Ένα κείμενο που αξίζει να διαβάσουμε όλοι μας για την αδικοχαμένη Ελένη

Συγκλονίστηκες μικρή μου κοινωνία; Έκλαψες για τον άδικο χαμό της Ελένης; Έβρισες τους υπανθρώπους, τα αποβράσματα; Το έβγαλες από μέσα σου; Ανακουφίστηκες που ομολόγησε ο Αλβανός; Που εξαφάνισες ξαφνικά από τα μέσα το όνομα και τις φωτογραφίες του Έλληνα;

Μικρή μου κοινωνία με αηδιάζεις, πιο πολύ γιατί εθελοτυφλείς και δεν αντιλαμβάνεσαι ότι όσο μεγαλώνουμε Μανώληδες και Αλέξανδρους, θα έχουμε θύματα Ελένες. Ή και…Πώς το έλεγαν το παιδί που αυτοκτόνησε στα Γιάννενα από το bullying των νταήδων που πάλι εμείς μεγαλώνουμε; Δε θυμάσαι ε; Βαγγέλη τον έλεγαν, Γιακουμάκη. Και την Ελένη σε ένα χρόνο δε θα τη θυμάσαι μικρή μου κοινωνία και μην το παίζεις περίλυπη. Εσύ φταίς! Εγώ, εσύ, όλοι μας! Τι κάναμε λάθος; Γιατί μεγαλώνουμε δολοφόνους; 

Τρέμω Παναγία μου μήπως το παιδί μου βρεθεί στη μία ή στην άλλη θέση… Πονάω στη σκέψη ότι κάτι έκανα, κάτι κάναμε, κάτι κάνουμε λάθος.. ως γονείς, ως εκπαιδευτικοί, ως εκπαιδευτικό σύστημα, ως ελληνική κοινωνία. 

Άσε τις κλάψες λοιπόν, τις τυμπανοκρουσίες και καλά περί βίας απέναντι στο αδύναμο φύλο (που τώρα σε νοιάζει αλλά με την πρώτη ευκαιρία το υποτιμάς εσύ ο ίδιος/ίδια) και τα βρισίδια στα τέρατα και σκέψου.

Σκέψου ότι οι μανάδες τους τα γέννησαν, αλλά εσύ τα μεγαλώνεις τα τέρατα αυτά, εσύ τα εκτρέφεις με μεθοδεύσεις και απεχθείς πρακτικές που ξέρεις μέσα σου ποιες είναι και ΑΝΑΛΟΓΙΣΟΥ τα λάθη σου για μία φορά με δύναμη ψυχής. Μπας και βρεις τη συνταγή που φτιάχνει δολοφόνους και μάθεις να μην την ακολουθείς… Κάν’ το σαν ουσιαστικό μνημόσυνο στη μνήμη της Ελένης, του Βαγγέλη, του Ζακ...

Μαριάννα Νικολάου