Η γνώση είναι δύναμη, μήπως είμαστε αδύναμοι;

Κατά κανόνα, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην άγνοια καθ’ αυτή. Άλλωστε, ουδείς γεννήθηκε σοφός. Τα δύσκολα αρχίζουν όταν υπερισχύει η άρνηση παραδοχής της και μοιραία, απουσιάζει η διάθεση για μάθηση. 

 Σε σχέση με την ημερίδα, την οποία διοργάνωσε η ΕΠΣΔ το βράδυ της Παρασκευής στην αίθουσα «Καλλιπάτειρα» με θέμα την «Οργάνωση και λειτουργία αθλητικών ερασιτεχνικών σωματείων (Φορολογικό –λογιστικό πλαίσιο και λοιπές υποχρεώσεις), τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά. Όσοι ανταποκρίθηκαν στην ανοιχτή πρόσκληση (ο κόσμος ήταν αρκετός, εκπροσωπήθηκαν σωματεία ουκ ολίγων αθλημάτων, όμως δυστυχώς, το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να υπερηφανευτεί πως κέρδισε τις εντυπώσεις), είχαν την ευκαιρία να διαπιστώσουν και να κατανοήσουν, πόσο εύκολο είναι να διαβούν τις πύλες ενός συναρπαστικού κόσμου γνώσεων και πολύτιμων πληροφοριών, την ύπαρξη του οποίου μέχρι σήμερα αγνοούσαν. Οι υπόλοιποι απλά έχασαν, αν και θα τους δοθεί η δυνατότητα να ακολουθήσουν, καθώς η απόφαση να συνεχιστούν δράσεις όπως η προχθεσινή, είναι ειλημμένη.

 Ο τρόπος με τον οποίο ανέπτυξε το θέμα της λειτουργίας και της οργάνωσης των σωματείων  ο Αναπληρωτής Καθηγητής των ΤΕΦΑΑ του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, Δημήτρης Γαργαλιάνος, ήταν απολαυστικός.  Απλά, κατανοητά και ευχάριστα, ο καλεσμένος της ΕΠΣΔ ανέλυσε μία προς μία τις θεμελιώδεις αρχές στις οποίες θα πρέπει να στηρίζεται ο σύγχρονος διοικητικός παράγοντας,, προκειμένου να διασφαλίσει τη σε βάθος χρόνου βιωσιμότητα (αθλητική και οικονομική), τη λειτουργικότητα και την ανάπτυξη ενός ερασιτεχνικού αθλητικού συλλόγου,  «φώτισε» τους πολλαπλούς ρόλους που διαδραματίζει και έδωσε στο «πιάτο» μία σειρά από «εργαλεία», τα οποία βοηθούν στην επίτευξη του ζητούμενου.

 Ακολούθως, ο αντιπρόεδρος της ΕΠΣΔ και φοροτεχνικός, Θεοδόσης Στεφανάκης, παρουσίασε λεπτομερώς στους εκπροσώπους των σωματείων έναν «πρακτικό οδηγό επιβίωσης», σχετικό με τις υποχρεώσεις τους προς το κράτος.

 Το σύνθημα «η γνώση είναι δύναμη», με το οποίο ολοκληρώθηκε η ημερίδα, περιέγραψε με τρόπο απόλυτο το περιεχόμενό της και κατέδειξε, πόσο… παρανοϊκό είναι να υπάρχει η απαίτηση-ακόμα και θεσμοθετημένα- για τη συνεχή εκπαίδευση των αθλητών, των προπονητών και των διαιτητών, αλλά όχι και των ανθρώπων των διοικήσεων, που αποφασίζουν για τη μοίρα των πρώτων.