Οι αρχές στους άριστους. «Εις όρος ο δόξας σοφός ή αγαθός είναι κρατεί και άρχει»

Γράφει ο
Ιωάννης Κούρτης  
Πρόεδρος της Σχολικής Επιτροπής Α/θμιας Εκπαίδευσης Δήμου Ρόδου

Ο τόπος χρειάζεται πολιτική στρατηγική και όραμα και όχι πολιτικά παιχνίδια σε βάρος των πολιτών.  Ο δύσκολος δρόμος στην πολιτική είναι ο ανηφορικός.

Το πρόβλημα της Νέας Αγοράς  είναι διαχρονικό.  Είναι πρόβλημα δεκαετιών. Η Νέα αγορά  αποτελεί  μνημείο, η αξιοποίηση του οποίου θα το καταστήσει στολίδι για το νησί της Ρόδου.   

Σήμερα βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης, ενώ υπάρχουν ανείσπρακτες οφειλές της τάξεως  πολλών  εκατομμυρίων ευρώ, που κάποιοι και για καθαρά  ψηφοθηρικούς λόγους -που άπτονται  μικρής μερίδας του ροδιακού λαού- οδήγησαν στην υπάρχουσα κατάσταση και στα δεδομένα  του σήμερα.  Καμία Δημοτική Αρχή δεν κατάφερε να το επιλύσει σπάζοντας αυγά και ρίχνοντας γροθιά στο μαχαίρι. Η παρούσα τολμά.
 

Έχει  στο πρόγραμμα της την αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας και όχι το ξεπούλημα που κάποιοι  ελαφρά τη καρδία επικαλούνται.  Σε ένα μεγάλο βαθμό κατάφερε να  το υλοποιήσει.  Σίγουρα, η όποια  συνεργασία με επενδυτές στο ξεκίνημα της έχει προβλήματα που όμως επιλύονται ταχύτατα. Συγχρόνως, διασφαλίζονται τα έσοδα του Δήμου και το βασικότερο διασφαλίζεται ότι θα παραδοθεί στα παιδιά μας η περιουσία αυτή ΑΚΕΡΑΙΗ.

Για τις επόμενες γενιές και τα παιδιά μας η περιουσία αυτή θα συνεχίσει να υπάρχει.
Αναρωτιέμαι πώς διασφαλίζονται οι υπάρχοντες καταστηματάρχες από τις προτάσεις της μειοψηφίας ήτοι:

1. Ανακατασκευή και αναβάθμιση του κτιρίου από τον ίδιο τον Δήμο, που όμως   χρειάζονται μελέτες και χρηματοδότηση για τις οποίες απαιτούνται τουλάχιστον τρία έτη.

2. Στο διαγωνισμό που θα γίνει, έχουν δικαίωμα να λάβουν μέρος Έλληνες και ξένοι επενδυτές.  Άρα πώς διασφαλίζονται οι καταστηματάρχες;  Ας μας το εξηγήσει κάποιος.
Έχουμε μια δημοτική Αρχή που χωρίς να σκέφτεται το πολιτικό κόστος, τολμά να προτείνει ένα συγκροτημένο και ολοκληρωμένο αναπτυξιακό σχέδιο για το μνημείο της Νέας Αγοράς, το οποίο είναι καθόλα προσαρμοσμένο στα πλαίσια λειτουργίας των ΟΤΑ .Εν ολίγοις έχουμε δημοτική αρχή που προτάσσει το συλλογικό εμείς και τη συλλογικότητα.

Στην προσπάθεια αυτή έγινε διαβούλευση με τοπικούς φορείς  με θέμα συζήτησης τη βιώσιμη τοπική ανάπτυξη και την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας.
 

Η κατάληξη ήταν η πρόταση για τη διασφάλιση της παραμονής των υπαρχόντων καταστηματαρχών για τα  επόμενα έξι χρόνια (των οποίων οι συμβάσεις λήγουν στις 31/12 αμετάκλητα) ενώ, παράλληλα, θα ξεκινούσε η εκ βάθρων ανακαίνιση και αξιοποίηση του μνημείου από τον επενδυτή.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι πώς θα αναπτυχθεί αυτός ο τόπος και με ποιον τρόπο θα πάμε μπροστά  όταν παίζονται κοντόφθαλμα, ψηφοθηρικά πολιτικά παιχνίδια που ατενίζουν το μέλλον μέσα από παραμορφωτικούς φακούς και διαστρεβλωμένες αντιλήψεις.  Το μέλλον του τόπου αυτού χρειάζεται συνεργασία και σεβασμό στους πολίτες.  Το δικαιούνται.  
Ποιο είναι όμως  το μέλλον ενός τόπου;

Εμείς είμαστε περαστικοί. «Κάποιοι από εμάς θα αφήσουν πίσω το πνευματικό τους έργο,  άλλοι  την κοινωνική προσφορά, άλλοι ιδέες, επιτεύγματα, ανακαλύψεις. Όλα αυτά θα αποτελέσουν παρακαταθήκη για τη νέα γενιά, για τα παιδιά μας. Αυτά είναι το μέλλον του τόπου μας.

 «Το ροδόχρουν όραμα» κατά τον Καποδίστρια.  Για τούτα τα παιδιά τα γεμάτα όνειρα, για τούτα τα παιδιά που μπορούν να φτάσουν ψηλότερα αλλά δεν τους επιτρέπουν τα στεγανά τούτου του λαού και τα πολιτικά παιχνίδια.  Αναρωτιέμαι:  πού πάμε;  Τον τόπο σου τον πονάς όταν τον αγαπάς.

Για να μπορείς να αγαπάς χρειάζεται να βιώσεις την αγάπη, να καλλιεργήσεις το πνεύμα σου, να μάθεις τον τόπο σου και την ιστορία του.  Θα ψηλώσω τη γενιά μου λίγο περισσότερο και τούτο να είναι όραμα σου.  Για να αγαπήσεις τον τόπο χρειάζεται να  αγαπήσεις και να ταυτιστείς με  ό,τι σχετίζεται με αυτόν.  Αλλά πρωτίστως να αγαπήσεις και να οραματιστείς  το μέλλον του.  Αυτοί οι κάποιοι- μειοψηφία μεν-  δεν μπορούν να κοιτάξουν το μέλλον κατάματα γιατί φοβούνται για το παρόν τους.  

Σε αυτόν τον μικρό τόπο  το χρήμα, οι γνωριμίες, οι διασυνδέσεις θέτουν σε δεύτερη μοίρα το ταλέντο, το χάρισμα, την επιστημοσύνη. Ο μεν  αρεστός προχωράει ο δε άριστος παραγκωνίζεται και εγκαταλείπει. Ναι  οι καλύτεροι φεύγουν, όσοι από αυτούς έχουν τη δυνατότητα, ενώ  οι άλλοι πνίγονται στις ιδέες τους και στην αφάνεια διότι έτσι επιτάσσουν η αναξιοκρατία και οι μικροπολιτικές.  

Το καλύτερο όμως  είναι εχθρός του κακού ή ακόμη και του καλού.
Εύκολα συκοφαντείται κάποιος που διαφαίνεται να διαθέτει δημιουργικότητα, ευρηματικές  ιδέες, ευστροφία και έχει προοδευτική συνείδηση και προοδευτικό πνεύμα.  Συνέβαινε, συμβαίνει και θα συνεχίζει. Είναι στο DNA μας. Ο άριστος όμως θα είναι πάντα στις επάλξεις …. Και η ιστορία θα τον δικαιώσει εν ευθέτω χρόνω.