Ο οφειλόμενος σεβασμός  σε μια εικαστική εκδήλωση…

Γράφει ο αρχιτέκτονας
Αγαπητός Ξάνθης

Βρίσκομαι σε μια παρουσίαση δημόσιας εκδήλωσης. Το κοινό συγκεντρώνεται υπομονετικά και μετά από μισή ώρα καθυστέρηση από την αναγραφόμενη έναρξη, ξεκινάμε οι χαιρετισμοί των επισήμων.

Κατά σειρά πρωτοκόλλου, προσπαθούν όλοι να αποτυπώσουν τη σπουδαιότητα της εκδήλωσης για τον τόπο και παράλληλα να αναδείξουν τη μεγαλοσύνη του/της δημιουργού που είναι αφιερωμένη η  εκδήλωση.
Ώρες ευλαβικές για τη βιβλιοδέτηση του πολιτιστικού στοιχείου του νησιού, ώρες σημαντικές για τους παρευρισκόμενους/νες.

Και ξάφνου οι φωτογραφίες για τα επίσημα πρόσωπα καλύπτουν την καλλιτεχνική ροή, οι φωτογράφοι ορθώνονται για να πάρουν μια καλή θέση με την αυτόματη γωνιακή οριοθέτηση και απώθηση των παρακολουθούντων.
Κάποια κεφάλια μετακινούνται παλμικά από το κοινό για να μπορέσουν να διατρυπήσουν το σώμα των φωτογράφων και να παραγκωνίσουν τα κινητά τηλέφωνά τους  που αντικαθιστούν πλέον τις όποιας μορφής φωτογραφικές μηχανές.  
Οι ομιλητές συνεχίζουν απρόσκοπτά να μιλούν το λογύδριό τους με συγκινησιακό τρόπο και οι φωτογράφοι επιμένοντας στον δικός τους άκομψο ρυθμό.

Επιπρόσθετα, μια κυρία από μπροστά μου προσπαθεί να συνετίσει ένα παιδάκι το οποίο από ό,τι κατάλαβα το συνοδεύει, να καθίσει στην καρέκλα του για να μπορέσει να παρακολουθήσει η κυρία τις ομιλίες.
Το παιδάκι ανήσυχο, ασυμβίβαστο με το πνεύμα της ομιλίας δυσανασχετεί, δυσφορεί στην εντολή της κυρίας να προσαρμοστεί στην υπόδειξη να περιοριστεί στη θέση που του καθόρισε η ίδια.
Όλα αυτά γίνονται στην εκδήλωση «ανώδυνα», παρενοχλώντας (τουλάχιστον εμένα) και την εικόνα της εκδήλωσης με ασύνδετες φιγούρες και πράξεις ως προς το πνεύμα της.   

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει και ούτε ευελπιστώ (δυστυχώς) και η τελευταία.
Απλώς το καταγράφω το γεγονός σαν μια εκτίμηση σεβασμού στις όποιες εικαστικές εκδηλώσεις, στις όποιες πολιτικές παρουσιάσεις και στις όποιες σχετικές αποκλίσεις του κοινού της καλλιτεχνίας.  
Η τέχνη δεν χρειάζεται εντύπωση αλλά συνεννόηση.

Η εποχή της φωτογραφίας,  του «facebook», του SELFIE και της ατομικής προβολής έχουν γίνει βιώματα σε μέγιστο πλήθος όπου τα κοινωνικά όρια ενός ευπρεπούς διαλόγου, μιας πολιτισμένης φωτογράφισης, μιας απεικόνισης της αλήθειας ανατρέπονται από την ανωνυμία, τη «μάσκα», την επίδειξη εγωπαθείας.
Αυτό προκαλεί την ασέβεια, την απόρριψη του άλλου ή της άλλης, την  αποπομπή του «εμείς»…φτάνει το «εγώ» να ικανοποιηθεί.     
Η πρόκληση για ένα  νέο «δοχείο ζωής» που χωράει τη φαντασία ή τη διαχείριση, το όνειρο ή το νόμο, το κοινό ή το ατομικό, η απάντηση βρίσκεται… στα  όλα.

Και αυτό είναι το νέο δίλημμα, δηλαδή της σμίξης των αντιθέσεων, των όρων και τα κανόνων του ιδιωτικού και του δημοσίου ώστε να προκληθεί το κοινό, το δημόσιο συμφέρον.     
Επιζητούμε ένα κόσμο σύνθετο, πολυπολικό, πολυκεντρικό, αποδεκτό στη βάση πανανθρώπινων αξιών αλλά και ευθύνης για κόσμια συμπεριφορά.

Ο μεγάλος αρχιτέκτονας Carlo Scarpa, έγραφε  για την «architetura parlata», «την ομιλούσα αρχιτεκτονική» στο τετράπτυχο, θεμελίωσης του λόγου, της αισθητικής, της αρμονίας και της ευθύνης για το αύριο.  
Σ’ αυτή την τέχνη δεν χωρούν ατομικότητες, φτιασιδώματα, λαμπρότητες αλλά ταπεινότητα και απλότητα.  Και όπως έλεγε ο μεγάλος αρχιτέκτονας το «απλό είναι και το σπουδαιότερο».
Για μ’ ένα, το απλούστερο είναι ο σεβασμός... Το σπουδαιότερο είναι η κουλτούρα…