Ελληνικός οργανισμός τουρισμού  (Ε.Ο.Τ.): Ένα σύμβολο του τουρισμού και της χώρας

Γράφει ο αρχιτέκτονας
Αγαπητός Ξάνθης

Στην πρόσφατη επίσκεψη του τ. Γεν. Δ/ντη του ΕΟΤ κ.Κώστα Κατσιγιάννη στη Ρόδο, είχα την ευχαρίστηση αλλά και την τιμή να μου ενεχυριάσει το βιβλίου του  «Ε.Ο.Τ-ταξίδι στο χρόνο» που εκδόθηκε από τις Γραφικές Τέχνες ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΑΕ, Αθήνα: 2017.

Αποτελεί ένα πόνημα με ιστορικο-συναισθηματικά στοιχεία μιας μεγάλης και λαμπρής περιόδου λειτουργίας του Οργανισμού.

Ουσιαστικά οι περίοδοι είναι δύο: 1929-1935 και 1951-2016.
Μέσα από την πένα του συγγραφέα αλλά και τα βιώματά του ξεφυλλίζεται η ιστορία του ΕΟΤ σαν μια μορφή εγκυκλοπαιδικών γνώσεων, όχι μόνο για τους παλιότερους αλλά και για τους νεώτερους.

Είναι οι γνώσεις που παρέχουν ονοματολογία αλλά και έργα για να κτιστεί το μεγαθήριο του σημερινού τουριστικού προϊόντος.
Η διαδρομή του Οργανισμού αποτυπώνεται σε λίγε λέξεις από τον τ. Υπουργό Τουρισμού, κ. Νίκο Σκουλά: «όποια χώρα δεν διαθέτει Οργανισμό Τουρισμού, θα πρέπει να το δημιουργήσει στα πρότυπα του παλιού δικού  μας ΕΟΤ».

Δεν θα σταθώ σε όνομα και προσωπικότητες που πέρασαν από τα γραφεία του Οργανισμού, όμως εκείνο που μπορώ να αποδώσω είναι το πάθος που εξέφραζαν άτομα που γνώρισα προσωπικά μετά το 1988 (χρόνο προσλήψεώς μου στον εξαίρετο ΕΟΤ).
Είναι το τουριστικό αντικείμενο της εργασίας τόσο ενδιαφέρον που συνδυάζει την αισθητική και τη φιλοξενία, τα έργα και την ανάπτυξη, την κοινωνικότητα και την επικοινωνία, τη διαφήμιση και την προβολή, την παιδεία και την τουριστική συνείδηση, τις προδιαγραφές και την ορθότητα του τουριστικού σχεδίου.

Όλα μαζί και με το ανθρώπινο δυναμικό να επιτελεί παραγωγικό έργο, συντελέστηκε το «Θαύμα» του τουρισμού και η μεγάλη απογείωσή του στις αρχές του ’70. Για να αναπτυχθεί ίσως υπέρμετρα τις επόμενες δεκαετίες, για να φτάσει σήμερα στο κρίσιμο σημείο επιλογής και σχεδιασμού στρατηγικής για την επόμενη δεκαετία.   

Το μοντέλο του μαζικού τουρισμού σε συνδυασμό με τα φυσικά πλεονέκτημα της χώρα μας έχει παρέλθει και οφείλουμε να δημιουργήσουμε το αντίρροπο ρεύμα της αειφόρου τουριστικής ανάπτυξης.
Ο πελάτης σήμερα  δεν είναι περιηγητής, ούτε ερευνητής (όπως παλαιοτέρα), αλλά τεχνογνώστης (και όχι φυσιογνώστης). Είναι το άτομο της τεχνικής ανωνυμίας.
Η χθεσινή ατομικότητα, η προχθεσινή ετερότητα εξαφανίζονται μέσα από τη καταιγιστική μαζικότητα της εποχής που απορροφά κάθε τι ξεχωριστό και συνάμα γίνεται όπλο των κακόγουστων πελατών.   

Η νέα πρόκληση είναι το διαδίκτυο, όπου γίνεται τετράδιο στη βαλίτσα του τουρίστα με εύκολες επιλογές κριτικής και επιβράβευσης. Το «γρήγορο» αντικατέστησε τη σωφροσύνη και το εγώ χάθηκε στο όλο των social media.
Εδώ έγκειται και η ιδέα των «smart islands», των νησιών που στηρίζουν τη βιωσιμότητα σε κύριους τομείς λειτουργίας στην επίθεση του μαζικού «άγνωστου» τουριστικού ρεύματος. Τα απόβλητα, τα απορρίμματα, η ύδρευση, η προσβασιμότητα, η διαχείριση των ακτών και του περιβάλλοντος, η δίκαιη ανάπτυξη, ο πολιτισμός, η ορθή διοίκηση αποτελούν αναπόσπαστα κομμάτια, της αειφορίας, δηλαδή αυτών των νησιών που διεκδικούν τη διαγενεακή ισότητα.
Το νησιά μας δεν είναι ξερά τοπία, σύνολα και αριθμοί αφίξεων τουριστών, αλλά είναι ευλογημένοι τόποι φυσικής ομορφιάς και φιλοξενίας.

Οφείλουν να μετατραπούν σε μια μυστικιστική δράση, σε  μια ιεροτελεστία επίσκεψης, σ’ ένα μαγικό κόσμο φαντασίας, σε μια ιδέα.
Αυτό πρέπει να είναι το σλόγκαν των δικών μας «μαργαριταριών» του Αιγαίου. Η σύγκριση με άλλους προορισμούς οφείλει να έχει παρανομαστή την αισθητική και όχι α-τοπία, τον χώρο και όχι την μη χώρο, το φώς και όχι το σκοτάδι…            
Ζούμε σε μια νέα εποχή, όμως τα θεμέλια  του τουριστικού υφιστάμενου οικοδομήματος λέγονται: «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ».
Όλα αυτά και με γλαφυρό τρόπο, παραδίδει στις επόμενες γενιές το βιβλίο ως «Καλεντάρι» της τουριστικής πορείας ενός Οργανισμού για τους συνεχιστές του.   

Η Περιφερειακή Υπηρεσία Τουρισμού Δωδ/σου ως ένα γνήσιο κομμάτι αυτού του Οργανισμού, ιδρυθείσα στις αρχές του ’70 συντρέχουσα με την τουριστική αύξηση των νησιών μας απέδωσε τα μέγιστα, με στελέχη που διακρίθηκαν στον υπηρεσιακό στίβο και με Δ/ντες που ανέδειξαν το ήθος και την ουσιαστική  παρεμβατικότητα ως καθήκον για το δημόσιο όφελος του τόπου. Σήμερα η Δ/νση ανήκει στο Υπουργείο Τουρισμού, όμως η εοτική ψυχή παραμένει αλώβητη και ικανή να συμπαρίσταται το έργο του τουρισμού, από τον οποίο προέρχεται.  
Καλορίζικο το βιβλίο…