Όταν η σιωπή  γίνεται απαραίτητη

Γράφει η ψυχολόγος, Msc
Μαρία Καρίκη

Μέσα σε έναν κόσμο σύνθετο, απαιτητικό και θορυβώδη η «σιωπή» μοιάζει με πολυτέλεια. Τρέχουμε συνεχώς να προλάβουμε τον χρόνο και όλες τις υποχρεώσεις που προκύπτουν. Αναβάλλουμε τα σημαντικά για αργότερα, χωρίς αυτό το «μετά» να έρχεται σύντομα.

Ασφυκτιούμε, μπουκώνουμε, λιμνάζουμε, αλλά πρέπει  παρόλα αυτά να σταθούμε όρθιοι. Παλεύουμε για να μη χάσουμε την επαφή με τον εαυτό μας, την ταυτότητά μας...

Έχεις τόση ανάγκη να αναστοχαστείς, να προβληματιστείς για το που πηγαίνει η ζωή σου, για το αν είσαι ευτυχισμένος που κυριολεκτικά παλεύεις για λίγο ποιοτικό χρόνο.

Ψάχνεις απεγνωσμένα ένα διάλειμμα, μια παύση για να δεις πιο καθαρά όλα όσα φαίνονται μπερδεμένα, για να ακούσεις τα καταπιεσμένα σου συναισθήματα, τα ανέκφραστα «θέλω» σου. Χρειάζεσαι λίγη σιωπή, λίγη ηρεμία από την καθημερινή σου βαβούρα που σε αποξενώνει από το «κέντρο» σου. Θέλεις να βάλεις τις σκέψεις σου σε μια τάξη, να δεις πέρα από το προφανές, να ανακαλύψεις ξανά τι δεν είναι δεδομένο στη ζωή σου.

Η ιστορία σου γράφεται μια φορά και θες να ξέρεις αν είσαι εσύ που ορίζεις την κατεύθυνσή της. Ποιοι είναι οι άνθρωποί σου, ποια τα όνειρά σου, ποιες οι επιθυμίες σου.

Πόσο απέχεις τελικά από την ισορροπία, τη γαλήνη της ψυχής σου. Θες να αντιληφθείς τα λάθη σου, τις κακές σου συνήθειες, τις εσφαλμένες σου επιλογές. Όχι για να θυμώσεις, αλλά για να αφυπνιστείς και να ελευθερωθείς από όσα νόμιζες ότι ήταν για εσένα.

Να επαναπροσδιορίσεις τα κριτήριά σου για τους ανθρώπους, τις σχέσεις, τις προτεραιότητες που μέχρι τώρα είχες.

Κάποιες στιγμές στη ζωή σου έχεις τόση ανάγκη να «βουτήξεις» στη σιωπή που θα θυσίαζες και θα αντάλλασσες πολλά για να το καταφέρεις. Σαν να ήθελες για λίγο να απουσιάσεις από την ίδια σου την ύπαρξη, από εκείνες τις εσωτερικές φωνές και επιταγές που ολοένα και σου γυρεύουν διάφορα. Νιώθεις μερικές φορές λες και δεν έχεις το δικαίωμα να ξαποστάσεις, να αρνηθείς, να αναθεωρήσεις και απλά να μείνεις μόνος.

Όχι, δεν θες να εγκαταλείψεις ή να λιποτακτήσεις. Αγαπάς τη ζωή και τον αγώνα της. Αναζητάς, ωστόσο, τη μοναξιά για να συμφιλιωθείς ξανά με ό,τι έχεις ξεχάσει και παραμελήσει. Χρειάζεσαι να έρχεσαι σε επαφή με το «παιδί» μέσα σου που σου θυμίζει τι είσαι πραγματικά και για που ξεκίνησες.

Η σιωπή και η μοναξιά είναι πλέον παρεξηγημένες έννοιες σε μια κοινωνία που θέλει όλα τα μέλη της να τρέχουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες. Είναι παράξενο, σχεδόν αποκλίνον να θες να μείνεις για λίγο μόνος σου. Κάτι τρέχει μαζί σου όταν δηλώνεις πως θες που και που να αποστασιοποιείσαι και να ανασυντάσσεσαι.

Η αποξένωση από τον ίδιο σου τον εαυτό θεωρείται πλέον κάτι συνηθισμένο και απλά πρέπει να το αντέξεις. Κανένας λόγος για τις επιπτώσεις, τους κινδύνους της αλλοτρίωσης από την ίδια μας τη φύση.

Ίσως η σύγχρονη ανθρώπινη επανάσταση να είναι νοητική-πνευματική και να ξεκινάει από μέσα μας τελικά. Μια αντίδραση απέναντι σε έναν βολεμένο, καταπιεσμένο, αποπροσωποιημένο εαυτό που δεν θέλει να σκέφτεται και να διαλογίζεται.

Που προτιμάει να μην ζορίζεται, να μην πονάει, να μη ρισκάρει, να μην ανατρέπει. Που προτιμάει να συμβιβάζεται και να συνηθίζει μια ζωή που δεν τον εκφράζει πια. Κι όλα αυτά μέχρι όσο νομίζει ότι αντέχει... γιατί δεν θα αντέξει για πολύ και όλοι το γνωρίζουμε αυτό.

Ο ψυχισμός δεν υποτάσσεται στην εκλογίκευση και στο βόλεμα. Δεν μπορεί να συνεχίσει να ζει ανικανοποίητος, διψασμένος, λειψός... Δεν δέχεται υποκατάστατα, ούτε τεχνοκρατικά επιχειρήματα. Δεν πείθεται με κάτι άλλο από την αλήθεια, την ανάγκη και την επιθυμία. Δεν αναγνωρίζει αναβολές και εκπτώσεις.

Ο ψυχισμός δεν ξεγελιέται, ούτε κατευθύνεται. Είναι η πιο αυθεντική μας εκδοχή που θέλει να παραμείνει συγκροτημένη, ισορροπημένη και αντιπροσωπευτική του «ποιοι είμαστε» κάτω και πίσω από όλα τα επίκτητα, τα επιφανειακά, τις αυταπάτες και τις «κατασκευασμένες» πολιτισμικά ανάγκες. Να θυμάσαι πως όταν σιωπάς μπορείς να ακούσεις πιο καθαρά, πιο έντονα, πιο ειλικρινά τον εαυτό σου... και ίσως αυτό που θα ακούσεις να μη σου αρέσει... Για πόσο ακόμα, όμως, μπορείς να αναβάλεις αυτή τη συνάντηση;  Δεν πρόκειται για μια συνάντηση κατηγορίας ή τιμωρίας, αλλά για μια συνάντηση υπενθύμισης αυτών που κάποτε είχαν αξία και προτεραιότητα για σένα...