Μια Κιβωτός των Ανθρώπων

Γράφει ο
Θάνος Ζέλκας

Συνήθως οι άνθρωποι που καταφέρνουν να ξεχωρίσουν λόγω της προσωπικότητας ή του έργου τους γίνονται γνωστοί με το μικρό τους όνομα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τον πατέρα Αντώνιο, τον ιδρυτή της “Κιβωτού του Κόσμου”, που πριν λίγες ημέρες βραβεύθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το βραβείο του Ευρωπαίου Πολίτη για το 2018. Μια ακόμα αναγνώριση του τεράστιου έργου που έχει επιτελέσει αυτός ο άνθρωπος και τιμά όχι μόνο την Εκκλησία αλλά και ολόκληρη τη χώρα.

Ο πατήρ Αντώνιος Παπανικολάου έκανε κάτι που φαντάζει και είναι σχεδόν απίστευτο. Κατάφερε ξεκινώντας από μια πολύ δύσκολη γειτονιά να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει δεκάδες εθελοντές, να σώσει παιδιά από την καταστροφή και να δημιουργήσει μια οργάνωση που δεν έχει στόχο την ιδρυματοποίηση των παιδιών αλλά την ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους μέσα από την όποια οικογένεια υπάρχει, συμβάλλοντας με τα άκρως απαραίτητα σε αυτήν.

Οι περιγραφές του και η προσέγγιση του προβλήματος, το οποίο ανέλαβε να διαχειριστεί είναι τόσο απλή που ακούγοντάς τον κάποιος πείθεται ότι είναι το πιο απλό πράγμα στον κόσμο. Ας αναλογιστούμε όμως πόσο δύσκολο είναι να κερδίσεις την εμπιστοσύνη ενός εφήβου που το μόνο του καταφύγιο είναι ο δρόμος και η κοινωνία φρόντισε από νωρίς να του δείξει το πιο σκληρό της πρόσωπο.

Το παιχνίδι το κέρδισε γιατί πρώτον πήγε ο ίδιος στα παιδιά και δεύτερον δεν πήγε για να τους κάνει κατήχηση. Έπαιξε μαζί τους, κέρδισε την εμπιστοσύνη τους και τους άφησε να ανοιχτούν αυτά και να του πουν τα προβλήματά τους.

Σιγά σιγά το παιχνίδι απέκτησε άλλη διάσταση. Τα παιδιά της πλατείας έγιναν η δική του οικογένεια και η διάθεσή του για προσφορά απέκτησε σάρκα και οστά.

Η “Κιβωτός του Κόσμου” είναι η ζωντανή απόδειξη των πραγμάτων που μπορεί να πετύχει κάποιος που έχει όραμα, θέληση, υπομονή και επιμονή. Ο πατέρας Αντώνιος ποτέ δεν έκανε έρανο. Προσέφερε ο ίδιος από το δικό του υστέρημα κι ύστερα ακολούθησαν κι άλλοι το παράδειγμά του, καθώς οι πράξεις είναι ισχυρότερες ακόμα κι από τους πιο συγκινητικούς λόγους.

Στην εποχή που σε όλο τον κόσμο αναζητούνται οι διαφορές για να μαλώνουν οι άνθρωποι μεταξύ τους, αυτός ο ιερέας προσπαθεί να ενώσει, να γεφυρώσει τα χάσματα, να διαδώσει με το δικό του απλό και υπέροχο τρόπο την ουσία του Χριστιανισμού. Το “αγαπάτε αλλήλους”. Δεν ξεχωρίζει τα παιδιά με εθνικότητες, χρώματα, φυλές, θρησκείες. Ανοίγει μια αγκαλιά και σκοπός του είναι να τα κάνει να πιστέψουν στον εαυτό τους. Γιατί αυτό έχουμε ανάγκη ως κοινωνία. Ανθρώπους γεμάτους αυτοπεποίθηση που δεν αφήνουν τα παιδικά τους τραύματα να γίνουν οι πληγές της μελλοντικής κοινωνίας.

Μια άλλη εκπληκτική προσέγγιση που κάνει η “Κιβωτός του Κόσμου” είναι αυτή των μονογονεϊκών οικογενειών. Δεν διοργανώνει συσσίτια. Δίνει τα απαραίτητα στις μητέρες για να μαγειρέψουν στα παιδιά τους και απαιτεί να πηγαίνουν τα παιδιά στο σχολείο, γιατί πιστεύει ότι τα παιδιά που μορφώνονται μόνο χρήσιμα μέλη της κοινωνίας μπορούν να γίνουν.

Ο πατήρ Αντώνιος είναι αδιαμφισβήτητα η προσωπικότητα των ημερών μας. Όχι για όλα όσα πέτυχε που είναι τεράστια, αλλά γιατί είναι η προσωποποίηση της προσπάθειας και της αφοσίωσης σε αξίες και ιδανικά που εκλείπουν στις μέρες μας.
Είναι υποχρέωση όλων μας να στηρίξουμε κάθε πατέρα Αντώνιο που αγωνίζεται κόντρα στο ρεύμα της εποχής και να δομήσουμε μια κοινωνία που θα σέβεται το βασικό της κύτταρο.
Τον άνθρωπο.