Ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις...

Μπροστά σε διλήμματα, σε αδιέξοδα, σε απογοητεύσεις, σε κρίσεις κατακλύζεσαι από ατελείωτες σκέψεις που ψάχνουν να ξετυλίξουν το μπερδεμένο «κουβάρι» μέσα σου… Προσπαθείς απελπισμένα να βρεις τα λάθη σου, να κατανοήσεις το βαθύτερο, το μη προφανές, να βρεις μια εξήγηση για όλο αυτό που κουβαλάς και σε βαραίνει. Από τη μια θυμώνεις που δεν έρχονται οι απαντήσεις που θες κι από την άλλη αναρωτιέσαι αν θέτεις εξαρχής τις «σωστές» ερωτήσεις!

 

Κι αν δεν σου κάνουν οι εξηγήσεις στις οποίες καταλήγεις; Αν δεν σε πείθουν οι δικαιολογίες που βρίσκεις; Αν δεν σε ικανοποιούν οι θεωρίες σου όπου πάντα οι άλλοι φταίνε περισσότερο; Ίσως γιατί δεν είναι τελικά οι “άλλοι” το ζήτημα, αλλά το πώς εσύ αντιδράς στους άλλους! Δεν μπορείς να προβλέψεις ή να ελέγξεις τους «άλλους».  Δεν μπορεί όλα να είναι επιρροή ή αποτέλεσμα των άλλων.  Τι γίνεται με τη δική μας συμμετοχή; Με τη δική μας ευθύνη; Την ευθύνη ενός εαυτού που είναι υπόλογος των επιλογών και των αποφάσεών του…
Δεν χρειάζεται η ευθύνη να μεταφράζεται σε ενοχή ή σε λάθος. Η ευθύνη απέναντι στην ίδια μας τη ζωή και την ποιότητά της εμπεριέχει την αξιοπρέπεια μια αλήθειας που παραδέχεται την τρωτή της φύση.

 

Που τολμά να μην παθολογικοποιεί τα πάντα και να μην κρύβεται από τις συνέπειες και την κριτική. Ίσως να μην έχουν τόση σημασία οι ερωτήσεις καθαυτές που προκύπτουν από την αναζήτηση ενός «γιατί» που πονάει ή πληγώνει όσο το ότι μπαίνουμε στη διαδικασία να σταθούμε απέναντι στις άτακτες και φορτισμένες σκέψεις μας προσπαθώντας να βρούμε μια άκρη. Δεν υπεκφεύγουμε, δεν προσπερνάμε, δεν αποποιούμαστε την τριβή με ό,τι μας ζορίζει.
Μοιάζει με μια αέναη μάχη ανάμεσα στο επιθυμητό και στο γενόμενο. Πόσο απέχει άραγε η πραγματικότητα από το ιδεατό του καθενός;

Όταν αποκλίνεις από τους στόχους σου, από την έκβαση που προσδοκούσες, από τα όνειρά σου, από τους ανθρώπους που λαχτάρισες και σε απογοήτευσαν, από το «πολύ» που έχεις ανάγκη σε κάθε πτυχή της ζωής σου, τότε κοντοστέκεσαι και αναστοχάζεσαι αναζητώντας εκείνο το σημείο όπου άλλαξαν όλα…
Θα μπορούσες να το είχες δει έγκαιρα; Θα μπορούσες να είχες αντιδράσει διαφορετικά; Θα μπορούσες να δεις πέρα από το θυμωμένο και ανασφαλές «Εγώ» σου; Και πάλι σε δυσκολεύουν οι απαντήσεις!

Πώς θα μπορούσα να δω αυτό για το οποίο δεν ήμουν έτοιμος, ώριμος, αφυπνισμένος;
Μερικές φορές μόνο η αποτυχία ή η απουσία σε κάνει να βλέπεις πιο καθαρά, πιο λυτρωτικά (εκ των υστέρων φυσικά)…
Και έρχεται κάποια στιγμή που σταματάς να ψάχνεις για συγκεκριμένες απαντήσεις και αρχίζεις να ψάχνεις το νόημα των πεπραγμένων της ιστορίας σου, το «μάθημα» πίσω από το “τέλος”, την ουσία πέρα από την πικρία, τον εαυτό σου μέσα από τα λάθη σου…

Ξανασυστύνεσαι απέναντι σε έναν εαυτό που δεν τον νοιάζει πια τι έχασες, αλλά τι βρήκες μέσα από τη διαδρομή σου… Δεν τον νοιάζουν οι απώλειές σου, αλλά οι συνειδητοποιήσεις σου…  Νιώθεις ξαφνικά ότι δεν σε ορίζουν οι ελλείψεις σου, αλλά οι κατακτήσεις σου. Δεν έχει σημασία αν σε άφησε κάποιος, αλλά το αν εσύ αγάπησες όσο θα ήθελες, ανεξάρτητα από την κατάληξη.
Δεν έχει σημασία αν δεν πέτυχες όλα όσα ήθελες, αλλά αν απόλαυσες και έζησες την κάθε στιγμή σου. Αν παθιάστηκες με κάτι, αν εμπνεύστηκες, αν «γέμισες» από αναμνήσεις δυνατές, αν άφησες με κάποιον τρόπo το «αποτύπωμά» σου σε αυτό τον κόσμο…

Ίσως, τελικά, οι ερωτήσεις που δεν έχουν απαντήσεις να «πρέπει» να μείνουν αναπάντητες γιατί δεν μπορούν να χωρέσουν τόσο πόνο, αμφιβολίες, απωθημένα συναισθήματα, λόγια ανείπωτα, αποφάσεις που δεν πάρθηκαν ποτέ, ανατροπές που αναβλήθηκαν επ’αόριστον… Καμία απάντηση, άλλωστε, δεν θα είναι αρκετή για μια ζωή που δεν βιώθηκε…!