Όλα εκείνα που αφήνουμε για αργότερα...

Σε έναν κόσμο γεμάτο με προθεσμίες, με «κατασκευασμένες» προτεραιότητες, υποχρεώσεις και εκκρεμότητες τα ασήμαντα φαντάζουν σημαντικά και τα σημαντικά αναβάλλονται επ’ αόριστον. Το ουσιαστικό υπηρετεί το εφήμερο και η αλήθεια καταχωνιάζεται λόγω εγωισμού ή ανασφάλειας. Να μην φανερωθούμε, να μην εκτεθούμε... Όλα για το «τώρα», όλα για την κατάκτηση εντυπώσεων και την ικανοποίηση ενός εαυτού που υποδύεται ρόλους και ξεχνά την πραγματική του ταυτότητα.

Για πόσο ακόμα θα μεταθέτουμε ό,τι έχει αξία και σημασία; Πόση ακόμα σιωπή χωράει στις σχέσεις που έχουν ξεχάσει να επικοινωνούν σε βάθος; Πόσος συμβιβασμός ακόμα σε κάθε ψυχή που διψά να ζήσει με ένταση και πάθος; Λόγια που δεν ειπώνονται, προθέσεις που καμουφλάρονται και πράξεις που δεν ανταποκρίνονται στις αναμενόμενες προσδοκίες. Συνηθίζουμε να αφήνουμε για μετά ό,τι εμπεριέχεται στην αυθεντική και πηγαία μας έκφραση. Να βολιδοσκοπήσουμε πρώτα. Να δούμε τι θα κάνει ο «άλλος» πρώτα. Με ασφάλεια, με δίχτυ προστασίας.

Όλα εκείνα που αναβάλλουμε θα είναι όλα όσα ίσως δεν προλάβουμε να ζήσουμε. Η αναβολή κρύβει φόβο, δειλία, έλλειψη πρωτοβουλίας. Στερούμε στον εαυτό μας ευκαιρίες, ανθρώπους, μαθήματα ζωής. Ζούμε σχεδόν αποστειρωμένοι από ό,τι εν δυνάμει μπορεί να μας οδηγήσει στο αβέβαιο, στο ανεξέλεγκτο. Όχι απαραίτητα γιατί το επιδιώκουμε συνειδητά, αλλά γιατί δεν ξέρουμε αν έχουμε τα εφόδια και τα κότσια να υποστηρίξουμε κάτι έξω από τον έλεγχό μας, κάτι πιο μεγάλο από τις αντοχές μας. Από τη μια η ανάγκη για ισορροπία και από την άλλη η επιθυμία για υπέρβαση. Μια αέναη πάλη ανάμεσα σε έναν εαυτό που φοβάται και έναν εαυτό που ονειρεύεται χωρίς όρια και στεγανά. Μια μάχη ανάμεσα στο δυνατό και το αδύνατο.

Είναι φορές που πείθουμε το μέσα μας ότι το «ήπιο», το μέτριο είναι η καλύτερη επιλογή. Πατάμε στο έδαφος και όλα μοιάζουν διαχειρίσιμα. Ωστόσο, έρχονται στιγμές που το βατό μοιάζει «λίγο» μπροστά σε όλα όσα έχεις ποθήσει και επιθυμήσει. Είναι η λογική που σε συμβουλεύει περισσότερο, ενώ ξέρεις ότι αυτό δεν σου είναι πια αρκετό. Δεν σου καλύπτει πια το «είναι» σου. Πόσο ένοχος ή απελευθερωμένος θα νιώσεις άραγε αν παραδεχτείς ότι δεν σου φτάνει πια το συνετό, ότι δεν σε γεμίζει πια το συμβατικό; Πόσο διαφορετικός θα ήταν άραγε ο κόσμος αν ο καθένας μας «έσπαγε» τα δεσμά του, τα όριά του και πήγαινε μέχρι εκεί που πίστευε ότι δεν μπορούσε; Ένα βήμα πιο πέρα.. μια κίνηση ακόμα... μια λέξη επιπλέον... Τι θα γινόταν άραγε αν δεν μας ένοιαζε το αποτέλεσμα, αλλά η αφετηρία; Αν μας ένοιαζε μόνο η πρόθεση και η αλήθεια; Ίσως η τόλμη τότε να μην ήταν τόσο κατακριτέα και τόσο επίφοβη. Ίσως οι ζωές όλων μας να ήταν αλλιώς...

Όλα τα εμπόδια, όλοι οι φόβοι, όλα τα «μη» κατοικούν εντός μας. Διαστρεβλώνουν την επιθυμία και μας αλλοτριώνουν. Πόσοι μετανιώνουν για τα «λάθη» που δεν έκαναν; Για τις πράξεις που ανέβαλλαν; Για τις εξομολογήσεις που δεν έκαναν; Για τους ανθρώπους που άφησαν να φύγουν, ενώ δεν ήθελαν; Πόση λύπη κρύβει η σιωπή και η απουσία; Κι όλα αυτά για ένα πείσμα, έναν εγωισμό, για μια βεβαιότητα... Ίσως τελικά είμαστε περισσότερο αυτά που δεν κυνηγήσαμε και δεν διεκδικήσαμε παρά αυτά που κάναμε. Και μένουμε γεμάτοι απωθημένα, γεμάτοι θυμό, γεμάτοι ανεκπλήρωτα όνειρα... Για μια σταθερότητα που περισσότερο μοιάζει φυλακή παρά ελευθερία...

Δεν υπάρχει χειρότερη καταδίκη στον άνθρωπο από το να νιώθει μόνος ανάμεσα σε πολλούς, ξένος ανάμεσα σε οικείους, «σωστός» ανάμεσα σε λογικούς. Τίποτα από όλα αυτά δεν ικανοποιεί τη φλόγα μέσα μας που θέλει να φτάσει σε έναν προορισμό χωρίς εγγυήσεις και δικλίδες ασφαλείας. Απλώς και μόνο για να νιώσεις ζωντανός, για να αισθανθείς την ποιότητα της εκδοχής του εαυτού σου που θέλει κάτι πέρα και πάνω από το προφανές και το αναμενόμενο. Όλα εκείνα που αφήνουμε για μετά είναι ίσως η πιο βαθιά μας επιθυμία. Η επιθυμία απέναντι σε όλα εκείνα που φοβόμαστε και τρέμουμε... Όσο και αν εθελοτυφλούμε, όσο κι αν επαναπαυόμαστε, όσο και αν φιμώνουμε τον εαυτό μας, ξέρουμε ότι μέσα μας δεν καταλαγιάζει ποτέ η πρόθεση για μια ζωή έτσι όπως την ποθούμε: καθάρια, λυτρωτική... Χωρίς αποφυγές, χωρίς περιστροφές, χωρίς σιωπές...