Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω

Γράφει ο  Αγησίλαος Γ. Ζαΐρης

Kατ’ αρχάς ένα μεγάλο “ευχαριστώ” στην εφημερίδα μας! Την “Ροδιακή” για το βήμα που μου δίνει.

Όλοι και όλες που με γνωρίζουν και σαν συνδικαλιστή στον Α.Η.Σ. Σορωνής (τόπο που έχω πρώην συναδέλφους φίλους που εκτιμάω) και σαν υποψήφιο δημοτικό και νομαρχιακό σύμβουλο ξέρουν ότι όλα μου τα γραπτά κείμενα τα γράφω εντελώς μόνος χωρίς υποβολείς και διορθωτές.

Και επίσης γνωρίζουν ότι την ψήφο μου δεν την είχε δεδομένη κανένας πολιτικός χώρος.

Ψήφιζα και ψηφίζω με βάση το καλύτερο για την πατρίδα μου, την Ελλάδα και για εμάς. Χωρίς ατομικό συμφέρον.

Γράφω σε ήπιο τόνο αν και τους αξίζουν άλλα κοσμητικά επίθετα που λόγω εφημερίδας και για να μην βρεθώ από κατήγορος, κατηγορούμενος, δεν τα εκφράζω.

Είμαι 70 ετών και εύχομαι ολόψυχα σε όλους και όλες συνταξιούχους προ και μετά τα 70 έτη να μας χαρίζει ο Θεός υγεία και μακροημέρευση για να διαψευτούν όσοι και όσες μας θεωρούν ξοφλημένους και εύχονται να αποδημήσουμε γρήγορα εις Κύριον για να μην παίρνουμε την σύνταξή μας σαν να είναι δικά τους χρήματα.
Αυτοί που εκτός από τα τομάρια τους έχουν οικονομικά, οι οικονομισάριοι, εξασφαλίσει τα παιδιά, τα εγγόνια έως και τα δισέγγονά τους.

Αίσχος. Στους ανέσχυντους που ενώ αυτοί διάγουν βίον προκλητικό σε όλους τους τομείς, εγώ και η συντριπτική πλειοψηφία των συνταξιούχων και μη, εκτός του ότι βοηθάμε, την βγάζουμε, λέγοντας Δόξα τω Θεώ με ένα καφεδάκι σε καφετέρια ή σε κάποιο ταβερνάκι και είμαστε ικανοποιημένοι όταν μπορούμε να έχουμε τα βασικά προς το ζην και να πληρώνουμε λογαριασμούς και ρυθμίσεις μακριά από καταστροφικά πάθη όπως τζόγο, αλκοολισμό και χρηματοδότηση γυναικών πιράνχας.

Θα θίξω ένα κοινωνικό θέμα που όλοι και όλες γνωρίζουν ότι υπάρχει και κάποιοι και κάποιες από προσωπικά μας βιώματα το αναφαίρετο δικαίωμα ενώπιον Θεού, ανθρώπων και δικαιοσύνης κάποιου που έχει προσφέρει και δημιουργήσει με αποδείξεις, έχει μείνει μόνος, όπως το δικαίωμα να έχουν στο όνομά τους ένα σπιτάκι 50-60 τμ., ένα οικοπεδάκι ή ένα χωραφάκι όταν αισθάνονται ανασφάλεια και φόβο για τα γερατειά τους ή από κάποιες ακραίες απάνθρωπες ενέργειες του περίγυρού τους.

Πολλά τα παραδείγματα για όσους και όσες τα έδωσαν όλα και κατέληξαν ή σε γηροκομεία ή παραπεταμένοι σε μια γωνία.

Υπάρχει και το ακραίο, το άδικο, το αδικαιολόγητο να καταγγέλλεται με ψεύδη απροειδοποίητα με εισαγγελική παραγγελία το 2011 για ψυχιατρική εξέταση (από την οποία αυθημερόν κρίθηκε υγιέστατος όντας σε κατάθλιψη που στη δραματική αυτή περίοδο δεν έκανε το παραμικρό επιλήψιμο και ευχαριστώντας τον το γνωρίζει ο αδελφιικός μου επί 30 έτη φίλος και γείτονας Παράσκος Κουδούνης.

Επίσης και εν ζωή και παντοτινά “το ευχαριστώ μου” στον αείμνηστο ψυχίατρο, Ευστάθιο Μανούσο, που εξετάζοντάς με αυθημερόν έδωσε την εντολή να εξέλθω από την ψυχιατρική κλινική του Νοσοκομείου Ρόδου και λέγοντάς μου να έλθουν να τους εξετάσει αυτούς που με οδήγησαν εκεί.

Τελειώνοντας, εκφράζω την παντοτινή αγάπη και πίστη μου στον Θεό που με όπλισε και υπομονή, διαύγεια και καρτερικότητα να νικήσω το τέρας της κατάθλιψης.

Ο αναμάρτητος, η αναμάρτητη, ο αλάνθαστος, η αλάνθαστη.

Πρώτοι τον λίθο βαλέτω!