραίτητα δυνατός, αλλά γιατί δεν αντέχεις το «κενό» σου. Δεν μπορείς να δεχτείς το «περίπου», το «ίσως», το «μπορεί». Που πήγαν οι ξεκάθαρες απαντήσεις; Οι σταθεροί, αποφασιστικοί, αγέρωχοι άνθρωποι;
Κοιτάς στα μάτια του συνανθρώπου σου και «διαβάζεις» τη μοναξιά, την απόγνωση, το άγχος, την κούραση. Όλα τα καλά έχουν θαφτεί κάτω από όλο αυτό το «βάρος». Ψάχνεις για ένα σημάδι, μια χαραμάδα για να καταλάβεις περισσότερα. Μπερδεύεσαι, όμως, και πάλι γιατί πέφτεις πάνω σε αντιφάσεις, άμυνες και μια απόσταση που σε αποθαρρύνει.

Σαν να μη θέλει ο άλλος να τον καταλάβεις. Σαν να έχει πια συνηθίσει στη μοναξιά του. Έχει μάθει να αποκαλύπτεται μέχρι εκεί που νιώθει ασφαλής. Δεν θέλει να εκτεθεί...να χάσει τον έλεγχο...να πιστέψει...    

Πώς έχουμε γίνει έτσι; Αποξενωθήκαμε από τη χαρά, την ένωση, το γέλιο, την απλότητα, την παρόρμηση. Όλα σχεδόν μεθοδευμένα, επιτηδευμένα, υπό έλεγχο! Από τη μία ο φόβος της δέσμευσης, από την άλλη ο φόβος της απόρριψης...

Σίγουρα υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι εκεί έξω που ανυπομονείς να γνωρίσεις, να θαυμάσεις και να «πάρεις» από αυτούς. Εύχεσαι να τους συναντήσεις κάποτε και να «ξεδιψάσεις» την ψυχή σου. Κάθε κουβέντα μαζί τους σου υπενθυμίζει πόσα ακόμα έχεις να μάθεις... Πόσο όμορφο είναι να βλέπεις πέρα από το προφανές, πέρα από το συνηθισμένο...

Με αυτούς τους ανθρώπους δεν θέλεις μόνο να ακούσεις, αλλά να ‘νιώσεις’ όλα εκείνα που σου έχουν λείψει από την εποχή της παιδικής σου αθωότητας όπου όλα έμοιαζαν πιο απλά, πιο αληθινά, πιο αγνά, πιο αυθεντικά... Ψάχνεις να ξανανιώσεις αυτή την αίσθηση της πληρότητας που τόσο εύκολα και τόσο συχνά βίωνες σαν παιδί...