Η κ. Λέλα, η Αθηναία  που κάνει διακοπές στη Ρόδο 58 χρόνια, συνεχόμενα!

Η Αθηναία που λάτρεψε τη Ρόδο τόσο που την έκανε σπίτι της, ερχόμενη πολλές φορές το χρόνο τα τελευταία 58 χρόνια(!) μένοντας για μήνες, φέρνοντας πολλούς φίλους, διαφημίζοντάς την παντού, κι ας έχει σπίτι και στη Μύκονο, «η Ρόδος είναι άλλο», λέει.
Η Λέλα Χαλαζωνίτη, κι η κόρη της Άγκυ, η Αγάθη που έχει την ίδια με εκείνη ή και περισσότερη αγάπη ακόμη για το νησί, πίνουν μαζί μου τον καφέ τους στο Ακταίον όπως τότε που η κ. Λέλα μου περιγράφει ότι στον τρούλο απέναντι έπαιζαν βιολιά κι οι άντρες με τα σμόκιν, κι οι γυναίκες με τα μάξι, χόρευαν βαλς!
Μια Ρόδος άλλης εποχής και ατμόσφαιρας που δεν απαρνήθηκε ποτέ 58 χρόνια τώρα από εκείνη την πρώτη φορά που τη γνώρισε.
Με μια αρχοντιά έκδηλη, με τρόπους αληθινά ευγενικούς η προσωπική φίλη της Αλίκης Μοσχή που τίμησε πρόσφατα ο δήμαρχος Ρόδου για την αφοσίωσή της στη Ρόδο αυτές τις δεκαετίες, «συννεφιάζει»  ξαφνικά κοιτάζοντας τη θάλασσα γιατί σε λίγες μέρες, φεύγει πάλι. Φεύγει γιατί αν δεν φύγει πώς θα ξαναγυρίσει;

 

Σκεφτική σας βλέπω, ξαφνικά!
Πλησιάζει η μέρα που θα φύγω… Κάθομαι όρθια στο πλοίο κοιτάω από το παράθυρο μέχρι που χάνεται τελείως η Ρόδος. Κι αμέσως μετά κάνω όνειρα για το πότε θα ξανάρθω. Κάθε φορά που  ερχόμαστε, η κόρη μου κι εγώ,-τώρα πια που έφυγε ο Μίμης- είναι για εμάς μια χαρά και κάθε φορά που φεύγουμε είναι μια λύπη. Και το βιώνουμε πραγματικά.

Θυμάστε την πρώτη-πρώτη φορά που ήρθατε στη Ρόδο;
Ήταν το 1957, φρεσκοπαντρεμένη. Με πήρε τηλέφωνο ο Μίμης και μου λέει «Λέλα, πήγαινε κομμωτήριο, φεύγουμε για τη Ρόδο το απόγευμα…». Ένας εξαιρετικός άντρας, ένας υπέροχος σύζυγος. Τα πλοία σαπιοκάραβα, μυρίζανε, με τη Ρόδο όμως ξετρελάθηκα. Δεν  τη συγκρίνω καθόλου με άλλους τόπους, κι ας ταξίδεψα πολύ κι αλλού.  Έχουμε σπίτι και στη Μύκονο, αλλά ερχόμαστε συνέχεια στη Ρόδο. Είχα να πάω τρία χρόνια στη Μύκονο και πήγα φέτος για ένα γάμο, για δύο μέρες. Θα με ξεγράψουνε στη Μύκονο, με αγαπάνε κι εκεί και τους αγαπώ κι εγώ, αλλά η Ρόδος είναι άλλο.

Πώς ήταν τότε στα δικά σας μάτια;
Παντού λουλούδια, γεμάτη ιβίσκους. Με εντυπωσίασαν τα κτήρια πολύ, το κομμάτι εδώ στον Ευαγγελισμό που πρωτοαντίκρισα. Καθόμαστε τώρα στο Ακταίον όπως καθόμασταν και τότε, κι εκεί απέναντι στον τρούλο, ξέρεις τι γινόταν; Χοροί, βιολιστές, με σμόκιν όλοι οι άνθρωποι ,με μακριές τουαλέτες οι γυναίκες. Και χόρευαν βαλς. Χόρευαν βαλς στον τρούλο. Ραβόμασταν δύο μήνες πιο μπροστά για να έρθουμε στη Ρόδο. Βαλίτσες σηκώναμε, όχι μόνο εγώ, όλες οι Αθηναίες. Αλλάζαμε ρούχα πέντε φορές την ημέρα και παπούτσια και αξεσουάρ.  Το βραδινό φόρεμα ήταν πάντα μάξι. Έχω φέρει πάρα πολλούς Αθηναίους όλα αυτά τα χρόνια, ζευγάρια, φίλους μας. Εκείνη την εποχή έτσι ήταν η ατμόσφαιρα, στη Ρόδο έρχονταν οι πιο πλούσιοι και οι πιο ονομαστοί.

Έχετε περάσει από πολλά ξενοδοχεία, τα τελευταία 18 χρόνια νοικιάζετε και σπίτι για όλο το χρόνο, αλλά και πάλι μένετε και σε ξενοδοχεία… Ποιο ήταν  το πρώτο που μείνατε τότε και σε ποια περάσατε τα μεγαλύτερα διαστήματα;
Την πρώτη φορά μείναμε στο ξενοδοχείο «των Ρόδων» υπέροχο, πιο στολισμένο απ΄ ότι σήμερα. Και μέναμε πολύ στο Μίρα-Μάρε, στο Golden Beach, στο Sun Beach, στο Mediterranean. Κάναμε και εξορμήσεις  σε ξενοδοχεία της Νότιας Ρόδου, να απολαμβάνουμε κι εκείνη την πλευρά. Η διαμονή μας εδώ δεν ήταν κάτω από δύο-τρεις μήνες. Δεθήκαμε με τους ιδιοκτήτες, με το προσωπικό, με το Σπίτι της Ευρώπης, με τους Λάιονς, μας δένει πολύχρονη γνωριμία και φιλία. Το αγαπημένο μου είναι το Μίρα-Μάρε. Είχε μια αρχοντιά και είχε το πλεονέκτημα επειδή οι καμπάνες ήταν πάνω στο γρασίδι, να είναι σα μικρές βιλίτσες που είχαν μικρά λιμανάκια μπροστά τους.  Όμως λατρεύω και τα χωριά της Ρόδου. Έχουμε μεγάλο δέσιμο με τη Σάλακο, με την παναγιά Σκιαδενή και με την Υψενή.

Γιατί τόση αγάπη, το ΄χετε σκεφτεί;
Από τη Ρόδο πήρα πάρα πολύ αγάπη, κι από τον κόσμο της. Είναι ένα ζωντανό ιστορικό μνημείο. Έχει ειπωθεί ότι είναι η ερωμένη των κρατών γιατί όλοι προσπάθησαν να την καταλάβουν, κι είναι αξιοθαύμαστο που παρέμεινε ελληνική αν και ελεύθερη έμεινε πολύ λίγο διάστημα. Είναι ένα αγαπησιάρικο μέρος που όποιος ήρθε, έφτιαξε, την καλυτέρευσε, από τους Ιππότες και τους Ιταλούς μέχρι ακόμα και τους Οθωμανούς. Το κάστρο της γύρω-γύρω είναι απόρθητο γιατί η αρχιτεκτονική των Ιπποτών είναι εξαιρετική και είναι ένα από τα καλύτερα στον κόσμο. Η Ρόδος, η Ελλάδα και η Ιταλία είναι ένα μιξ. Η Άγκυ η κόρη μου, ήταν 20 χρόνια στην Ιταλία. Η Ρόδος είναι ένας έρωτας, ένας καθημερινά καινούργιος έρωτας που ανανεώνεται συνέχεια. Είμαι στη Ρόδο, βλέπω στην τηλεόραση διαφήμιση της Ρόδου για το Μαντράκι και ξετρελαίνομαι.

Οι Ροδίτες πώς είμαστε, πως μας βλέπετε εσείς στο πέρασμα των δεκαετιών;
Η Ρόδος και ευτυχώς γι αυτήν και τους ανθρώπους της, ζει ακόμα στη δεκαετία του ΄70 και του ΄80 και αυτή ίσως είναι ακόμα και η γοητεία της. Μπορεί να μην το καταλαβαίνετε τόσο ή να το θεωρείτε δεδομένο, αλλά δεν είναι έτσι αλλού. Η κρίση δεν σας έχει επηρεάσει τόσο. Παίζει ρόλο όμως και ο χαρακτήρας των Ροδίων οι οποίοι είναι χαρωποί, ευγενικοί και μεγάλα κακομαθημένα παιδιά. Εύχομαι όλα να τους έρχονται πάντα εύκολα. Είδατε τώρα πώς ξαφνικά ξέσπασε μπόρα και άνοιξαν οι ουρανοί; Σε λίγο θα ξαναβγεί ο ήλιος. Αυτή είναι η Ρόδος.

Έχετε γενέθλια την Κυριακή!
Ναι, την Κυριακή του Αγίου Μηνά. Κι έτσι τα χρόνια που έρχομαι στη Ρόδο δεν θα είναι πια 58, θα γίνουν πενήντα εννιά!

Η Λέλα (αριστερά) με τον Σταμάτη Κόκκοτα  τις εποχές που τραγουδούσε στη Ρόδο
Η Λέλα (αριστερά) με τον Σταμάτη Κόκοτα τις εποχές που τραγουδούσε στη Ρόδο
Με τον σύζυγό της, Μίμη Χαλαζωνίτη  σε ξέγνοιαστες βόλτες
Με τον σύζυγό της, Μίμη Χαλαζωνίτη σε ξέγνοιαστες βόλτες
Μένοντας στο Ξενοδοχείο “Θέρμαι”  και πηγαίνοντας σε γάμο
Μένοντας στο Ξενοδοχείο “Θέρμαι” και πηγαίνοντας σε γάμο